Sunday, May 20, 2007
Phobia

دعوت شدم که از ترس‌هام بنویسم، راستش همون موقع که دعوت شدم با خودم گفتم عمرن! دیگه این یکی رو امکان نداره دم به تله بدم و بنویسم، چون علاوه بر ترس‌های بزرگ زندگیم یه ترسی دارم که جریانش از این قراره.

«کتاب ۱۹۸۴ اثر جورج اورول، ماجرای یه حکومت دیکتاتوریه که همه کارها و افکار شهروندانش رو بیست و چهار ساعت با دوربین کنترل میکنه و عملن حریم خصوصی معنی نداره و خوب معلومه که برای هر کس هم پرونده قطوری از عادت‌ها رفتار‌ها و ترس‌هاش داره. حالا ماجرای کتاب بماند، ولی تو زندان این کشور، یه اتاق شکنجه هست که نوع شکنجه بسته به کسی که قراره شکنجه بشه فرق میکنه و هیچ کس که از اتاق برمیگرده درباره‌اش حرف نمیزنه. آخر سر میبینیم که اون اتاق در واقع خالیه، و شکنجه، همون ترسه. حکومت که بزرگترین ترس زندگی هر کسی رو میدونه، هر کسی رو، با ترس خود اون فرد شکنجه میده و همینه که نتیجه اون اتاق معجزه آساست و هیچ کس نتونسته اونجا مقاومت کنه! »

حالا ربطش به من،... من از همون موقع که اون کتاب رو خوندم، به جای اینکه از چیزهای مختلف بترسم، از اون اتاق میترسم! و همینه که خلاصه خیلی از ترس‌هام رو سعی میکنم هیچ کس نفهمه. کار احمقانه ایه ولی خب، میترسم دیگه. ترس که منطق نداره.

یکی دیگه از ترس‌های زندگیم که یکی دو ساله پیدا کردم، این مغازه‌های کپی سی دی و فروش لوازم و قطعه‌های کامپیوتریه... این یکی رو تقریبن همه دوستام میدونن و وقتی میخوان بهم لولو نشون بدن از این مغازه ها نشونم میدن. همیشه میترسم که تمام نقشه‌هام برای زندگیم شکست بخوره و بابام برام یه حجره اجاره کنه و بشینم توش سی دی و دی وی دی کپی کنم! انگار هر روزم دارم بیشتر به این ترس نزدیک میشم! خدا به دور.

چند روز پیش سیما برام این لیست فوبیا‌ها رو فرستاد و باعث شد یه چند ساعتی بشینیم بخندیم. مردم هم از چه چیزهایی میترسن. مثلن اینا رو داشته باشید: Ouranophobia یا ترس از بهشت. Oneirophobia ترس از رویا! Cenophobia ترس از ایده‌های جدید! Chronomentrophobia یا ترس از ساعت... این یکی خیلی باحاله: Eleutherophobia ترس از آزادی! یا این Heliophobia ترس از خورشید! (این فکر کنم مال خون‌آشام هاست) یا Phronemophobia ترس از فکر کردن! این که واقعن وحشتناکه: Octophobia ترس از شکل عدد هشت!

این مال علی بی غم و میرکله: Dentophobia (ترس از دندون پزشکی) اینم اختصاصی علی بی غم: Gerontophobia (ترس از پیری) . اینم مال نداست: Cynophobia ترس از سگ‌ها! اینم مال خودم: Pedophobia ترس از بچه‌ها!!!

فوبیاها دو دسته اند، یه دسته بالینی و پزشکی‌اند (Clinical) و یه دسته غیر بالینی. (Non-Clicnical) یعنی مثلن فوبیای معروف Homophobia که به معنی ترس از همجنسگرا هاست به این معنی نیست که کسی که Homophobia داره همجنسگرا که میبینه کف میکنه و فکش قفل میشه و نفسش بند میاد و این جور چیزا! برعکس ممکنه بگیره طرف رو بکشه. یا مثلن من که Pedophobia (کودک ستیزی) دارم هم همینطور. این فوبیا‌ها بیشتر به معنی رد کردن و تعصب و دشمنی نسبت به چیز یا موقعیتی هستند. و همین ترس، و پرهیز از قرار گرفتن تو این موقعیت ممکنه باعث بشه که آدم خیلی از کارهای روزمره و عادی رو یا نتونه انجام بده، یا راحت نباشه باهاشون. هر چند خیلی از فوبیا‌ها هم مثل ترس از مکان‌های بسته، دقیقن همین حالت‌هایی که گفتم رو به آدم میده. آدم فکش قفل میشه و نفسش بند میاد و چیزهای دیگه.

مثلن من یه ترس دیگه‌ای که تو زندگیم دارم، ترس از لحظه‌های سکوت بین دیالوگ دو طرفه است که اصلن نمیتونم تحمل کنم. اون لحظه‌هایی که دو نفر که به هم میرسن و بعد از حرف‌های معمول بعد نمیدونن چی به هم بگن. حالا ممکنه مثلن این ترس باعث بشه تو ندگی روزمره که مجورم آدم‌های زیادی رو ببینم و باهاشون برخورد داشته باشم، به دلیل این ترس از این برخورد‌ها اجتناب کنم.

فوبیا‌ها رو میشه یه نوع بازی با کلمات هم حساب کرد. آدم از هر چی میترسه میتونه یه فوبیا بچسبونه تهش و یه کلمه جدید معنی دار بسازه. مثلن فوبیای دیگه من که تو هیچ لیستی ندیدم اینه: Mathophobia یا ریاضی ترسی! حالت‌های من وقتی با یه مسئله ریاضی برخورد میکنم هم از کف و خون بالا آوردن و بند اومدن نفس و سفید شدن چشم هست تا نفرت شدید از محاسبه در حد حساب کردن جمع دو عدد یک رقمی با ماشین حساب. به همین راحتی یه کلمه جدید و با مسما ساختیم!

خلاصه اینکه آدم تو زندگی روزمره‌اش میتونه از خیلی چیزها بترسه و اصلن متوجه‌شون نشه و اماور عادی به حسابشون بیاره. البته انگار همه این ترس‌ها درمان پذیرند. برای مطالعه بیشتر در مورد فوبیا‌ها ویکی پدیا (+) رو بینید. اینم لیست کامل فوبیا‌ها، توصیه میکنم حتمن بخونید و بخندید.

پی نوشت: مرسی از علی و میرکا له خاطر دعوت، و مرسی از سیما به خاطر فرستادن لینک لیست فوبیا‌ها. دعوت هم نمیکنم از کسی! این شاخه همین جا تموم میشه شرمنده.

Labels: ,

2:08 PM Pejvak.
0 comments
Monday, May 07, 2007
Click

یکم) امروز رفتیم نمایشگاه کتاب! همینطوری الکی بیشتر برای تماشا تا خرید. موقع برگشتن دو دستی کیسه رو بغل کرده بودم که یهو زیرش پاره نشه وسط مترو کتابا بریزه آبرو ریزی شه. یکی از کتابایی که گرفتم اسمش هست «آیا روبات‌ها خواب گوسفند برقی میبینند؟» راستی اون کتابه که روزبه گفته بود «همنوایی شبانه ارکستر چوبها»‌ رو هم گرفتم. به علاوه کلی کتاب کت و کلفت دیگه (معنوی نه، فیزیکی!).

جو گیر میدونید یعنی چی؟ همون...

دوم) خون بازی رو دیدم بالاخره. فیلم دیدن منم ماجراییه برای خودش. گفتم خدا رو صد هزار مرتبه شکر که این اریکه ایرانیان باز شد و سالن سینما هم داره و دیگه محبور نیستم کل شهر رو طی کنم برسم به نزدیک ترین (!) سینما! و چه خوب که تنها فیلم قابل تحمل اکران بهار «خون بازی» هم داره اینجا اکران میشه. در هر حال، ...

چند هفته پیش تنهایی شال و کلاه کردم و شیک رفتم سر ساعت فیلم ببینم، دیدم کاغذ زدن برنامه سالن‌ها قلقلک و میهمان و یه فیلم مزخرف دیگه، خون بازی هم هر شب ساعت ۹!

گذشت، باز یه چند بازی خواستم برم، منتها یا نمیرسیدم به سانس، یا نبودم و چیزای دیگه تا اینکه یه شب جمعه ای فرصت شد برم دوباره شانسم رو امتحان کنم. فکر کنم نهایت یک هفته بعدش بود. رفتم بلیت بگیرم، میگه که ساعت نه فیلم دیگه ایه، خون بازی برگشته تو سانس. شش و نیم و هشت!

این دفعه از ترس اینکه نکنه باز تصمیمشون عوض شه، فرداش پاشدم رفتم سینما، میبینم به جای خون بازی، یه فیلم مزخرف دیگه گذاشته!!! میگم آقا مگه دیروز نگفتی اکران خونبازی این ساعته؟ میگه برداشتیمش!!!

ماشالله به این برنامه ریزی و زمان بندی! نمیدونم سیاست مسئولین این اریکه چیه، احتمالا شعورشون به فیلم و سینما نمیرسه، و به جای اینکه به فکر اکران فیلم باشن، فقط یه سری تصاویر متحرک رو سر یه ساعت‌هایی پخش میکنن برای اینایی که اوقات فراغتشون خالیه و میان یکی دو ساعتی، هر چی که شد ببینن!

هیچی دیگه آخرش دست به دامن همون سینما فرهنگ شدیم، ما را به خیر اینا که امیدی نیست، ... (چقدر ذوق کردم موقع ساختنش که چه خوبه که سینما نزدیک خونه باز شده! کور خوندم انگار)

دو و نیم) «خون بازی» بد نبود، ولی کمتر از حدی بود که از رخشان بنی اعتماد انتظار داشتم. بعد از فیلم فقط این تیتر تو ذهنم روشن خاموش میشد که: خانم بنی اعتماد شما دیگه چرا!!! حالا بعد اگه حوصله ای بود و عمری، مینویسم درباره‌اش.

سوم) چند شب پیش یه سریال میدیدم، آخرش اومدم تو ویکی پدیا درباره‌اش بخونم، به این هشدار‌های خطر لوث شدگی و این لوس بازی‌ها هم توجه نکردم. صاف چشمم رفت رو تیکه مربوط به مردن یکی از شخصیت‌های اصلی! لعنتی تا صبح خواب میدیدم که تو سریالم و طرف به شیوه‌های مختلفی کشته میشه. صبح که بیدار شدم گفتم چه خوب که خواب بوده همش، یه مدت گذشت تا اینکه یادم افتاد واقعا آخر سریال رو تو ویکی پدیا خوندم. ای لعنت بهت ویکی!

چهارم) ملتی که ایرانید، برید از اینجا، این فایل رو بگیرید، برید اینجا کلیک کنید!!! دو سه روزه از رتبه پنجاهم ایران رو آوردیم بیست و پنجم، ولی بقیه خیلی قدرن و نیازمند یاری سبز همه ایم. من تا حالا صدهزار تا کلیک بیشتر کلیک نکردم (کلیک که نه، اون برنامه رو داشته باشید کافیه ماوس رو ببرید روی دکمه خودش کلیک میکنه) ولی بقیه کشور‌ها با سرعت سرسام آوری دارن زیاد میشن و کلی عقب داریم می‌افتیم هر لحظه!

Labels: , ,

1:25 PM Pejvak.
0 comments
Sunday, May 06, 2007
Dreams Happen

من تو ذهنم دارم هر روز، اونم روزی چند بار آپدیت میکنم. نمیدونم چرا بلاگم بیشتر دهنی شده تا وبی. عجیبه... خلاصه هر از گاهی میام میبینم که مثلن نزدیک یک هفته است که اینجا سر نزدم خودمم تعجب میکنم. حالا این بازی ای که میرکل منو دعوت کرده شاید بهانه ای شد برای آپیدن...

چند وقته میبینم ملت دارن بازی آرزو میکنن و خدا رو صد هزار رتبه شکر میکردم که کسی منو دعوت نمیکنه و نکرده و خدا کنه کسی حواسش نباشه و زیر زیرکی در رم از زیرش. اصلا اهل آرزو کردم، و تازه اعلام کردنش اونم تو این فضا نیستم. به نظرم این پروژه خیلی خطرناک تر و شخصی تر و خصوصی تر از پروژه اعترافاته. نمیدونم حالا چیکار کنم... حالا بنویسم ببینم چی میشه...

پیش درامد) اصلا از این آرزوهای شیک صلح جهانی و برافنکدگی قحطی و این جورر چیزا ندارمو ترجیح میدم چیزای شخصیم، مربوط به خودم باشه. میدونید که... از جنگ و قحطی و فقر ملت خوشحال نمیشم قطعا، ولی وقتی میخوام به خودم فکر کنم، به خودم فکر میکنم مسلما! حالا شاید اگه یه روز پولدار شدم مثلا رفتم مناطق محروم مدرسه درست کردم، ولی خلاصه این آرزوم نیست...

یکم) خوب شد گفتم اینو! ارزو دارم پولدار شم. از اینا که تو VH1 نشون میده. تو برنامه Fabulous Life of ... حالا مشهور هم نشدم، نشدم، پول دار ولی بشم!

دوم) آرزو دارم یه کاری داشته باشم که عاشقش باشم. از اونا که صبح که میخوام برم سرکار، تو راه آواز بخونم. هر چند، فکر کنم منو جهنم هم بخوان ببرن تو راه آواز میخونم!!!

سوم) آرزو دارم که... نچ!

والا من زياد اهل آرزو کردن نيستم، بيشتر خيال بافم تا آرزو کن. مثل همه اون خیال بافی‌های بچگونه و احمقانه ای که خودم فقط ازشون خبر دارم و یا اونقدر بزرگند و دست نیافتنی که به رویا شبیهند، یا اونقدر کوچیک و حقیر که به زودی و اگه بخوام احتمالا خیلی راحت به دستشون میارم.

همين يکی دو تا رو هم به زور نوشتم! بدبختانه زيادم اهل دنبال کردن رویاهام هم نيستم، و معمولا هر چه پيش آيد خوش آيد عمل ميکنم. کار مزخرفيه که تا حالا اصلا جواب نداده و به شدت و با قدرت هر چه تمامتر بايد سعي کنم اين رويه رو عوض کنم. ولي خب هر وقت اينطوري تصميم ميگيرم، پشتش ميگم باشه براي بعد!

پی نوشت: آهان راستی باید دعوتم بکنیم انگار... منم از احسان، مهدیه، الکس، نیوشا ، فربد و بهنام دعوت میکنم.

Labels: ,

2:04 PM Pejvak.
0 comments
Monday, April 23, 2007
Volver
دیگه زیاد دلم نمیخواد از خودم و زندگیم اینجا بنویسم. این حرفا رو بردم جای دیگه، شاید برای اینه که تصمیم گرفتم دیگه کمتر غر بزنم و بیشتر عمل کنم. نمیدونم شاید دیگه جراتش رو ندارم، شایدم انگیزه رو از دست دادم. و نگاه که میکنم میبینم تمام این مطلب‌ها دست و پا زدنیه برای نگه داشتن این آخرین حلقه و حربه امه برای نگه داشتن خودم.

فکر کنم باید یه بار دیگه با خودم مرور کنم که چرا دارم اینجا مینویسم. چرا از اول اومدم اینجا و چرا هنوز، هر روز برمیگردم و میخونم و مینویسم. به خاطر بقا، به خاطر پیدا کردن خودم یا چیز دیگه. نمیدونم. یادم رفته. حتا اگه همون روزمرگی ‌ها رو هم بنویسم، باز امیدی هست، ولی حتا رغبت نمیکنم به نوشتن روزمرگی‌ها. به نگه داشتن لحظه‌ها و یادآوریشون. نه اینجا.

سال پیش، انگار سالی بود که همش در حال از دست دادن بودم. شاید همینه که نوشتن از خودم حالم رو به جای اینکه بهتر کنه دیگه بد و بدتر میکنه. همینه که گاهی به سرم میزنه دیگه ننویسم. لااقل فعلن. ببینم اوضاع چقدر میتونه بدتر بشه. و بعد که به اینجا میرسم میبینم این آخرین چیزیه که چهار چنگولی بهش چسبیدم، هنوز. بعد فکر میکنم نمیخوام این یکی رو هم از دست بدم. برای همین ادامه میدم با نوشتن چیزای مزخرف، خودم قایم میشم پشت همه اون فیلم‌ها و موسیقی و چمیدونم غرغر کردن سر جامعه و سیاست و روزمرگی.

میبینی، دیگه خودم نیستم، تو کی هستی، دیگه درباره هیچ کس نیست. حتا توش زندگی هم نیست. همینه که دیگه از خودم نمینویسم، حالم رو بد میکنه. مجبورم میکنه به خیلی چیزا فکر کنم که دوست ندارم. و بعد گاهی هم که از دستم در میره، میشه همینی که هست. پر از ناامیدی و مهوع. انگار نه انگار من همونم که یکی دو ساعت پیش داشتم خوش میگذروندم. جدیدن بیشتر پاک میکنم و عقب میکشم. انگار نه که من همونی بودم که هر چی بود میفرستادم. برای پیدا کردن خودم. و میگفتم این منم.

حالا نمیدونم. فکر کنم فقط اینو میفرستم برای اینکه ببینم هنوز جرات و شهامتش رو دارم یا نه. یا شایدم شد نامه‌ای برای خداحافظی.

ولی اگه خداحافظی نبود، دلم میخواد از این به بعد چیزی بنویسم که یه چیزی ازش دربیاد. یه چیزی که بعد با خوندنش بفهمم این و خودم نوشتم، این من بودم، زندگیم این بود، ترسام و ضعف هام اینا بود و اینا بود کارایی که کردم تا به اینجا رسیدم. سال پیش رو گفتم سال از دست دادن بود، ولی امسال انگار خوبه برام. حداقل فروردینش که خوب بود. گوش شیطون کر، انگار دارم به زندگی برمیگردم.

Labels: ,

4:29 PM Pejvak.
1 comments
Sunday, December 31, 2006
Nerd
این‌روزا) این روز‌ها، روزهایی نیستند که بعدن بشه ازشون با افتخار یاد کرد. چیزی ندارم، خوب نیست. راضی نیستم. دوران سختی نیست، آسون هم نیست. هیچی نیست. همیشه تغییرات رو خودم زودتر از همه متوجه میشم. چه قبلن که به سوی خوب بود، چه حالا که دارم تبدیل به چیزی میشم که دوستش ندارم. همین.
برای همین واقعن از خودم چیزی ندارم که بنویسم، راستش حتا دلم هم نمیخواد خیلی از خودم بنویسم. دوست ندارم معیار قضاوت دست کسایی بدم که خیلی کم منو میشناسن، در حالی که واقعن خودم هم الان واقعن تکلیفم با خودم روشن نیست. دست کم الان، برای یه مدت. شاید بعد که همه چیز، به هر شکلی، کمی رو به راه شد نوشتم. ولی فعلن نه.
فکر میکنم یکی از درسایی که از زندگی میشه گرفت، همینه که تو، تبدیل به همون تصوری میشی که از خودت داری. فعلن من از خودم راضی نیستم. و متاسفانه داره بدتر هم میشه. فقط امید برام مونده، و یه ذره اعتماد به خودم که داره روز به روز کمتر میشه. خب اینم از اعتراف.
نردیت) امروز یه تست جالب دادم، درباره اینکه چقدر Nerdام. نرد ‌ها رو نمیدونم میشناسید یا نه، معمولن به افراد خیلی خیلی خیلی خرخونی میگن که غیر از درس از چیز دیگه سر در نمیارن. سرشون تمام مدت تو کتابه، دوستای زیادی ندارن، با بقیه نمیجوشن و چیزای دیگه... البته این چیزا به خودش خود بد نیست. ولی خب این صفت بار منفی شدیدی داره، که خب، حتا اونایی که خیلی هم نردن ترجیح میدن به این صفت ملقب نشن.
خلاصه، وقتی خواستم این تست رو بزنم، اولش نوشته بود که اگه اومدین سراغ این تست، جوابتون رو از قبل گرفتین! ولی خب حالا تست رو هم امتحان کنین. در مورد من جواب این بود!

این تست میگه که من تقریبن اون وسطام. یعنی از ۴۶ درصد افراد نرد ترم. البته که تست دقیق نیست و محض تفریحه. ولی با سوالایی که میپرسه خیلی جالب خرخونی آدما رو میسنجه. البته ماها همه اینا رو تو دبیرستان به زور تو کلمون فرو کردن، خود این آمریکاییهای خنگ که سواد درست حساب ندارن و واقعن باید خیلی خیلی نرد باشن تا یک دهم معلومات بچه‌های متوسط دبیرستانی ما رو داشته باشن. اینم یه اشکال این تست. ولی خب، بالاخره نسبت به بچه‌های اونا، ما نردیم دیگه. نیستیم؟
مرگ وبلاگ‌ها) اگه این خبر راست باشه واقعن شوکه کننده، شرم‌‌اور و در عین حال احمقانه و خنده داره. البته ما دیگه انقدر چیزای عجیب غریب دیدیم که دیگه داریم کم کم عادت میکنیم و نه میخندیم و نه تعجب میکنیم. ولی هنوزم گاهی رایحه‌ای به مشام میرسه که دیگه هر دماغ عادت کرده‌ای رو بیدار میکنه.
اصلن بلاگ نویسی و دنیای مجازی زنده به آزادی و عدم محدودیت، و قوانین نانوشته خود خواسته و جهان شمولیه که تقریبن توسط هر کاربر اینترنتی رعایت میشه. ثبت وبلاگ‌ها در وزارت ارشاد و گرفتن مجوز احمقانه ترین دستوریه که یه دولت میتونه بده.
در هر حال، چون هیچ چیزی از اینا بعید نیست، به نظر من اولین کاری که باید کرد اینه که همه بلاگر‌هایی که ازسرویس‌های ایرانی استفاده میکننه باید به بلاگ اسپات و سرویس‌دهنده‌های خارجی برن. (مگر اینکه اینقدر احمق باشند که واقعن بخوان برن وبلاگشون رو ثبت کنن) درسته که ممکنه دستشون به ما نرسه، ولی این سرویس‌های ایرانی مجبور به اطاعت از قوانینند. خیلی راحت مثل آب خوردن میتونن همه رو پرت کنن بیرون. (قبلن هم بارها این کارو کردن، هیچ دلیلی نداره اینبار نکنن)
خلاصه این فکر کوچ به بلاگ‌اسپات اینبار خیلی قوت گرفته. فقط نمیدونم فقط با آرشیوم (که الان سیو شده در کامپیوترم دارم) چیکار کنم. یه نام خوب هم پیشنهاد بدین که برای وبلاگ بلاگریم بذارم. whoareyou هم از قبل اشغال شده البته! فعلن من اینجا رو به نام خودم کردم، ممکنه (ممکنه!) که از این به بعد تا اوضاع آروم تر شه، مطالب تحفه‌ام رو هر دو جا بفرستم.

Labels:

2:54 PM Pejvak.
1 comments