My Extremes

2009-06-02T05:08:00.000-07:00

2008-05-19T08:39:00.000-07:00

Forever

2008-03-22T07:02:00.001-07:00

یعنی واقعن این خبر راسته؟ بی. بی. سی. نوشته امسال در لحظه تحویل سال نو، رادیو تلویزیون ایران آهنگ ساز و دهلی مخصوص نوروز رو پخش نکرده. اگه راست باشه این غمگین ترین خبریه که آدم میتونه در مورود نوروز بشنوه.

پخش نکردن این آهنگ، یا نغمه، درست مثل ممنوع کردن نوروز میمونه. مثل انکار کردن چهارشنبه سوری. مثل فراموش کردن مهرگان. یا گذشتن از شب یلدا. مثل ممنوع کردن شادی، یا غدقن کردن خوردن آجیل و شیرینی.

بدون این آهنگ یکم فروردین میشه مثل دوازده شهریور! یا هشتم دی یا هر روز دیگه ای. سال تحویل هم دیگه بی معنی میشه. یعنی جدن مگه میشه این اهنگ پخش نشه؟

این ترانه رو فقط میشد سر سال تحویل شنید و براش باید یک سال تمام صبر میکردی و شاید در طول سیزده روز عید چند بار دیگه هم این طرف اون طرف میشنیدیش. مگه میشه تلویزیون سراسری ایران پخشش نکنه؟

ما سر سال تحویل با بر و بچه های ایرانی دور هم جمع شدیم و سال رو تحویل گرفتیم و گفتیم و خندیدیم. میخواستیم تلویزیون ایران رو بگیریم به خاطر این آهنگ که نشد، خوشحالم باز رادیو فردا رو تونستیم بگیریم و آغاز سال یک هزار و سیصد و هشتاد و هفت و این آهنگ رو شنیدیم.

یعنی واقعا تلویزیون ایران این آهنگ رو پخش نکرد؟؟؟ باورم نمیشه. در هر حال. میشه این اهنگ رو از اینجا دانلود کرد و شنید. به کوری هر کی نمیتونه ببینه. نوروز از فرهنگ ایران جدا شدنی نیست.

پی نوشت: وقتی میفهمی معتادی که به خودت میای و میبینی برای خوندن درباره نوروز (کهن ترین آیین ملی ات) هم صفحه ویکی پدیا رو باز کردی و تو گروه نوروز تو فیس بوک عضو شدی. ای پدر اعتیاد بسوزه.

Norouz

2008-03-22T07:01:00.001-07:00

الان چند روزه که میخوام بیام عیدانه و بهاریه بنویسم منتها چون نه حسش هست نه حالش نمیدونم چی بنویسم. همیشه عید که میشد اون عوض شدن سال رو آدم حس میکرد، با اینکه همه چی همونطور بود ولی روزای اول سال، روزای اول سال بود. بهار بود. تازه امتحانای ثلث دوم تموم شده بود یا یک هفته ای بود که کلاسای دانشگاه دودر. ولی حالا وسط ترمه و صبح سال تحویل باید رفت سر کلاس و با اینکه به خاطر Easter هفته دیگه همه جا تعطیله، بازم اون حس عوض شدنه و قول دادن ها و برنامه ریختن ها نمیاد. تازه پاییزم هست.

خلاصه تو همین فکرا بودم و اینکه الان بخوام مطلب درباره عید بنویسم یا تبدیل به غر زدن میشه یا خیلی نوستالوژیک، که مطلب خیلی خیلی عالیه سیما رو خوندم. مطلبش عین همون نسیم بعد از بارون بهاری تازه و عالیه. برای همین عیدانه امسالم لینک به همونه و اینجا فقط از همون جمله کوتاه ها میگم.

یکم) اولین عیدیه که از خونه دورم. الان با امیرعباس حرف میزدیم و میگفتیم که اگه الان خونه بودیم داشتیم میخوردیم و تو ترافیک میموندیم و الان من ده کیلو چاق شده بودم و مجبور بودیم بریم سری دوم آجیل بخریم (خونه ما دیگه رسمه این که دو سری اجیل عید بخریم. هر دو سری هم قبل از عید. یه سری سوم هم البته هست که روزای بعد از تعطیلی های عیده. مثلن پنجم شیشم)

دوم) سال نو ایرانی وقتیه که وارد بهار میشیم دیگه؟ خوب اینجا شیش ماه پیش عید بود. همون موقع که درباره اتیش بازی های بریزبن نوشته بودم. اون در واقع جشن ورود به بهار بود.

سوم) دیشب چهارشنبه سوری بود. البته که من نه مهمونی رفتم نه از آتیش پریدم. بعد ساعت سه صبح فهمیدم که تو ایران تازه شروع شده و ساعت 12 ظهر امروز (چهارشنبه) تازه تو آمریکا چهارشنبه سوری بود. ماشالله فاصله.

چهار) سال نوی میلادی همون حدودای شب یلدای ماست. سال نوی ایرانی همزمان با easter ایناست. حالا لابد ما که جشن بگیریم میگن از مسیحی ها داریم تقلید میکنیم! لابد. مثل یهودی ها که هاناکا رو جابه جا کردن با کریسمس همزمان بشه.

پنجم)راست میگن سال تحویل هر کاری بکنی تا آخر سال همون کار و میکنی. پارسال سر سال تحویل فرودگاه بودیم. در طول سال گذشته من بیست بار فرودگاه دیدم. خلاصه حواستون باشه، راسته.

ششم) امسال تو گروه های وبلاگی بحث خریدن یا نخریدن ماهی قرمز بود. (به دلیل اینکه جزو سنت خدا هزار ساله ایران نیست و ایناکه ماهی ها گناه دارن اذیت میشن سر سفره و میمیرن) ما که اینجا دستمون از دنیای متمدن کوتاهه، ولی کلن محض اطلاع و خالی نبودن عریضه. اگه قرار باشه هر هفت سین سفره هفت سین و نچینیم من مشکلی ندارم ولی تمام لذت عید به دیدن ماهی قرمز سر سفره هفت سینه. حالا میخواد رسم دوهزار و پونصد ساله باشه یا دویست ساله یا همین بیست ساله. در ضمن ما ماهیهامون معمولن چهار پنج تا عید رو میبینن تا خودمون دستی دستی ردشون کنیم برن.

هفتم) امسال سال خوک بود. پارسال نوشتم که «ر زندگی خصوصی "خوک ها"، امسال می تواند سال بسیار خوبی باشد زیرا شانس زیادی برای عاشق شدن وجود دارد و خیلی از "خوک هایی" که هنوز شریک زندگیشان را پیدا نکرده اند، به احتمال زیاد امسال محبوب خود را خواهند یافت.»

فکر کنم افتاد برای سری بعد. دوازده سال دیگه.

پی نوشت: اینم زمان دقیق سال تحویل تو اکثر شهرای دنیا.

This common pain

2008-03-22T07:00:00.000-07:00

حتما تا حالا کتاب پرسپولیس رو خوندین و فیلمش رو دیدید. (اگه نه که حتما هر دو کار رو بکنید) اصولن پرسپولیس تصویر واقعی، جذاب و هوشمندانه‌ای از تاریخ بیست ساله اخیر ایران نشون میده.

جدیدن لینک مصاحبه‌ای با مرجان ساتراپی، خالق این اثر تو بالاترین پست شده بود که واقعا خوندنیه. خوندن این مصاحبه به اندازه خوندن خود کتاب بهم نشون داد که خالق این اثر چه موجود باهوش و جالبیه. در مورد وضعیت روحیش موقع نوشتن کتاب میگه: در سال 1997، از یک مدرسه هنر در استراسبورگ بیرون آمده بودم.
بدبختانه پروژه کتاب های کودکم پیش نمی رفت. به شدت افسرده بودم، تا جایی که قصد داشتم دیگر کار مصور سازی نکنم. تصمیم گرفته بودم شغلم را عوض کنم و کارآگاه خصوصی شوم. یک دوره کارآموزی در یک آژانس گذراندم و وقتی فهمیدم این کار تقریبا فقط رسیدگی به پرونده خیانت های زن و شوهرهاست ادامه ندادم.بعدخواستم شکارچی آدم بشوم. ولی با جایزه بگیر اشتباهش گرفته بودم، چون آن روزها در کاناپه لم می دادم و سریال مرد سه میلیارد دلاری تماشا می کردم.
بعد رفتم سراغ فروش پوست درخیابان "شانزه لیزه" ولی نمی توانستم فرق بین پوست خوب و بقیه شان را تشخیص بدهم.

وقتی درباره ایران و ایرانی بودن حرف میزنه، کاملن داره به یه درد مشترک اشاره میکنه: وقتی از ایران حرف زده می شود، مخصوصا این روزها، هدف فقط خلاصه کردن این کشور در متعصب ها و اسلام گرایان است. با این بحث تمام جنبه های انسانی این مردم حذف می شود... نقطه مشترک میان من و یک ایرانی متعصب چیست؟ نقطه مشترکی وجود ندارد.نقطه مشترک میان یک کاتولیک متعصب فرانسوی و شما چیست؟ هیچ.

انگار کسانی که از ایران میرن تجربه‌های مشترکی در مورد برخورد بقیه دارن. تمام این چیزا رو چه تو کتاب عطر سنبل عطر کاج، یا پرسپولیس یا همین مصاحبه اخیر دید: مهاجرت شما را در جایگاه خاصی قرار می دهد: در بیرون. حالا می خواهد در کشور خودتان باشید یا کشور دیگری. چیزی که تجربه کردن آن دشوار است. یا از آن رنج می بریم یا برای پیشرفت استفاده می کنیم.

جالبه که ساتراپی از مصاحبه کننده صد برابر باهوش تره. مثلا در مقابل اصرار مصاحبه کننده بر حفظ ارزش‌ها و تاکید بر اعتقادات میگه که: من ترجیح می دهم اعتقاداتم سیال باشند نه این که وقتی اعتقاداتم خرد شدند شرمنده بشوم. آموزش، تساوی میان زن و مرد،آزادی بیان: اینها مسائلی هستند که من تا آخرین نفسم ازآنها دفاع خواهم کرد. ولی از همه بالاتر من علیه پیش داوری ها می جنگم.

واکنش‌های مردم در برابر خودش و اثرش هم جالبه: یک زن ایرانی در فرانسه به من گفت:"از وقتی که فیلم در آمده، من این جا کمتر احساس خارجی بودن می کنم... در ایران DVD قاچاق فیلم در بازاری می چرخد که من برای خریدن فیلم های ممنوع سراغش می رفتم. این برایم بسیار جالب است. ر سیاتل بودم که خانمی که مقاله روزنامه را خوانده بود به من تلفن کرد. گفت:"من عکستان را دیدم. می توانم بگویم که حتی بدکی هم نیستید." من جواب دادم:"این "حتی" دیگر چه بود؟" یک ذره من و من کرد و گفت:"من فکر نمی کردم زن های ایرانی این شکلی باشند". "فکر می کردید ما شبیه میمون باشیم؟" یک ثانیه شک و تردید، بعد :"مم... راستش بله."

متن کامل مصاحبه رو از اینجا بخونین.

پی نوشت: تو فیلم، صحنه ای که مرجان میخواد زندگیش رو دوباره بسازه و میره کنکور میده که بره دانشگاه، سوال‌های رو برگه‌ای که داره جواب میده آخر خنده است:
چه کسی نیروی جاذبه را کشف کرد؟ نیوتن. حسن کچل. رازی
در ریاضیات چه علامتی علامت جذر است؟ کسینوس. کسر. پرانتز. رادیکال
به نظر شما سگ بیشتر میریند یا گربه؟ سگ. گربه
استرالیا در چه قسمتی از زمین واقع شده است؟ قطب جنوب. استرالیا. نیم کره جنوبی

Alzeimer

2008-03-13T08:48:00.002-07:00

دارم جدی جدی نگران خودم میشم...

دو هفته موبایلم رو دانشگاه جا گذاشتم. وقتی برگشتم همونجا که گذاشته بودمش (ده دقیقه بعدش) دیگه نبود. هر چند یه آدم با مرام پیدا شده بود برده بودش به قسمت اشیا گمشده و فرداش رفتم گرفتم.

چند روز بعد کیف پولم رو یه جا گذاشتم که دوستم دوید و اومد و بهم دادش. دستش درد نکنه.

چند روز پیش، فکر کنم شنبه بود، عینک آفتابیم رو گم کردم. حتا نمیدونم کجا ممکنه گمش کرده باشم. مسلما دیگه پیداش نکردم. حالا باز این خوبه.

حتا نمیدونم کی، دفتر یادداشت روزانه ام رو که چند مطلب قبل درباره اش نوشته بودم گم کردم. یعنی این یکی دیگه خیلی شاهکاره چون این همیشه جلو چشممه و برنامه هام و کارام رو توش مینوشتم و همیشه یا تو کیفم بود یا تو دستم! حالا این وسط کجا ممکنه غیب شده باشه رو هنوز نفهمیدم.

دیشب، دقیقن دیشب، نشسته بودم داشتم سر همین گم کردن هام حرص میخوردم و آی پادم رو از کیفم دراوردم و نگاهش کردم و گفتم این دفعه نوبت توئه که گم شی! دو ساعت نگذشته بود که یادم افتاد رو میز دو طبقه بالاتر جا گذاشتمش. شانس اوردم اون موقع کتابخونه خلوت بود و همونجا پیداش کردم...

از وقتی این دفتر یادداشته گم شده به طرز بی رحمانه ای بداخلاق شدم... هم حسرت خود دفتره رو میخورم، (خیلی خوشگل بود) هم نوشته های توش، و هم اینکه به شدت نگران خودمم که چه بلایی داره سرم میاد.

خلاصه اگه دیدید این وبلاگ مدت طولانی ای آپدیت نشد نگران شین و بدونین خودم یه جا گم و گور شدم.

Dion

2008-03-13T08:48:00.001-07:00

حتما تا حالا شنیدید که امیرعباس اومده استرالیا! خیلی یه دفعه‌ای یه سه شنبه‌ای بهم زنگ زد که خبر بده تا دو روز دیگه میرسه و رسید و خونه هم پیدا کرد و رفت سر خونه زندگیش و فردا هم انگار کلاس داره. (فکرشو بکنید! یهو پاشد اومد... )

حالا اینا مهم نیست. مهم اینه که حدود دو هفته دیگه، سلین دیون داره میاد بریزبن و یه شب اینجا برنامه داره. همه بلیت‌های کنسرت هم تموم شده غیر از اون گرون گرون‌هاش که سیصد و پنجاه دلاره. (البته من که خیلی وقت پیش بلیت خریدم) اگه میدونستم این پسره داره میاد براش بلیت میگرفتم (چون فکر کنم تا دو هفته پیش هنوز بلیت صد و پنجاه دلاری پیدا میشد) در هر حال...

من بهش گفتم کمک هزینه خرید یک عدد بلیت کنسرت سلین دیون رو بهش میدم به عنوان کادو تولد (که یک ماه دیگه‌ است). اگه کس دیگه‌ای هم میخواد به یه جوون آرزو دار کمک کنه و براش کادو تولد بخره الان وقتشه، هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم...

پی نوشت: الان چک کردم. تو سیدنی و ملبورن هنوز بلیت ارزون پیدا میشه ولی بریزبن نه. شانس که نباشه جان در عذابه. (در واقع تو سینی دو شب کنسرته. بهش پیشنهاد کردم پاشه بره سیدنی ولی خب... بلیت هواپیما از بلیت کنسرت گرون تر میشه)

پی نوشت۲: آهنگ جدید سلین خیلی باحاله. اگه میخواین سلین رو در حال خوندن آهنگ کمی تا قسمتی Hip-Hop با همراهی Will-i-am در حال تلاش برای Belly Dancing تماشا کنید، اینجا رو ببینید.

پی نوشت3: البته یه راه دیگه هم هست. اینکه سلین رو فراموش کنه بجاش بره کنسرت بیژن مرتضوی که اونم اتفاقن همون موقع ها داره میاد بریزبن. (به مناسبت نوروز فکر کنم.)

Quotesً

2008-03-13T08:47:00.000-07:00

جمله قصار اول) روز اولی که رسیدم، تو فرودگاه موبایلم رو روشن کردم و فهمیدم چند تا پیام صوتی دارم که تو این مدتی که نبودم برام گذاشته بودن ملت. یکیش این بود:

سلام... اممم. من مارکم. مرسی به خاطر رقص دیشب!! زنگ زدم بگم به من خیلی خوش گذشت و گفتم زنگ بزنم ببینم اگه خواستی بازم همدیگه رو ببینیم و یه قراری بذاریم بریم بیرون!!!

دارید که جریانو! طرف کلی زحمت کشیده مخ دختره رو تو کلاب (احتمالن) زده، بعد شماره که خواسته بگیره دختره برداشته شماره عوضی داده بهش.

جمله قصار دوم) امروز رو شیشه یه مغازه یه نوشته جالب تبلیغاتی دیدم:
هر کسی این حرف رو زده که پول شادی نمیاره، بلد نبوده کجا خرید کنه.

جمله قصار سوم) من نمیدونم بعضی از ملل غیر انگلیسی زبان چطور تو کشور انگلیسی زبان کار و زندگی میکنن. هر روز با آدمایی برخورد میکنم که با بدبختی میتونن یه جمله نصفه نیمه انگلیسی ردیف کنن و تازه چندین سال هم هست که دارن اینجا زندگی میکنن.

حالا این آسیایی و چینی و اروپایی و هندی هم نداره. کلن خیلی‌ها فقط با گروه خودشون رفت و آمد میکنن و فقط به زبون خودشون حرف میزنن. طرف چینیه، صبح پامیشه با هم خونه‌ای های چینیش خدافظی میکنه میاد دانشگاه با استاد چینیش حرف میزنه و روزنامه چینیش رو وقت استراحت باز میکنه و گوگل هم که میره به جای گوگل نوشته 公司.

حالا آلمانی‌ها و سوئدی‌ها! آدم فکر میکنه داره دوسلدورف زندگی میکنه بسکه ملت با همدیگه آلمانی حرف میزنن. بعد که میخوای باهاشون دو کلمه حرف بزنی میبینی دو تا جمله انگلیسی هم نمیتونه ردیف کنه.

در هر حال... جمله قصار سومی مال این دختر نروژیه است که باهاش این ترم همگروهیم. دو ساله که بریزبنه و درس خونده و ترم آخره ولی زبانش افتضاحه. برگشته میگه:

ببخشید... اممم. شوما از کشور .... اممم.... جنوبی... آفر.... نه نه ... اممم آمریکای جنوبی هستید؟

به مرگ خودم آمریکا و آفریقا تو همه زبونا یه اسم دارن

Burgers

2008-02-28T23:43:00.003-08:00

دفترچه یادداشتم روی میز بود. اومده برداشته، هر چی بهش میگم باز نکن، نخون محل نمیذاره. حالا این هیچی. یکی یکی میپرسه این چیه نوشتی، اون چیه نوشتی. اینم هیچی. یک کلمه فارسی بلد نیست میگه خطت بده!! حالا اینم هیچی.

برگشته میگه این چیه؟ میگم دفتر یادداشت و چیزای روزانه و اینا! میگه نه.... دفتر یادداشت که این طوری نیست. بعد خیلی با حوصله نشسته داره برای من توضیح میده که یادداشت روزانه باید یه تیتر مناسب داشته باشه و یک موضوع واحد رو دنبال کنه و متن داشته باشه و احتمالن نتیجه گیری به علاوه تاریخ نوشته شدن اوم مطلب! دیگه این یکی از حد تحمل خودمم رد شد و با عصبانیت برگشتم بهش میگم که کی میتونه قانون بذاره که من تو دفتر یادداشتم چی و چطور مینویسم؟ تو؟

حالا داشته باشید اینو. دیشب همین هم خونه‌ای خنگ من رفته نون همبرگری و گوشت و پنیر و این جور چیزا خریده، صبح زود پاشده واسه خودش و من و اون یکی نفری دو تا همبرگر درست کرده، فویل پیچیده، تو ظرف گذاشته، یادداشت نوشته که اینو ببرین مدرسه بخورین گشنه‌تون نشه.

یکی به من بگه با این چیکار باید کرد؟

Daily Notes

2008-02-28T23:43:00.001-08:00

پنجشنبه جمعه هوای تهران خیلی بوی عید میداد نه؟

رسیدم غربتستان، هوا عین جهنم گرم بود. تا دو روز. از دیروز بارون گرفته و خنک شده. الان همه تو خیابون کاپشن پوشیدن با شلوارک و دمپایی!

فکر میکردم از ایران که برم دلم تنگ میشه و آماده کرده بودم خودمو برای یه دلتنگی و یه دوره افسردگی. ولی تو همون هواپیما انقدر خسته شدم که یادم رفت دلتنگ شم. تا الانم هنوز وقت نکردم.

دیشب اسکار بود. همونطور که فکر میکردم Marion Cotillard بازیگر نقش ادیت پیاف برد. حقش بود.

خونه اینترنت ندارم دوباره. تا یه ده روزی. مجبورم تو کتابخونه بشینم.

سنتوری رو دیشب دیدم. نظری ندارم. قراره اگه خوشمون نیومد نظر ندیم دیگه؟ چند تا دیالوگ خوب توش هست، و بازی خیلی بد فراهانی و کلی اهنگ از یه نفر که صداش شبیه سیاوش قمیشیه. داستان هم... خب نداره. ولی خب تلخه و به مزاق ایرانی جماعت خوش میاد. خیلی خب نظر نمیدم...

کلاسا از دوشنبه شروع شده. دارم سر هزار تا کلاس میرم ببینم از کدوم خوشم میاد (کمتر بدم میاد) برای این ترم بگیرمش.

از هر چی خوشم میاد، یا توش ریاضی داره، یا برنامه نویسی پیشرفته میخواد که بلد نیستم، یا درس به درد بخوری نیست.

آدم گاهی وقتا عاشقه، گاهی متنفر. ولی گاهی وقتا فقط بی تفاوته... اینم جمله قصار از خودم! فعلن مورد سوم در مورد کل زندگی من صدق میکنه.

Grumpy

2008-02-28T23:42:00.004-08:00

رفتیم خرید... میگم آقا این تی شرته سایز مدیومش رو دارین میگه آره. میگم خوب اتاق پرو کجاس برم بپوشم. میگه اه! نمیشه که... تیشرت رو نمیشه امتحان کرد! میگم چرا؟ میگه قالب تنت میشه دیگه نمیشه فروخت! هیچ جای دنیا هم نمیذارن تیشرت رو بپوشی!

میریم یه مغازه دیگه. از یه طرح یکی از لباس‌ها خوشم اومده میگم آقا این آستین کوتاهش رو ندارین؟ میگه کوتاش میکنیم! جا میخورم فکر میکنم درست نشنیده... شمرده شمرده دوباره میگم ببخشید، تی شرت میخوام! آستین کوتاه (از همینی که دستمه! شلوار نه، تیشرت!) جوابی نمیده. لابد پیش خودش فکر میکنه گیر عجب آدم سمجی افتادم. خوب دارم لطف میکنم میگم برات کوتاه میکنم دیگه استینشو! حالا جالبه اصرار هم داره که لباسه اصله و از آمریکا میاد مستقیم!

رفتیم شکلات فروشی. میگیم ببخشید از اینا طعم نعناییش هم دارین؟ در حالی که راشو کج کرده و میره زیر لب قر قر میکنه. میگم ببخشید؟ یه کم بلند تر و عصبی تر میگه هیچ جای دنیا پاستیل با طعم نعنایی وجود نداره!

میریم بانک. خدا رو شکر سیستم شماره و نوبت دهی و اینا هست دیگه تو صف کسی از کول کسی بالا نمیره. یه یک ربعی میشینیم خبری نمیشه. میریم سراغ معاون بانک میگیم ببخشید مسئول این باجه نیستن؟ میگه صبح اول وقت. میگیم ببخشید، (شرمنده واقعا مصدع اوقات شریف و گرانبهاتون شدم و دارم وقتتون رو اینطوری تلف میکنم، زبونم لال) امروز کسی کار نمیکنه اینجا؟ چپ چپ نگاه میکنه انگار کارمند خاطی رو داره توبیخ میکنه میگه آخه الان چرا اومدی؟ فردا صبح اول وقت بیا! لابد ما باید جواب پس بدیم که چرا الان اومدیم نه کارمندش که کلن نیومده!

خبرهای روز هم جالبه. چند روز پیش تو یکی از همین سایت‌های خبری، خبر انهدام یک خانه فساد رو تو قزوین خوندم. یه تیم ضربتی به محل مراجعه میکنن و میبینن که از فاصله دور صدای خنده و موسیقی میاد! بعد که با حکم قضایی به لانه فساد وارد میشن میبینن سه تا پسر و سه تا دختر نشستن دارن ورق بازی میکنن. پس از انهدام این لانه، یک دست پاسور، چند حلقه سی دی و شش دستگاه موبایل کشف و ضبط شد (بندگان خدا نفری یه موبایل داشتن دیگه و یه سری سی دی).

امروزم تو اخبار بیست و سی گفت که سفارت سوییس در تهران مهمانی گرفته و تعدادی از افراد مشهور رو هم دعوت کرده. احتمالن دست اندرکاران محترم بخش خبری بیست و سی انتظار داشتن که سفارت سوییس در تهران زیارت عاشورا برگزار کنه. یکی خوبه اینا رو توجیه کنه که سفارت هر کشوری خاک خودش محسوب میشه و میتونه تو کشورش مهمونی بگیره و مهمونی هم غیر از ایران هیچ جای دیگه جرم نیست.

رفتیم مرکز خرید تندیس تو تجریش. کلن اونجا معروفه به گشت ارشادش. تو این راهروِها، یه پلیس زن، چادری، با ابروهای کمون و آرایش در کنار یه آقای پلیس دارن راه میرن و برای خودشون گپ میزنن و میخندن تا میرسن به یه مغاه کفش فروشی. آقاهه با نفرت و انزجار انگار که حال به هم زن ترین صحنه عمرش رو دیده، به ویترین اشاره میکنه و میگه نگاه کن، ببین چطوری دوباره همه این چکمه ها رو دراوردن و گذاشتن بیرون. (چه رویی واقعا. اونم تو روز روشن) خانومه هم با تاسف سر تکون میده و احتمالن به عنوان یک زن خجالت میکشه از این صحنه فجیع چیده شدن چکمه ها تو ویترین مغازه.

غر غر نمیکنما! همینطوری محض خالی نبودن عریضه. فقط برام جالبه که قبلا این بداخلاقی ها رو نمیدیدم و فکر میکردم که خوب همینه دیگه لابد. اصولا آدم عادت میکنه و بعد از یه مدت خودشم بداخلاق میشه.

Jeans

2008-02-28T23:42:00.003-08:00

پیش از مطلب) این اولین مطلب تو این پرشین بلاگ جدیده. خیلی باحال شده، فقط حیف که هیچیش کار نمیکنه درست حسابی و فعلن قاطی پاتیه. حالا ممکنه ظاهر وبلاگ عوض نشه آخر سر ولی این تو (مدیریت کاربر) خیلی باحال شده. اینم از اولین پست.

حالا جدا از ظاهرش، هنوز چون خیلی ایراد داره خیلی جاها که کلیک میکنی پیغام خطا میده و جالبیش اینه که یه پیغام خیلی شیک عذرخواهی گذاشتن که ببخشید به خاطر این خطا ها. ولی یه چیز خیلی خوب که داره اینه که وقتی داری مطلب رو مینویسی هر چند دقیقه یک بار سیو میکنه تو پیش نویس که یه وقت یه اتفاقی افتاد همه مطلبت نره. این یکی دیگه خیلی جدیده. دستشون درد نکنه.

خود مطلب) وقتی داشتم برمیگشتم، تصمیم گرفتم یه روز پاشم برم خرید، سوغاتی بخرم مثلن برای کسایی که قراره ببینمشون. منم که نه حوصله خرید دارم نه حوصله گشتن و نه حوصله فکر کردن به اینکه چی باید خرید، و تازه تو این جریان هی چیزایی میدیم که خودم دلم میخواست، آخرش برای خودم یه سری لباس خریدم با دو تا شلوار جین. حالا خوبه عقلم رسید و جفتشون رو یه سایز بزرگتر گرفتم.

اونجا که بودم هی سایز چیزایی که میخریدم، در رابطه مستقیم با تابع سینوسی زمان بود با شروع از نقطه اوج. یعنی دو سه ماه اول که تازه جا به جا شده بودم هی این سایزه کوچیک و کوچیک تر میشد و خرید هام شده بود کمربند و کش شلوار تا زمانی که قسمت بستنی و شکلات فروشگاه دم خونمون رو پیدا کردم و دوباره سایزه داشت میومد بالا!

خلاصه، خوب شد همون جا عقلم رسید و اینا رو گرفتم، چون هیچ کدوم از لباس هایی که اون اولا خریدم اندازه ام نیستن و برام همین دو تا شلوار گشاد مونده که الان کامل فیت شدن! حالا هفته دیگه دارم برمیگردم دیار غربت و دوباره همین برنامه رو دارم انگار...

پس مطلب) داره برف میاد. فکر نکنم هرگز از دیدن و تماشای بارش برف سیر بشم.

Yes, yes, yes

2008-02-28T23:42:00.001-08:00

چند روز دیگه، دقیقن دوشنبه صبح به وقت ایران، مراسم سالانه جایزه grammy برگزار میشه و البته mbc4 هم قراره مستقیم پخشش کنه. چیزی که مراسم امسال رو جالب کرده بحث حضور یا عدم حضور Amy Winehouse تو این مراسمه.

امی، که امسال آلبوم خیلی خوبش، یا «بازگشت به سیاهی» خیلی موفق بود، نامزد ۶ جایزه گرمی از جمله بهترین آلبوم سال شده. متن ترانه‌هاش معمولن از زندگی شخصیش الهام گرفته شده، مثلن تو تک آهنگ اول این آلبوم یا «rehab»، میخونه که میخواستن بفرستنش مرکز بازآفرینی از اعتیاد و گفته که نه نه نه!!!

البته سال گذشته سال خوبی برای امی نبود و بارها به خاطر همین اعتیادش تو دردسر افتاد. در هر حال... یکشنبه دیگه تو آمریکا مراسم گرمی برگزار میشه و چون خودش نامزد شش جایزه است و خیلی دلش میخواسته که حتما تو مراسم باشه و از طرفی هم میدونسته که به خاطر اعتیادش بهش ممکنه ویزا ندن، الان چند ماهه که بالاخره رفته rehab و تحت درمانه و داره ترک میکنه.

خلاصه چند روز پیش، شیک میکنه و با هزار سلام و صلوت از بازآفرینی میاد بیرون برای وقت مصاحبه‌اش تو سفارت آمریکا تو انگلیس برای ویزا، که بعد از چند روز اعلام کردن که به خاطر سوابقش بهش ویزا نمیدن. بیچاره اینم که خیلی دلش میخواسته حتما تو مراسم باشه، براش ترتیبی دادن که ازطریق ماهواره برنامه‌اش رو اجرا کنه و اگه جایزه‌ای برد، نطقش رو بگه.

پی نوشت: تو این بازی نهال خیلی دلم میخواد شرکت کنم ولی چون دارم همش آهنگای این خانومه رو گوش میدم هر کی رو میبینم یاد این می‌افتم و خلاصه بعدن ممکنه شرمنده شم.

پی نوشت ۲: این امریکایی‌ها هم خیلی باحالن به خدا... از طرفی برای یکی از معتبر جوایزشون یکی رو دعوت میکنن بهش جایزه بدن، بعد که طرف میره ویزا بگیره بهش نمیدن.

آپدیت: همونطور که رویا گفت، دولت آمریکا نظرش عوض شده و تصمیم گرفتن که ویزاشو بدن، ولی مدیر برنامه هاش اعلام کرده که دیگه خیلی دیره و این سفر آخرشم انجام نمیشه و احتمالن همون از طریق ماهواره برنامه اجرا خواهد کرد.

Aura

2008-02-07T15:01:00.000-08:00

امروز حرف هاله دور آدم شد و منم که خوراکم این جور تست‌های روانشناسی و آدم شناسیه، تو اینترنت گشتم یه سایت پیدا کردم در مورد همین چیزا.

اصولن تو این جور موارد، از تست خودشناسی توسط درخت و میوه و سالنمای چینی و طالع بینی هندی و ماه و روز و ... تنها چیزی که آخر از همه فکر میکردم یه روزی ممکنه بهش معتقد بشم همین هاله Aura بود که خدا رو شکر این یکی هم حل شد و نشستم الان تستش رو زدم و معلوم شد که هاله من زرده با مایه‌های نیلی. تقریبن همه مشخصات آدم‌های با این جور هاله ها رو هم دارم... فقط بدیش اینه که این سایته فقط به آدم میگه هاله‌ات این رنگیه و این رنگ یعنی چی. بعد برای اینکه حالا با این هاله این رنگی چیکار باید بکنی رو حواله میده به کتاب هاله شناسی. حالا میخوام آنلاین شم برم یه کم دیگه بگردم شاید یه سایت دیگه هم بود برای فهمیدن این نکته.

چند وقت پیش هم تست Myers-Briggs رو زدم و اتفاقن اونم چیز خوبی بود ولی اون یکی جنبه علمی و روانشناختی داشت.

پی نوشت : اینجا نوشته اونایی که هاله شون زرده شخصیت‌های بچگانه دارن! بازیگوش‌هایی هستن که میخوان همیشه بخندن و بقیه رو بخندونن. از زندگی لذت میبرن و جدیش نمیگیرن! بعد نوشته که از کار کردن خوششون نمیاد مگر اینکه ازش واقعا لذت ببرن! در ضمن سگ‌ها از زرد‌ها خوششون میاد و به بهترین دوستشون تبدیل میشن... از اینکه بقیه بهشون بگن چیکار کنن خوششون نمیاد و البته بی نظم هم هستن.

پی نوشت۲: اینم یه سایت دیگه برای اینکه چطور هاله رو ببینیم، صفحه‌های بعد هر رنگ رو با مشخصات شخصی و مشاغلی که باید بگیرن و این جور چیزا نوشته.

پی نوشت ۳: اول که این صفحه رو باز کردم به قصو نوشتن چیز دیگه ای بود... وسطاش این تسته پیش اومد و خوشم اومد.

پی نوشت۴: هاله‌هاتون رو ببینید چه رنگی‌اند و کامنت بذارین که چقدر درست یا غلط بوده. بحث کنیم. تازه میشه بعدش حرف زد سر اینکه حس میکنید جایی که باید باشید هستید یا نه.

Haircut

2008-01-28T08:59:00.000-08:00

دیروز رفتم سلمونی کوتاه کردم موهامو... این سلمونی رفتن منم ماجرا داره. آدم تو این ماهواره و تلویزیون و این جور جاها موهای این خارجی‌ها رو میبینه و فکر میکنه که برو خارج ببین چه خبره. خلاصه رفتیم و دیدیم که واقعا هم چه خبره.

اولن که نرخ سلمونی‌ها سر به فلک و قیمت‌ها مثل سر گردنه است. حالا باز آدم اگه یه چیز خوب ازش دربیاد، باز حالا پول رو میده. ولی بدبختی کارشونم خوب نیست. یعنی منی که سال به سال میرم سلمونی مجبور شدم هر ماه برم که هر کدوم کار قبلیه رو ماله کشی کنه.

اولین سلمونیه که یه دختر هندی بود، که انگار به عمرش قیچی و مو ندیده و به طور تصادفی تصمیم میگرفت و یه قستی رو کوتاه میکرد. دومی يه خانم چینی بود، که تو عمرش دستش فقط به موی لخت خورده بود و تا وقتی موهام خیس بود اوضاع خوب بود و وقتی خشک میشد و فر میخورد میرفت بالا دیگه....

سومی یه آقای استرالیایی بود که به قول خودش سی سال سابقه کار داشت و اگه اونقدر که من برای گوش کردن به حرفاش حق الزحمه میگرفتم، از پول کاری که میکرد کم میکرد یه صد دلاری هم بدهکار میشد (از دوران نوزادییش تعریف کرد تا تمام سفر‌هاش به اروپا و ماجرای تمام خالکوبی‌های تنش) به اضافه کلی غر از کار سلمونی‌های قبلی. خلاصه دیدیم اینطوری فایده نداره و فصل پشم چینی گوسفند‌هایی استرالیا هم تموم شده بود و نگه داشتم بیام ایران، پیش سلمونی خودم که هم من میشناسمش هم اون موی منو میشناسه و خلاصه با هم یه جوری کنار میایم. (ارزونم هست خدایی)

حالا خوشحال و خندان پا شدم رفتم سلمونی، درست سر بازی پرسپولیس و پگاه! اول که طرف جواب سلامم رو هم دست حسابی نداد و پرسپولیسم یک هیچ عقب بود و فهمیدم که حالش خوش نیست. بعد میگم آقا کوتاه نکن، یه خورده مرتب کنی کافیه. حالا من نشستم، تیغ دست آقا، تلویزیون هم اون طرف روشن و خیابانی هم داره جیغ و داد میکنه و پرسپولیس هم همچنان عقبه.

بعد یه ذره از این طرف اونطرف کوتاه کرد و تمام موهای بالای کله‌ام رو زد و دورش رو دست نزد و بازی هم تموم شد و آقا انگار شرطش رو هم باخت و طرف چپ رو تیغ انداخت و طرف راست رو یادش رفت و تلفن زنگ زد و دوستش ضایع‌اش کرد و دیدم برداشته داره سشوار میکشه و میخواد کم کم این سفره هه که یقه‌اش عین طناب دار میمونه رو هم باز کنه که میگم امروز حواست نیستا!!!

بعد گفت چرا، خوبه که! بعد من یه نگاهی به آینه انداختم و دیدم بالاها رو کوتاه کرده و دور و بر و دست نزده و موهامم خشک شده و فر خورده و کله‌ام گرد شده عین پرز مو که رو فرش جمع میشه. خلاصه این شد که دوباره دست به کار شد و کچلم کرد فرستادم برم.

حالا اوضاع وقتی جالبتر میشه که آدم بدونه این همونه که اولین بار که دیدمش بهش گفتم میخوام موهام رو کوتاه کنم، یه زره نوکش رو گرفت و هر کی میدید میگفت اینکه همونه. حالا که میخواستم فقط مرتب شه کله‌ام رو کرد عین همون موقع‌ها که سیما بهم میگفت جوجه!

پی نوشت: خوشم میاد این سلمونی‌ها روشونم زیاده. میری میشینی یه آلبوم به چه کلفتی میدن دستت که هر مدلی بخوای بزنی درمیاریم و فلان و بهمان. آخرش هر کاری که خودشون بخوان میکنن.

پی نوشت ۲: میخوام برم آرایشگری یاد بگیرم... جای خوب سراغ ندارین؟

پی نوشت ۳: استرالیا با مدرک آرایشگری مهاجرت خوب میده ها! درامدشم خوبه...

Story of Us

2008-01-21T14:55:00.000-08:00

سیستم مکانیزه

اپیزود اول: بانک

صبح رفتیم بانک برای رداخت یه سری قبض و قسط و این جور کارهای بانکی. خدا رو شکر ممکلت مدرنیزه شده و همه چیز هم مکانیزه، انواع کارت‌های ATM و دستگاه‌های پول شمار و تعیین نوبت و خود پرداز و خود دریافت همه جا پیدا میشه. حالا بماند که امروز برق قطع شد و دنبالش سیستم‌ها از کار افتاد و وقتی هم که اومد نه دستگاه‌های تعیین نوبت کار میکرد نه سیستم‌ها به مرکز وصل بود.

رفتیم سراغ دستگاه خود دریافت (!) که قراره قسط بانک رو با اون بدیم. کارت و گذاشتیم و پول رو هم که هفتاد و یکی هزار تومنی بود، دادیم شمرده، بعد خانومه از تو ماشین شمرده شمرده میگه مبلغ دریافتی هفتصد هزار ریال! ولی روی صفحه نوشته مبلغ هفتصد و ده هزار ریال. گفتیم خوب لابد چیزی که رو صفحه نوشته ملاکه و این صداهه رو که قرار نیست پرینت بگیریم، پرینت هر چی رو صفحه باشه رو چاپ میکنه. زدیم OK!

کاغذه رسید خـِر خـِر اومده بیرون که مبلغ دریافتی هفتصد هزار ریال.

اپیزود دوم: کارت پارک

این آقا کارت پارکی‌ها بودن که اون موقع‌ها بهشون گیر میدادیم که شهرداری داره اشتغال زایی میکنه و اینا رو گرفته سر کار گذاشته و از مردم پول میگیره. حالا جدیدن جاشون رو دادن به این دستگاه‌های مکانیزه کارت پارک. روش نوشته پول را وارد کنید، کردیم. نوشت مدت زمان توقف را وارد کنید، کردیم. نوشت حداکثر مبلغ برگشتی چهارصد تومن. گفتیم خیلی خب. هزار تومن انداختیم، ششصد تومن برای دو ساعت پارک، منتظر وایسادیم که چهارصد تومنمون رو پس بده.

هی صبر کردیم و دیدیم خبری نشد. تلنگری به دستگاه زدیم و به روی خودش نیاورد. بعد یه دکمه زدیم که خب...؟ پولمون کو؟ دوباره چراغش روشن شد که اسکناس را در دستگاه وارد کنید. هیچی دیگه بقیه پولمون رو خورد.

حالا نکته جالبش اینه که دستگاه محل ورود سکه‌ هم داره. یکی نیست به طراح بگه آخه کدوم ...ی سیصد تومن سکه تو جیبش داره که به خورد این دستگاه بده.

اپیزود سوم: کارت بانک

شب با نیما رفته بودیم بیرون و میخواست از این ATM ها پول بگیره. کارت رو وارد کردیم و نوشت لطفا رمز عبور را وارد کنید. کردیم. پرسید امرتون، گفتیم پول میخوایم. نوشت لطفا رمز اولیه را برای امنیت بیشتر تغییر دهید. گفتیم چشم. پرسید رمز عبور. زدیم. پرسید رمز جدید. زدیم. گفت خب... امرتون. گفتیم پول میخوایم. پرسید رمز عبور... (هیچ کدومش اغراق یا زیادی نیست. همش عین حقیقته) زدیم. گفت خب... صبر کنید. صبر کردیم. پرسید رمز عبور. زدیم. بعد گفت امرتون. گفتیم... ببین عزیز من پول میخوایم. گفت خب مبلغ درخواستیو زدیم. گفت رمز عبور. زدیم... گفت به خاطر امنیت بیشتر بهتر است رمز خود را تغییر دهید!!! رمز اولیه خود را وارد کنید... کردیم... رمز جدید... دوباره... امرتون....

حالا هی دنبال دکمه مرگ من بیخیال شو میگردیم، نیست که نیست. کارت رو گرفته پس نمیده هی هم رمز عبور میپرسه. آخرش نمیدونم با چه ترفندی کارت رو پس گرفتیم.

پی نوشت: غر نمیزما... ولی انصافن خیلی خنده داره جریان.

پی نوشت ۲: الانم که دارم اینا رو مینویسم برق رفته و تو تاریکی نشستم. کلن چند روزه که ساعت یک و دو صبح برق میره سه چهار میاد.

پی نوشت۳: این عکس رو هم ببینید...

Dream

2008-01-13T14:49:00.000-08:00

اون ما‌ه‌های اول که رفته بودم، گاهی خواب ایران و خونه خودمونو میدیدم. مثل اینکه یه دفعه بیدار شدم و تو خونه‌ام و اصلا نرفتم یا اینکه بیدار شدم و برگشتم. تا اینکه گذشت و عادت کردم و خواب هام هم درباره همونجا و خونه خودم شد.

حالا که برگشتم خواب‌هام قاطی پاتی شده. دیشب خواب میدیدم تو خونه ایرانم ولی داشتم با همخونه‌های اونجا زندگی میکردم. بعد نکته اینجا بودکه من میدونستم خونه رو پس دادم ولی نمیفهمیدم چرا ما هنوز داریم توش زندگی میکنیم. بعد یه مدت که گذشت فهمیدم که کلید‌ها رو پس دادم برای همین نمیتونیم از خونه بریم بیرون، چون کلید نداریم نمیتونیم برگردیم تو و منتظر بودم هر لحظه بیان بندازنمون بیرون!

Home, Sweet Home

2008-01-11T00:53:00.000-08:00

آخ جون وبلاگ... ایول آپدیت... ای جانم... خونه.

خلاصه‌اش اینه که برگشتم خونه. طولانیش اینه که یهو تصمیم گرفتم بقیه تابستون رو خونه بگذرونم و دلم هوای خونه کرده بود و از بی خانمانی خسته شدم و قراردادم تموم شده بود و باید دنبال خونه میگشتم و همه دوستام یا رفته بودن مسافرت یا برگشته بودن کشورشون و تنها مونده بودم و یهو یه جمعه تصمیم گرفتم برگردم و همون پنجشنبه بعدش، ده صبح خونه بودم.

غیر از خونه دیدن و دیدن مامان اینا و دوستان، دلم میخواست برف ببینم و برم برف بازی و مهم تر از همه عکس بگیرم ببرم نشون بدم به اون برف ندیده‌ها، که تا رسیدم برفی اومد که در چندین سال اخیر بی سابقه بوده. (جالبه اون اوایل هم که رفته بودم استرالیا، میگفتن سرمای زمستون اون سال، که در کمترین حالت به یازده درجه بالای صفر رسید بی سابقه بوده) حالا از یه طرف خوشحالم به خاطر برف و از اون طرف دوباره حرص خوردن‌های سابق شروع شده سر چیزای خورد خورد و اینکه هنوز هیچی نشده یا گاز قطعه یا برق یا آب، دیگه شاهکارش هم اینکه پودر لباس شویی نایاب شده و شده عین دوران جنگ!

حالا جالبه که کلی آدما تو فرودگاه امام گیر کردن و نمی تونن بیان تهران چون جاده بسته‌است و منم دو تا انتخاب داشتم برای بلیت هواپیما، یکی دوم یکی هشتم ژانویه که تو همون اوج کنسل شدن پرواز‌ها و گیر کردن ملت تو فرودگاه‌ها بوده. خیلی خوش شانس شدم جدیدن.

فعلن که کلی دارم تحویل گرفته میشم و کلی داره خوش میگذره. اینترنت هم که دلم نمیاد بیام اصلا، و فعلن فعالیت‌های آنلاینم تعطیله. هر چند وقتی هم که میام بس که همه چی فیلتره و سرعت پایینه آخرش منصرف میشم. (جالبه که من بالای نوار فایرفاکسم یه سری وبسایته که همیشه به همونا سر میزنم و الان همه شون فیلترن. به خدا هیچ کدومم مستهجن نیستن. هیچ کدوم سیاسی هم نیستن آخه!)

فردام دارم میرم تیاتر جدید بهرام بیضایی (افرا)‌ رو ببینم و فعلن کلی ذوق زده ام. مرسی از فاضله که برام بلیت گرفت. خیلی هیجان انگیزه که آدم بیاد تهران و هفته بعدش هم تیاتر بهرام بیضایی رو ببینه. اون موقع‌ها که خبراش رو میخوندم که نمایش جدید روی صحنه است همش حسرت میخوردم که نمیتونم ببینم و خیلی اتفاقی جور شد و دیگه الان کلی خوشحالم.

پی نوشت: چقدر خونه خوبه... دلم واسه گرمای خونه بدجوری تنگ شده بود.

Happy New Year

2008-01-01T07:10:00.000-08:00

فکر میکردم که هیچ احساس خاصی نسبت به سال نو میلادی نخواهم داشت،‌همونطور که نسبت به کریسمس نداشتم. سال نو برای من همیشه با اومدن بهار معنی میده، اون بوی خاص توی هوا، بارون‌های بهاری و تعطیلات طولانی.

انگار طبیعت با من سر سازش داره این مدت. هوا عین همون اوایل بهار شده و همون خنکی و سبزی و زیبایی طبیعت هست. به علاوه تعطیلات طولانی و شادی و بعد هم که عوض شدن سال و اومدن یه سال جدید. واقعا دارم حس می کنم اومدن یک سال جدید رو.

دیشب سر عوض شدن سال (سال تحویل خودمون رو میخوام! با همون منطق قشنگ خودش نه ساعت دوازده یه شب از شبای دیگه سال... در هر حال) بعضی‌ها میگفتن خداحافظ سال لعنتی۲۰۰۷، ولی فکرش رو میکنم میبینم ۲۰۰۷ سال خوبی بود. خیلی بهتر از ۲۰۰۶. به ۲۰۰۸ هم خوشبینم. آرزو میکنم سال خوبی باشه. برای همه.

این چند روزه همینطور بارون میگیره و بند میاد! معلوم نیست چه خبره. برای همین آتیش بازی‌های دیشب معلوم نبود که برگزار میشن یا نه، بعضی‌ها میگفتن کنسل میشه بعضی‌ها هم میگفتن که نه، سال نو بدون آتیش بازی نمیشه، هر چند آخر برگزار شد ولی خیلی بی رمق بود. لااقل ما که از فاصله دور چیزی ندیدیم. امروز هم اعلام کردم که یک سوم هر سال آدم جمع شده بوده برای آتیش بازی‌های بریزبن.

بر عکس سیدنی که یک میلیون نفر رفتن برای تماشا و اینطور که میگفتن بهترین برنامه تو دنیا رو داشته. تو سایت مخصوصش نوشته که پونزده ماه برنامه ریزی کرده بودن برای این دوازده دقیقه برنامه.

سال نو مبارک

A Cinq houre

2007-12-29T07:48:00.001-08:00

امروز صبح زود بیدار شدم‌ و دیگه هر کاری کردم خوابم نمیبرد. ساعت حوالی پنج و نیم بود و آفتاب هم طبق معمول تابستون‌های استرالیا پهن شده بود وسط خیابون و یه نسیم خنکی هم میومد و هوا هم از بارون دیشب هنوز نمناک بود و بوی چمن خیس میومد و خلاصه یه حالی بود که نمیشد نرفت بیرون و یه قدمی نزد!

هدفم بیشتر اون پارک فسقلیه کوچه بالایی بود و شنبه بازار میوه که از ساعت شیش هر هفته شروع میشه. دو تا کوچه هم از کوچه بالایی بالا تر رفتم که رسیدم به یه راه باریکه‌ای که دو طرفش درخت بودو رو یه تابلو نوشته بود مسیر طبیعی و اینکه این محوطه توسط مردم همین ناحیه حفاظت میشه و لطفن دارین از اینجا رد میشین آشغال نریزین و ...

مثل اتاق لوازم تو کتابای هری پاتر که وقتی از جلوش رد میشدن هر چی دلشون میخواست در اختیارشون میذاشت، اینم انگار فهمیده بود که یه مسیر طبیعی و سر سبز برای قدم زدم لازم دارم و برام مهیاش کرده بود.

آفتاب ساعت پنج و نیم صبح!

جالبه که من شیش ماهه دارم تو این خونه زندگی میکنم و همیشه هم پیاده میرم و میام و تا حالا اینجا رو ندیده بودم. باورم نمیشد ولی یه نیم ساعتی که از کنار رودخونه و کنار درختا راه میرفتم میتونستم بگم که گم شدم. (معلومه که اغراق میکنم دیگه؟)

وقتی همیشه تصورت این باشه که برای رسیدن به همچین جایی باید شال و کلاه کنی و کوله ببندی و کفش محکم بپوشی و ماشین بگیری و چند ساعت برونی تا برسی، خیلی هیجان انگیزه که با همون شلوارک تو خونه‌ات و دمپایی و با فاصله دو دقیقه از خونه جنگل داشته باشی.

2007-12-28T12:11:00.000-08:00

Dear Mr. President

2007-12-26T05:56:00.000-08:00

برنامه‌ای داریم ما هم. هر جا میری بعد از سلام و احوال پرسی و من اینم و من اونم، میپرسن از کجایی؟ میگی ایران، بعد سریع اوه ایران! امممم... احمدی نجاد؟ بعد میگی آره آره همون...

حالا از اینجا به بعد بسته به طرف مقابل گفتگو به دو مسیر متفاوت میره. طرف اگه از این کشور‌های غربی عضو اتحاد ضد تروریسم باشه (آمریکا، انگلیس، استرالیا، ...) یا کشور‌های شرق و احتمالن غیر عضو اتحاد ضد تروریسم (هند، پاکستان، مالزی، ....).

دسته اول که خوب خواهی نخواهی تحت تاثیر مدیای غربی‌اند، یا چپ چپ نگاهت میکنن و منتظرن ببینن بمب هسته‌ایت رو کجات قایم کردی و یا اینکه به حال خودت و کشورت تاسف میخورن و خوشحال میشن که از ایران اومدی بیرون و برات تو این دنیای آزاد و سرشار از دموکراسی آرزوی موفقیت میکنن.

اما دسته دوم، بعد از اون جمله امممم... احمدی نجاد؟ میگن خیلی خوبه که یه نفر اینطوری شجاع پیدا شده که جلوی آمریکا وایساده. بعد که با دهان باز و چشم‌های گرد شده شما روبرو میشن میگن مگه اینطور نیست؟ بالاخره وقتش بود که یه نفر پیدا بشه و جلوی اینا رو بگیره! اولا که اومده بودم د مقابل دسته اول هول میشدم و تند تند توضیح میدادم که به خدا وضعمون تو ایران خیلی هم بد نیست و مردم زندگیشونو میکنن و با سیاست کاری نداشته باشی کسی کاریت نداره و همینطوری زندگی عادیه و خیلی هم قشنگه و ببین این عکسا رو!!!! این شهر من ه و خیلی هم شیک و بزرگه به خدا!

در مقابل دسته دوم هم هی باید توضیح بدی که خب اینا همش حرفه و تو ایران آزادی بیان نیست و روزنامه نگارا رو میگیرن و روزنامه‌ها رو میبندن و دانشجو ها رو زندانی میکنن و ... . بعد که یک ساعت حرف زدی طرف میپرسه چرا؟ خب رئیس جمهور به این خوبی دارین چرا اعتراض میکنین؟

خلاصه جدیدن دارم سعی میکنم دیالوگ‌ها رو اینطوری ادامه بدم... خب از کجا میای... ایران... اممم احمدی نجاد؟ آره آره راستی چه هوای خوبی شده این روزا!

Yalda

2007-12-21T07:30:00.000-08:00

کلن از وقتی اومدم اینجا و ساعت خوابم تنظیم شد، (یعنی از نه شب تا شش صبح برگشت به حالت عادی یعنی سه تا یازده صبح) فهمیده بودم که هوا زود روشن میشه. یه خورده زودتر از ایران. یعنی اون موقع‌ها که آخرای زمستون بود و تو بهار نزدیکای چهار چهار و نیم کم کم هوا روشن میشد و پنج و شیش آفتاب در میومد.

البته پنجره اتاق منم کوچیک بود و جلوشم یه درخت گنده و زیاد متوجه تاریک روشن شدن اتاق نمیشدم. این همخونه‌ام که رفته من رفتم اتاق اونو گرفتم و دو تا پنجره داره و قشنگ نور می‌افته توش. حالا این مدت صبح‌ها هی بیدار میشم میبینم که خورشید درومده و هی ساعت و نگاه میکنم و میبینم هنوز زوده و میگیرم میخوابم.

اما امروز دیگه شاهکار بود، هوا روشن شد و من بیدار شدم و از پنجره بیرون معلوم بود که آفتاب پهن شده تو خیابون. چون با استادم قرار داشتم و ساعت گذاشته بودم که بیدار شم برگشتم ساعت و نگاه کردم ببینم چنده دیدم تازه پنج صبحه!

این طرف و اونطرف میشنیدم که امشب شب یلداست و ملت دارن به همدیگه تبریک میگن، منتها تا وقتی هادی نگفته بود حواسم نبود که واسه ما میشه روز یلدا. روز یلدام مبارک!

پی نوشت: هفته دیگه کریسمسه. ملت دارن از سر و کول هم بالا میرن تو مرکز خرید‌ها.

پی نوشت ۲: کریسمس اینجا وسط گرمای تابستونه، منتها به قول یکی چون کریسمس تجاری همیشه تو برف و زمستون تصویر میشه اینام مجبورن که تو گرمای تابستون لباس کت و کلفت بابا نوئل بپوشن راه بیافتن تو خیابون. همیشه هم با دونه برف تزیین میکنن خیابون‌ها رو.

Comparison

2007-12-18T06:32:00.001-08:00

گاهی فکر میکنم اینکه زبانت خوب باشه (مثلا فیلم‌ها و آهنگای انگلیسی رو کامل بفهمی) و بعد یه روز بخوای بری تو یه کشور انگلیسی زبان زندگی کنی، مثل این میمونه که تمام عمرت صندلی عقب ماشین نشستی و این طرف اون طرف رفتی، یهو یه روز فرمون رو بهت دادن و میگن برون.

Modernite

2007-12-14T06:37:00.001-08:00

این ویدیوی این زیر رو ببینید. حدس میزنید این چه برنامه‌ایه؟ (راهنمایی: کنسرت راک نیست!)

جواب: این تیکه فیلم ها، داخل یک کلیسا و مردم رو در حال دعا و نیایش نشون میده!

من از وقتی اومدم استرالیا، یا حتا نه، خیلی قبل ترش، دلم میخواست یه روز برم توی یک کلیسا رو ببینم و برم سر مراسم دعا و ببینم چطوریه. البته، تصوری که در ذهنم از یک کلیسا و آدمهاش داشتم کوچکترین شباهتی به چیزی که در بالا میبینید نداشت. بیشتر شیشه‌های رنگی و یه معماری سنتی و صندلی‌های چوبی و صلیب و چند تا نقاشی از حضرت مریم و عیسی و این جور چیزا با یه کشیش سراپا سیاه پوش و دعا‌های قرون وسطایی به ذهنم میومد همیشه.

ولی کلیسایی که جوونای این دوره زمونه میرن به همه چی شباهت داره الا همین چیزی که آدم فکرش رو میکنه. بیشتر شبیه یه سالن رقصه، یا یه کنسرت مجانی راک! کشیشی هم وجود نداره فقط کسی هست به اسم پاستور که میاد موعظه (راهنمایی) میکنه و میره. دعا ها هم معمولن همینطوری خونده میشه و این وسط مسطا هم انجیلی قرائت میشه.

جالبه که در دنیای خارج اینجا، که انقدر گاهی تعصب نژادی هست و معمولن کسی محل کسی نمیذاره، همه با هم خوبن و من همون یه دفعه که رفتم با کلی آدم مهربون (!) آشنا شدم. میدونید که... اینایی که آدم جدید میبینن میخوان محبت کنن و جذبت کنن به دینشون.

این فیلم هم قسمت‌هایی از مراسم دعا و نیایش رو نشون میده، که با آهنگ معروف Break Free شروع میشه و میرسه به یه آهنگ ملایم تر که نمیدونم چیه. تو فیلم معلوم نیست ولی ملت به شدت در حال خلسه فرو رفتن و قطره اشکی گوشه چشمشون هست و دارن دعا میکنن. آخر فیلم هم، اون آقایی که با تی شرت سفید و موهای بلند میبینید، همون کشیش یا پاستور معروف هستند و در حال ارشاد و راهنمایی مردم.

فکر کنم این از اون مواردیه که به جای تحمیل دین به مردم، اون رو به فرهنگ عامه نزدیک کردن، و همون حرفای قدیم رو در قالب واژه نامه نسل جدید بهشون میزنن. به نظر میرسه در جذب کردن جوون‌ها هم بد عمل نکرده.

Hello Brissie

2007-12-10T18:13:00.000-08:00

دیشب برگشتم. طبق برنامه که قرار بود با ماشین بریم و من با هواپیما برگردم بریزبن. موقع بلیت خریدن، تو سایت virgin blue دیدم بلیت‌های صبح زود و آخر شب از همه ارزون تره. (همین ویرجین بلو ارزون ترین خط هوایی استرالیاست) و بلیت‌های وسط هفته هم نسبت به بلیت‌های آخر هفته. برای همین یه بلیت گرفتم برای دوشنبه ساعت نه شب که هم دوشنبه رو داشته باشم تو سیدنی و آخر هفته پیش سیما اینا باشم که بیکارند و میشه رفت گشت. ولی بعد، به این گفته معروف رسیدم که میگه هیچ ارزانی بی سبب نیست.

یک) چند روز پیش همینطوری یادم افتاد که قطار‌های فرودگاه بریزبن تا یه ساعت خاصی بیشتر کار نمیکنن و بعد که رفتم چک کردم دیدم بعله! آخرین قطار ساعت هفت شب از فرودگاه میره و دیگه خبری از قطار مطار نیست. اتوبوس هم سرویس نداره به فرودگاه و با تاکسی هم تا خونه یه چهل دلاری آب میخوره. با سوزوندن کلی فسفر و مصرف کلی آی کیو تصمیم گرفتم رسیدم فرودگاه، یه تاکسی بگیرم به نزدیک ترین ایستگاه قطار (قطار‌های معمولی تا دو صبح کار میکنن) و از اونجا با قطار برگردم... هر چند که بعدن معلوم شد اتوبوس گذاشتن برای آخر شب و با همون قیمت قطار تا خونه اومدم.

دو) وقتی میشینی تو هواپیما، تو اون کیسه جلو صندلی برنامه تلویزیون و فیلم‌هایی که قراره پخش بشه رو مینویسه و منم با خوشحالی اونو باز کردم و دیدم کلی کانال هست و کلی فیلم نشون میده و میشه حتا تلویزیون دید. بعد اعلام کردن که یه ربع اول پرواز میشه فقط تبلیغ دید و اگه میخواهید بقیه فیلم رو ببینید باید کردیت کارتتون رو بکشید کنار تلویزیون و بابتش پول بدید... ای خسیس‌ها!

سه) تو خونه سیما گفت شام بخور و برو. گفتم نه دیگه هواپیما حتمن شام میدن... (دیگه این یکی از بدیهی ترین خدمات همه خطوط هواییه به خدا!) در هر حال سیما بیچاره پاشد و مرغی و پلویی و سبزی‌ای درست کرد و خوردیم و خدافظی کردیم اومدم. حالا من نشستم تو هواپیما، سیر و خمار این برنامه‌هایی که نمیشه دید که دیدم دارن غذا میارن. بوی این غذاها پیچید و چون آخر شب بود و منم ساعت شش غذا خورده بودم گفتم خوب یه چیزی میگیرم اینجام میخورم تا برسیم. سینی این مهمون دارا رسید دیدم بعله! از این دستگاه‌های خودپرداز کردیت کارد کار گذاشتن رو اون سینیه، هر چی بخوای بخوری باید پولش رو بدی...

خدا لعنت کنه مخترع کارت اعتباری و دستگاه خود پرداز و این سوسول بازی‌های رو. رو زمین و هوا از آدم پول میگیرن هیچی، یه خرج‌های اضافی برات درمیاد که نمیدونی از کجا اومده. حالا باز خدا رو شکر کردم که هواپیما بدون صندلی نمیشه و نگفتن میتونین زمین بشینی و اگه صندلی میخواین باید کارتتون رو بکشید اینجا و پول بدین.

دیشب هم رسیدم و گفتم کارا باشه برای فردا. و الان فرداست و باید برم خرید و خونه تمیز کنم و کلی کار دارم و بارون هم مثل شلنگ داره میاد و نه میشه بیرون رفت نه حس کار دیگه‌ای هست.... ولی سفر خوبی بود و کلی خوش گذشت. این دو تا عکس هم از Byron Bay ه. فانوس دریایی بایرون بی، در شرقی ترین نقطه استرالیا.

ما در حال تماشای طلوع آفتاب

این مسئله از چند جهت مهمه. یکی اینکه اینجا بعد از ژاپن اولین جاییه که طلوع خورشید رو میبیه و دوم اینکه این یکی از معدود بارهایی در زندگی منه که طلوع خورشید رو میبینم!

Sydney

2007-12-08T23:28:00.000-08:00

من فردا دارم بر میگردم داهاتمون. روز اول که رسیدم سیدنی به هیجان زده شدم. درست مثل شهری بود که چند ماه قبل ازش بیرون اومده بودم. همون قدر شلوغ و پر سر و صدا و بزرگ و غول آسا. خیابون‌ها و برج‌ها و ساختمون‌های بی انتها و ترافیک و دود و بوق مردم پر عجله.

اولش برام عجیب بود، و کمی ترسناک ولی کم کم هر چی گذشت بیشتر بهش عادت کردم و کم کم جوری شد که انگار از اول همینجا بودم. حالا موندم چطوری برگردم به همون ده خودمون تو بریزبن. فکر کنم برم اونجا تا یه هفته افسردگی بگیرم از خلوتی و بی سر و صداییش.

فکر کنم خاطره انگیر ترین موقع این مسافرت همون شب اول بود که با سیما قدم زنان رفتیم تا دم اپرا هاوس. اپرا هاوس همیشه برام نماد ته دنیا بود، جایی که تا یک سال پیش حتا فکرش هم نمیکردم که ممکنه یه روزی بیرون از قاب تلویزیون ببینمش. موقعی که برای اولین بار روی پل این ساختمون رو با تمام هیبت و شکوهش یک جا دیدم نمیتونستم روی پا بند شم.

حالا بعدن مفصل باید بنویسم از سیدنی. فعلن فقط دارم هی سیدنی رو مقایسه میکنم با بریزبن...

یه چیزی که خیلی خوشم میاد تو سیدنی اینه که بر عکس بریزبن خیلی آدم از ملیت‌های مختلف میشه توش دید و آدم احساس غریبی نمیکنه. حالا میگن ملبورن هم خیلی شهر خوب و قشنگ و چند ملیتیه و تمیز هم هست. سفر ملبورن باشه برای بعد. اینم عکس دسته جمعی جلوی اپرا هاوس...

2007-12-08T22:39:00.001-08:00

Summer

2007-12-01T08:59:00.000-08:00

گفته بودم سلین دیون قراره بیاد اینجا دم عید... حواسم بود که بلیطای کنسرت رو از یکم دسامبر میفروشن و برای همین ساعت ۱۲ که رد شد رفتم بلیط بگیرم که دیدم نوشته از دوازده ظهر بلیط فروشی شروع میشه.

فردا هم خونسرد پاشدیم با بر و بچ رفتیم Gold Coast و گردش و تفریح، عصری اومدیم خونه و یه کم اینور و اونور طرفای ساعت هفت و هشت شب یاد بلیطای کنسرت افتادم. بیشتر جاهای خوب بلیطش تموم شده بود و فقط اون گرون مرون‌های جلو سن مونده بود (چهارصد دلار) و یه سری اون عقب ته سالن. حالا باز خوبه همون گیرم اومد...

راستی دنبال پایه میگردم واسه کنسرت Nightwish. دارن اول فوریه میان. خوشبختانه خیلی طرفدار ندارن انگار و بلیطاش هنوز هست. فقط شصت دلار. بیچاره‌ها! (هر چند این اولین آلبوم و تورشونه با خواننده جدیده، ولی خب دو سه تا آهنگ ا این آلبوم آخری مثل Bye Bye Beautiful و Eva خوب از آب درومدن) هر چند هر بار که صدایی خواننده در میاد حسرت رفتن خواننده قبلی (Traja Turunen) رو میخورم (خیلی خوب بود لعنتی. این ویدئو زیریه مال خواننده قدیمیه است، این جدیده خیلی پاپ کرده سبک رو).

نمره‌های ترم قبل امروز اعلام شد. هفته دیگه فرصت بررسی و تجدید نظر و ایناس که من نیستم... سیستم نمره دادن استرالیا خیلی مسخره است. همه چی مثل آدمیزاده، تمرین‌ها و پروژه و امتحان‌ها جمع میشن تا صد نمره. بعد نمره نهایی از هفت اعلام میشه. که چهار نمره قبولیه و بعد نسبت به نمره از صد، معلوم میشه که ۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶ یا ۷ گرفتی. حالا جالبه که یکی از درسای من فقط ۲ نمره از صد نمره کم داره برای اینکه نمره نهایی درس از ۵ بشه ۶! روم هم نمیشه برم اعتراض کنم، چون در واقع انتظار داشتم این درس رو در بهترین حالت ۴ بگیرم ازش. (البته بقیه نمره‌هام خوبه‌ها!)

فردا دارم میرم سیدنی. الان ساعت نزدیک سه صبحه و من هنوز جمع نکردم وسایلم رو و نمیدونم چی میبرم و چی نمیبرم. و در واقع اصلا جا دارم که چیزی ببرم یا نه. (!) (راستی من چرا با خودم ساک نیاوردم) جریان این مسافرته هم خیلی جالب بود. در واقع قرار بود هفته پیش برم و پریروز برگردم. سه بار برنامه عوض شد، تا انکه آخرش قرار شد با دوستان با ماشین بریم و تو راه چند تا شهر رو بگردیم. هفته دیگه هم با هواپیما برمیگردم بریزبن سر کار و زندگیم. حیف فقط دوربین ندارم عکس بگیرم. میگن مسیر بریزبن به سیدنی خیلی قشنگه.

How do you do

2007-11-27T05:19:00.000-08:00

اولین آهنگ از آخرین آلبوم شکیرا ( یا دهن سرویس کنی جلد دوم! Oral Fixation vol. 2) ترانه ایه به اسم «حالت چطوره». کلن این آلبوم کار مزخرفیه و این آهنگم آدم نهایت یه بار ممکنه تو کل زندگیش بهش گوش کنه. منم فکر کنم قدیم یکی دو بار شنیده بودمش و فراموشش کرده بودم کاملن.

چند روز پیش نمیدونم دنبال چی میگشتم و یا چیکار میکردم که رسیدم به متن این ترانه، و در نهایت تعجب خودم واقعن مبهوتم کرد. شکیرا در این آهنگ، که با تم دعا گونه شروع میشه، و این تم در طول آهنگ هم چند بار تکرار میشه، خطاب به خدا میخونه که:

حالت چطوره؟ چه احساسی داره اون بالا نشستن؟ شادی؟ یا گاهی گریه هم میکنی؟

من بعضی وقتا گریه میکنم...

تو اشتباه هم کردی. ولی خب، اشکال نداره، چون همه اشتباه میکنیم. اما اگه من تو رو ببخشم تو هم منو میبخشی؟

درد ما رو حس میکنی؟ گاهی خودت رو جای ما میذاری؟ تا حالا گشتگی کشیدی؟ یا شکمت همیشه پر بوده؟

چند نفر تا حالا به اسم تو مردن یا آسیب دیدن؟ این بهت چه احساسی میده؟ مغرور میشی یا شرمنده؟

بقیه شعر هم طور ادامه پیدا میکنه و به چند زبون از جمله عربی (که خب زبون پدری شکیراست) دعا میکنه. جالبه که این آهنگ تو کشور‌های خاور میانه‌ ممنوع شده و آلبوم آخر شکیرا تو این کشور‌ها با یه سری تغییرات، از جمله حذف این اهنگ و تغییر کاور آلبوم منتشر شده. متن کامل ترانه رو از اینجا بخونین. حالا خوبه باز مرتد اعلامش نکردن و خونش رو حلال!

پی نوشت: راستی صحبت آهنگ شد. آلبوم انگلیسی سلین دیون منتشر شده بعد از کلی سال. قرار دادش هم برای اجراهاش بعد از پنج سال در لاس وگاس تموم شد و داره دور دنیا میچرخه دوباره. پنجم مارچ میره دوبی و بعدش دم عید نوروز هم میاد استرالیا! ها ها! دلم میخواسم اجراهاس لاس وگاسش رو ببینم که نشد برم. حالا اشکال نداره خودش میاد.

Culture Shock

2007-11-23T07:00:00.000-08:00

این عکس یه دمپاییه که کفش پرچم استرالیاست. از همین مغازه‌های معمولی خرت و پرت فروشی دم خیابون هم گرفته شده، تو یه شهر خیلی معمولی استرالیایی. اینا رو که دیدم یاد این برادران و خواهران غیور بسیج افتادم که تو موقعیت‌های مختلف، با مشت گره کرده و مرگ بر این و مرگ بر اون گویان از روی پرچم کشور‌ها رد میشن و صبح تا شب کف خیابون‌های ایران رو با پرچم کشور‌های مختلف رنگ آمیزی میکنن.

میشه بهش به عنوان یه موقعیت کارافرینی برای این پایگاه‌های مقاومت بسیج هم نگاه کرد برای موقع‌های بیکاریشون (وقتی از کتک زدن ملت برگشتن). به جای اینکه پرچم کشور‌های مختلف رو بسازید و تو خیابون آتیش بزنین. باهاشون شرت و کفش بسازید و هم دلتون خنک میشه و هم اینکه اسراف نمیشه. تازه میتونین به خارج از کشور و حتا همون کشور‌هایی که پرچمشون رو ته کفشون یا رو شرتتون کشیدید صادر کنید. باور کنید که حتا ککشون هم نمیگزه.

پی نوشت: میگن اولین برف پاییزی ارتفاعات تهران رو سفید پوش کرده. منم میخوام. اینجا داره تازه تابستون میشه. از گرما بدم میاد!!

Aussie Election

2007-11-19T09:01:00.000-08:00

انتخابات سراسری استرالیا نزدیکه. اواخر همین هفته و تبلیغات حرب‌ها هم تو اوج خودشه. دیگه جایی نیست که بری و تبلیغ حزب‌ها رو سرت خراب نشه. حالا یه کم از انتخابات بگیم.

دو تا حزب پرقدرت لیبرال‌ها و کارگر‌ان. فعلن قدرت دست لیبرال‌هاست و جان هوارد (نخست وزیر) هم رئیس این حزبه. حزب دموکرات و سبز و ملی‌گراها و «اولویت با خانواده» (به خدا اسمشون همینه Family First) و گروه‌های دیگه هم هستند که از هر گاهی با این و گاهی با اون یکی ائتلاف میکنن، ولی رقابت اصلی بین همون دو تا اولی‌هاست. بین این بقیه سبز‌ها که معلومه وظعشون و ملتم زیاد جدیشون نمیگیرن. ولی خب به کارگر‌ها نزدیکترن تا اون یکی. مثل دموکرات‌ها که به کارگرا نزدیکن. ملی گراها و «اولویت خانواده» یه خورده قدیمی فکر میکنن و یه نمه بگی نگی نژاد پرستن و بیشتر با لیبرال ائتلاف میکنن.

حالا آخر این هفته ملت میرن به نماینده‌هاشون رای میدن که وارد خانه نمایندگان بشن و بعد اونا نخست وزیر آینده رو انتخاب کنن. حربی که بیشترین نماینده رو وارد اونجا کنه نخست وزیر رو تعیین میکنه و حزب رقیب هم یه دولت در سایه درست میکنه و این وزیر‌های در سابه میشن به پا برای دولت اصلی و به دولت گیر میدن سر همه کارایی که میکنه.

حالا جریان‌های سیاسی استرالیا بماند برای بعد، ولی نحوه تبلیغ کردن حزب‌های خیلی جالبه. در واقع من اولین باره که همچین چیزی میبینم. اینجا حزب‌ها علاوه بر اینکه میان میگن چه قول‌هایی میدن و چه کارهایی میخوان بکنن، با بی رحمی به حزب مقابل حمله میکنن و نه تنها نقد میکنن که هر از گاهی به بد و بیراه گفتن به همدیگه هم میرسن. مثل این مناظره اخیر رئیس حرب کارگرها با نخست وزیر فعلی جان هوارد، که دیگه اواخر جلسه به همدیگه رسما داشتن فحش میدادن و همدیگه رو دروغگو و متقلب صدا میکردن.

تلویزیون هم که بیشتر تبلیغاتش شده برای حزب کارگر یا لیبرال. مثل یکی از تبلیغ‌های حزب کارگر اینه که یه سری آمار میده از گرونی و زیاد شدن بهره و کم شدن کار و خیلی چیزای دیگه، بعد میپرسه تقصیر کیه و یکی یکی عکس وزیر‌های دولت رو نشون میده و میگه به خاطر بی لیاقتی اینا.

از اون طرف تبلیغ لیبرال‌ها تصاویر اعتصاب‌ها و تظاهرات اتحادیه‌های کارگری رو نشون میدن و میگن اگه کارگر‌ها برگردن اتحادیه ها دوباره قدرت میگیرن و شما اینو نمیخواین! از این طرف دوباره کارگرا تبلیغ میکنن که ما سیستم آموزشی رو تقویت میکنیم و از وان طرف عکس هوارد و نشون میده و روش یه بوق ناجور میزنه که این نمیکنه! دوباره کوین راد (رهبر حزب کارگر) میاد میگه من فلان کار رو میکنم، بعد عکس هوارد رو نشون میده و بوق میزنه مینویسه من نمیکنم. بعد دوباره بوق میزنه با عکس هوارد که من نیروگاه اتمی میسازم، کوین راد میاد میگه من به پیمان کیوتو (در مورد حفظ محیط زیست) ملحق میشم...

اما در مورد انتخابات. شرکت در انتخاباب استرالیا برای همه شهروندان اجباریه! طبق قانون همه شهروندان استرالیایی باید رای بدن و اگه نمیتونن به دلیلی رای بدن باید قبلش اطلاع بدن که به فلان دلیل، نمیتونیم امسال رای بدیم. اگه کسی رای نده جریمه میشه. برای همینه که درصد شرکت در انتخابات چیزی حدود نود و هفت درصده. البته کسانی هم هستند که میگن این مجبور کردن مردم به شرکت در انتخابات در تضاد با دموکراسیه. ولی خب میتونن رای سفید بدن همیشه.

البته ملت هم سیاسی فکر میکنن و کلن خیلی پرت نیستن از مرحله، دانشجو‌ها هم که هر روز خدا برنامه دارن که جان هوارد و لیبرال‌ها رو از قدرت بیرون کنن و کوین راد رو نخست وزیر کنن. ولی تو خیابون‌ها از پلاکارد و پوستر و کاغذ پاره هیچ خبری نیست. حالا نمیدونم اوضاع سیدنی چطوره ولی شهر ما که فقط عکس این دو تا بشرو یا رو بیلبورد‌ها میبینی یا جاهایی که تعیین شده برای اگهی ها. فکر کنم تمرکز اصلیشون رو تبلیغات تلویزیونی باشه و اینترنت. تمام بنرهای همه سایت‌ها از فیس بوک تا یاهو میل شده کوین راد و جان هوارد و انتخابات...

منم جو گرفتم حالا نشستم انتخابات استرالیا رو دنبال میکنم. دانشجوییم دیگه، چاره نیست!

پی نوشت: کانال‌های تبلیغاتی این حزب‌ها اینجاست. کارگرا یه سری تبلیغ خیلی بامزه دارن که اینطوریه که یه سری آدم رو که وانمود میکنن که قبلن به جان هوارد رای دادن رو میارن و جلوی دوربین میگن قول دادی فلان کار و بکنی که نکردی و فلان چیز گرون شده و کار کم شده و از این حرفا. آخرشم میگن ببخشید جان هوارد، ولی رای من رو از دست دادی. این کانال کارگراست.

اینم کانال لیبرال‌ها. لیبرال‌ها از اون طرف با آمار میگن تک تک دولت‌های کارگرا چقدر گند زدن به اقتصاد و اینا غیر قابل اعتمادند.

Book

2007-11-16T07:24:00.000-08:00

وقتی برای کتاب بازی دعوت شدم، پیش خودم گفتم خب، کتاب‌هایی که خوندم و خیلی دوستشون داشتم کدوما بودن. بعد اولین فکر که به ذهنم رسید این بود که باید تو کتابخونه رو ببینم که یادم بیاد. ولی خب، کتاب خونه که دم دست نیست. بعد فکر کردم به کتاب‌هایی که همیشه تو یادم هستند. و تنها چیزایی که یادم اومد چیزایی بود که خیلی بچگی خوندم و اونقدر دوست داشتنی بودن که هنوز تو ذهنمند. تا اینکه آخرش یادم اومد الان مدتیه که تو سایت goodreads عضوم و یادمه که کلی از کتابایی که خوندم رو تو لیستم اضافه کردم...

بعد حالا مشکل شد چند تا، یکی اینکه انتخاب پنج تا کتاب بین این همه خیلی کار سختیه، بعد اینکه باید فکر میکردم کتاب‌ها رو بر اساس نویسنده مورد علاقه‌ام بنویسم یا ژانر مورد علاقه یا صرفن عنوان مورد علاقه... خلاصه این چند روز امتحان‌ها هم فرصت عالی‌ایه برای فکر کردم به هر چیزی که وقتای عادی آدم سراغشون نمیره، یک صفحه از دفتری که داشتم توش چیز مینوشتم رو کلن با اسم کتاب و نویسنده و آکولاد و این جوز چیزا پر کردم. خلاصه نتیجه‌اش شاید بشه چیزی شبیه به این:

بر اساس عنوان. یعنی اینکه از نویسنده کتاب همین یکی رو خوندم یا از همین یه کتابش رو دوست دارم یا انقدر کتاب های خوبی هستند که بدون در نظر گرفتن هیچ چیز دیگه‌ای تو لیست بهترین‌ها باشند:

قلعه حیوانات و ۱۹۸۴ (جورج اورول) --- جاناتان مرغ دریایی (ریچارد باخ) ----- صد سال تنهایی (مارکز) ---- کوری (ساراماگو) ---- خرمگس (وینیچ) --- سری کتاب‌های تن تن --- سری کتاب‌های هری پاتر (این خودش هفت تاس)

بر اساس ژانر: این ژانر ها رو دوست دارم و خب نمونه های خوب هر ژانری همیشه محبوبن برام.

فانتزی: هری پاتر! هری پاتر! هری پاتر (رولینگ) --- سه گانه کوه های سفید (جان کریستوفر)

رمان تاریخی: خواجه تاجدار ---- دزیره --- غرش طوفان --- سینوحه

خاطرات نویسی: بابا لنگ دراز (یکی از محبوب ترین کتاب های تمام دوران) ---- باقی مانده روز --- فارست گامپ

درام: زندگی و زمانه مایکل کی، در انتظار بربرها (هر دو از جی ام کوئتزی) ---- کوه جادو (توماس مان) ---- بلندی های بادگیر (امیلی برونته) ---- بر باد رفته (یکی دیگه از محبوب ترین کتاب های تمام دوران) ---- آقای ریپلی با استعداد --- میزری و مسیر سبز (اسفتن کینگ) --- کلبه عمو توم

نمایشنامه: نمایشنامه‌های تنسی ویلیامز ---- نمایشنامه‌های بهرام بیضایی

خلاصه انتخاب پنج تا عنوان بین اینا خیلی سخته. ولی اگه حالا واقعن اصرار بر انتخاب دقیقن پنج تااست شاید بشه اینا رو انتخاب کرد:

۱. بر باد رفته

۲. هری پاتر (به ترتیب از بهترین به بدترین ۶، ۳، ۱، ۲، ۴، ۷، ۵)

۳. بابا لنگ دراز

۴. قلعه حیوانات

۵. صد سال تنهایی

پی نوشت: درباره شازده کوچولو یه چیزی بگم. من این کتاب رو وقتی خیلی خیلی بچه بودم خوندم، یعنی مثلا کلاس دوم سوم دبستان اینطورا. اونم به عنوان کتاب کودکان. بعد به شدت بدم اومد ازش، خیلی حرصم میگرفت که از زبون بچه‌ها حرف میزنه در حالی که خودش هیچی درباره بچه‌ها نمیدونه و اصلن هم اون چیزی که میگفت نبود. بعدن که بزرگ شدم، و هنوزم بدم میومد از کتاب، گفتم دوباره برم سراغش ببینم چیه و این بار به شدت خوشم اومد ازش. خلاصه این احساس دوگانه همیشه همراه با این اسم سراغم میاد و خلاصه همینه که تو این لیست نیست!

پی نوشت ۲: بازی سختیه ها! کاش یکی بازی بهترین فیلم دعوتم کنه. راحت تره...

پی نوشت۳: حالا چرا پنج تا؟

پی نوشت ۴:‌راستی دعوتم باید بکنیم. امیرعباس و نیما (میدونم میدونم... دوباره دارم دعوت میکنم که حتمن بنویسن)، آتش و سارا سلطانی (دو خوره کتاب. شاید بهانه‌ای باشه برای آژدیت کردنشون) اون یکی سارا، محسن و علی (که نمیدونم چرا یه مدته فقط دارن شعر مینویسن) و مهدیه.

Rambling

2007-11-13T08:05:00.000-08:00

دوره رسمی امتحانا تو مدرسه ما از اوائل نوامبر شروع میشه تا هفدهم. بعد هم که تابستون شروع میشه و ملت یا میرن سر کلاس تابستونی یا سر کار یا سر خونه زندگیشون. حالا من که خونه نمیخوام برم، ولی شانس آخرین امتحانم دقیقن همون هفدهمه. نتیجه اینکه هر روز بقیه دانشجو‌ها رو میبینم خوشحال و خندان میان که امتحانامون تموم شد، من هی باید بدو بدو برگردم خونه بشینم سر درس. چقدرم که درس میخونم.

این فیس بوکم لعنتی، جدا از همه بدی‌هاش و اعتیاد آوریش و اینکه تو این شبکه‌های احتماعی معتاد کننده ترینه و ... یه بدی دیگه هم داره که همه میفهمن هر کی داره چیکار میکنه. هر دفعه که آنلاین میشی میبینی ملت در چه حالین و کی به کی سلام رسونده و کی رو دیوار کی یادگاری نوشته. یه بخش هم هست که هر کسی خودش آپدیت میکنه و میگه حال و روزش چطوره. حالا از همون موقع که امتحانای من حتا شروع نشده بود، بقیه دوستام رو میدیم که یا نوشتن نصف امتحانا گذشت، یا نوشتن آخرشه و الانم که یه یک هفته‌ای هست که نوشتن امتحاناشون تموم شده و الان دیگه کم کم مینویسن چی کار دارن مییکنن تو تعطیلاتشون. حالا من میرم فیس بوک یه کم (یه کم!) از درس دور شم، از حسادت میترکم!

حالا سو تفاهم نشه. صبح تا شب نمیشینم درس بخونم واقعا، ولی خب همین که دورنمای امتحان چند روز دیگه جلو روته، یا کار دیگه‌ای نمیکنه یا بکنی هم نمیچسبه بهت. حالا جالبه که امتحانای من ساعت هشت و نیم صبحه و منم که عادت ندارم به شب زود خوابیدن و صبح زود بیدار شدن، تو این مدت بیشتر نگرانیم از این بود که چطوری روز امتحان بیدار شم (میگن جلوی بقیه از سحر خیزتون تعریف کنین که تو ناخودآگاهتون اثر بذاره...) تا خود امتحان.

حالا خدا رو شکر دو تا همخونه‌ای پیدا کردم بدتر از خودم. هر کی ازم میپرسه که اونا چیکار میکنن با شب بیداری‌های تو میگم اونام بدتر از منن. هفته پیش که جاناتان کلن هفت صبح میخوابید تا پنج عصر، اون یکی هم که کلن زودتر از پنج نمیخوابه.

حالا اینا کم بودن، یه دو تا همسایه جدید اومدن که ماشالا هر شب تو خونه‌شون پارتیه و سر و صدا تا سه چهار صبح و کلن اوضاع این بلاک طوریه که هر کی بخواد شیک باشه و سوسول بازی دربیاره نمیتونه بخوابه کلن. همه اینا هم کاملن شانسیه و هیچ قرار قبلی کسی با کسی نذاشه. به طرز عجبی در و تخته خوب با هم جور شدن.

فکر کنم آدم یه مدت که از وبلاگ دور میمونه یه مدت طول میکشه که برگرده به اون حال و هوا دوباره. فعلا دو تا بازی وبلاگی جدید هم دعوت شدم از طرف میرکل و رویا، که با اون بازی متنفر‌های ندا سه تا فعلا بازی بدهکارم. که باشن برای بعد. امشب داشتم با مامانم چت میکردم که اینترنت قطع شد و کلی حالم رو گرفت. (این اینترنت ما نمیدونم چه مرگشه همیشه خدا که لازمش داری قطعه) و خلاصه الان فعلن رو مود غر زدنم به شدت.

امتحان آخرم هم شنبه است و جمعه باید برم با این استاد عزیز که قراره تابستون باهاش کار کنم حرف بزنم. فعلا برای چند ماه آینده بورس گرفتنم تایید شده و حالا باید بشینیم ببینیم باید چیکار کنم. من ابله! به جای اینکه تابستون پاشم عین آدمیزاد برم خونه و سه ماه تمام غذای مامان بخورم و لم بدم کتاب بخونم و سه ماه تمام تفریح کنم و مهم تر از همه برف ببینم، دارم میمونم اینجا درس بخونم. بس که ابلهم من.

فردا هم قرار درس خوندن گروهی داریم و مثلن من امروز باید میشستم اشکالام رو درمیاوردم. ولش کن اصلن. میگم که من امشب تو مود غر زدنم...

راستی خبر خوش هسته‌ای مربوط به سیماس. دوباره بلاگ باز کرده، کلن با انگیزه جدید درباره زندگی جدید و داره درباره استرالیا مینویسه. بخونیم به یاد دورهمی‌های تهران که هیچ کس نمیدونه کی ممکنه دوباره تکرار بشه. اینم وبلاگ بینام سیما.

Persian

2007-11-07T08:29:00.000-08:00

میدونستم افغانی‌ها زبونشون فارسیه و با لهجه افغانی آشنا بودم. شنیده بودم هم که تاجیکستان هم زبونشون فارسیه ولی لهجه‌شون فرق میکنه. یعنی در واقع هر کس میپرسید میگفتم که الان تاجیکستان هم به زبان فارسی حرف میزنن، منتها لهجه‌شون به قدری فرق میکنه که ما متوجه نمیشیم... تا اینکه این ویدئو رو دیدم. آهنگ از کدومی سفر از یه خواننده تاجیک.

حالا فکر کنم برای اولین باره میفهمم که انگلیسی حرف زدن استرالیایی‌ها برای یه آمریکایی و یا یه انگلیسی چه حسی داره. مثل همین لهجه افغانی یا تاجیکی، ما میتونیم همه حرف رو بفهمیم غیر از یه سری کلمه‌ها و اصطلاحات مختص همون منطقه. اینام از این برنامه‌ها زیاد دارن. یه دوست آمریکایی دارم که وقتی حرف زبون شد، گفت من فکر میکردم که تمام عمرم انگلیسی حرف زدم ولی از وقتی اومدم اینجا خیلی مشکل زبان دارم.

اینم همین ویدئو در گوگل: هنوز اول عشق است، سفر دنبالهَ دارهَ... دل از من گلهَ دارهَ. خدا روزشَ بیارهَ، تو را ببینُم دوبارهَ.

یه آهنگ افغانی بود یادمه pmc همیشه پخش میکرد که خواننده میگفت: زیم زیم زیم... کجکی ابروش کج است، چه کنم افسوس مال مردم است... هر چی میگردم تو اینترنت پیداش نمیکنم.

پی نوشت: اینم مطلبی که همین الان پیداش کردم درباره زبان فارسی در تاجیکستان با عنوان:

هویت زبان فارسی تاجيکی و گریز از ایران ستیزی

Some tips to make things better

2007-11-04T06:39:00.001-08:00

دیروز یه ایمیل گرفتم درباره «چهل نکته برای یک زندگی استثنایی، شکوهمند و عالی». خیلی‌هاش واقعن درسته اگه عمل کنیم بهشون. دیروز نشستم خوندم و گفتم خوب عمل میکنم و امروز بدتر از دیروز. متن کاملش اینجاست، ولی خیلی‌هاش رو خودم میدونستم از قبل و چند تاش که از همه بیشتر به درد خودم میخوره رو مینویسم با کمی توضیح:

۱. Take a 10-30 minute walk every day. And while you walk, smile. It is the ultimate anti-depressant.

۱. روزانه ده تا سی دقیقه پیاده روی کنید و موقع پیاده روی لبخند بزنید. این بهترین داروی ضد افسردگیست. (من هر روز پیاده میرم مدرسه و برمیگردم، همیشه هم موقع پیاده روی آهنگ گوش میدم و باور کنید حسم خیلی بیشتر از یه لبخند زدن ساده است)

۲. Buy a PVR tape your late night shows and get more sleep.

۲. یک دستگاه ضبط ویدئو بخرید و برنامه‌های آخر شب رو ضبط کنید و شب‌ها بیشتر بخوابید. (توضیح: فکر کنم اون موقع هنوز اینترنت کابردی نشده بوده. من آخر شب میشینم سریال دانلود میکنم و تا صبح میبینم. تازه حالا سریال‌ها رو ضبط کردیم چت آخر شب چی؟)

۳. When you wake up in the morning complete the following statement, "My purpose is to__________ _ today."

۳. صبح که از خواب بیدار میشید این جمله رو کامل کنید: برنامه امروزم اینه که... (توضیح: من همیشه آخر شب که میخوام بخوابم میگم برنامه فردام اینه که... همیشه خدا هم چون صبح دیر بیدار میشم به برنامه اون روزم نمیرسم و برنامه روز بعدم این میشه که برنامه فردام اینه که کاری که امروز نرسیدم رو بکنم به علاوه ...)

۴. Spend more time with people over the age of 70 and under the age of 6.

۴. زمان بیشتری رو با بچه‌های زیر شش سال و افراد بالای هفتاد سال بگذرونید. (نویسنده اینجا توضیح نداده که منظورش چیه ولی حدس میزنم برای اینه که قدر جوونی رو بدونی. البته خوب برای من که با بچه جماعت مشکل دارم احتمالن این نکته توصیه نمیشه)

۵. Dream more while you are awake.

۵. در زمان بیداری بیشتر رویا ببینید (خیال پردازی کنید)

۶. Eat more foods that grow on trees and plants and eat less food that is manufactured in plants.

۶. بیشتر چیزهایی رو بخورید که از طبیعت میان و کمتر سراغ غذاهای فراوری شده در کارخونه‌ها برید. (توضیح: به خدا سعی میکنم ولی غذای کارخونه ای خوشمزه تره. حالا جالبه که من تا حالا هزار بار تصمیم گرفته‌ام که از این به بعد غذای سالم بخورم و هر دفعه هم در حال خوردن بستنی یا شیرینی بودم).

۷. Try to make at least three people smile each day.

۷. سعی کنید دست کم روزی سه نفر را بخندانید. (توضیح: دیگه این که کار خودمه. فکر کنم برای من باید این باشه که سعی کن دست کم روزی با سه نفر جدی صحبت کنی!)

۸. Clear your clutter from your house, your car, your desk and let new and flowing energy into your life.

۸. آت آشغال‌ها رو از خونه، میز کار، و ماشینتون بیرون بریزید. سعی کنید انرژی نو و روان وارد زندگیتون بشه. (توضیح:‌فکر کنم این مصداق همون فنگ شویی باشه. خیلی هم درسته. با تمام تنبلیم در مورد تمیز کردن و به هم ریختگی و شلختگی همیشگیم، از به هم ریختگی و وجود چیزهای زائد تو زندگیم هم اعصابم خورد میشه)

۹. Don't waste your precious energy on gossip, energy vampires, issues of the past, negative thoughts or things you cannot control. Instead invest your energy in the positive present moment.

۹. انرژی با ارزشتون رو صرف غیبت، اتفاق‌های گذشته، افکار منفی یا چیزهایی که نمیتوانید کنترل کنید نکنید. به جای اون انرژیتون رو روی چیزهای مثبت و لحظه‌های کنونی سرمایه گذاری کنید. (توضیح:‌بزرگترین نقطه ضعف من. یادم باشه همیشه اینو!)

۱۰. Life isn't fair, but it's still good.

۱۰. زندگی عادلانه نیست، ولی هنوز خوبه. (توضیح:‌میدونم. ولی نویسنده توضیح نمیده وقتی نه عادلانه است نه خوب چیکار باید کرد)

۱۱. Don't take yourself so seriously. No one else does.

۱۱. خودتون رو خیلی جدی نگیرید. هیچ کس دیگه‌ای هم شما رو جدی نمیگیره. (توضیح: آهااای! من الان دقیقن در موقعیتم که باید خودم رو جدی بگیرم. فکر کنم منظورش اینه که اتفاق‌های خوب و بدی که میافتند رو خیلی جدی نگیرید و ازشون بگذرید.)

۱۲. Make peace with your past so it won't screw up the present.

۱۲. با گذشتتون کنار بیاید که به حالتون گند نزنه.

۱۳. Don't compare your life to others'. You have no idea what their journey is all about.

۱۳. زندگیتون رو با دیگران مقایسه نکنید. شما هیچ ایده‌ای از اینکه بقیه با زندگیشون چیکار میخوان بکنن ندارید. (توضیح:‌دومین نقطه ضعف بزرگ من. رسما دیوانه میکنن این کار آدم رو)

۱۴. No one is in charge of your happiness except you.

۱۴. غیر از شما هیچ کس مسئول خوشبختی شما نیست. (توضیح:‌ولی احتمالن غیر از شما خیلی‌ها مسئول بدبختی شما هستند... ای بابا افکار منفی رو دور کنید... دور کنید. دور کن!!!)

۱۵. Frame every so-called disaster with these words: "In five years, wills this matter?"

۱۵. همه «به اصطلاح» فاجعه‌ها رو با این جمله همراه کنید، آیا پنج سال دیگه این هنوز برام مهمه؟ (توضیح: راست میگه خوب. خیلی چیزا با مرور زمان اهمیتشون رو از دست میدن و میبینی ارزش اون انرژی که از دست دادی یا اعصابی که سرشون خورد کرردی رو نداشتن. البته متن توضیح نمیده اگه جواب مصبت باشه باید چیکار کرد).

۱۶. Watch more movies, play more games and read more books than you did in 2006

۱۶. از سال قبل بیشتر فیلم ببینید، بیشتر بازی کنید و بیشتر کتاب بخونید.

۱۷. However good or bad a situation is, it will change.

۱۷. چه خوب چه بد، این نیز بگذرد.

۱۸. Get rid of anything that isn't useful, beautiful or joyful.

۱۸. هر چیزی که به درد بخور، زیبا، یا لذت بخش نیست رو دور بریزید.

۱۹. Remember that you are too blessed to be stressed.

۱۹. یادتون باشه ارزش شما بیشتر از اونیه که خودتون رو اذیت کنین.

۲۰. Enjoy the ride. Remember that this is not Disney World and you certainly don't want a fast pass. You only have one ride through life so make the most of it and enjoy the ride.

۲۰. از مسیر لذت ببرید. یادتون باشه که زندگی دیزنی لند نیست، و شما هم مطمنئنا نمیخواهید که زود بگذره. فقط یه بار حق سوار شدن در قطار زندگی دارید پس سعی کنید ازش حداکثر استفاده رو بکنید و از سواری و از مناظر لذت ببرید.

البته خودمون هم میتونیم به این ها یه چیزایی رو اضافه کنیم، که فکر کنم شخصی ترند و برای هر کسی بسته به اینکه دنبال چه چیزی تو زندگیشه فرق میکنه. برای خودم، خوب میتونم اینا رو اضافه کنم:

ورزش کن (همیشه بعد از ورزش سرحال تری)/ تنبلی نکن (همیشه خدا! هر وقت فکر کردی الان حوصله فلان کارو نداری، حالا باشه برای بعد، همون موقع یعنی دارم تنبلی میکنم)/ از اشتباه نترس ازشون یاد بگیر / اتفاق‌ها خود به خود نمی‌افتن. نشین نگاه کن. make things happen/ کم پای کامپیوتر بشین/ کم چت کن!/ پاشو ...

...

رفتم.

Responsibility

2007-11-01T10:14:00.000-07:00

استرالیا الان مدتیه که با مشکل کمبود آب روبرو شده و ایالت ما، یعنی کوئینزلند الان یکساله که محدودیت مصرف آب رو در سطح چهار اعلام کرده و این معنیش اینه که ملت باید سعی کنن کمتر آب مصرف کنن (نه اینکه محدودیت قیمت یا سهمیه بندی‌ای در کار باشه). بقیه ایالت‌ها هم محدودیت‌های خاص خودشون رو دارن. یه لیست هم از کارهایی که میشه کرد رو تهیه کردن و به همه خونه‌ها فرستادن و هر مسافری هم که وارد استرالیا میشه، تو هواپیما بهش این لیست داده میشه که با خبر باشه و رعایت کنه.

از موارد این لیست هم مسلما چیزهایی مثل آبیاری باغچه و شستن ماشین و حمام رفتنه (که باید کمتر از چهار دقیقه باشه). جالبه که آمار اعلام کرده که به دلیل همکاری مردم در این ناحیه روزانه دویست و هشتاد میلیون لیتر کمتر آب استفاده شده.

ملت هم واقعا رعایت میکنن (نه جدی واقعا خودشون رعایت میکنن) و کمتر باغچه آب میدن و حمام‌ها رو محدود کردن و ... حتا یه دوستی دارم که الان چهار پنج ماهه اینجاست، و کاری که کرده اینه که یه سطل گذاشته زیر شیلنگ ماشین رخت شویی و آبی که ازش هدر میره و جمع میکنه و ازش استفاده میکنه برای شستن ماشین. حالا داشته باشید اینا رو تا بگم.

حالا بعضی‌ها این وسط زیادی احساس مسئولیت میکنن.و آدم چیزای جالبی میشنوه. چند وقت پیش تو استخر دانشگاه، دیدیم از رختکن صدای داد و فریاد میاد و معلوم شد که چند نفر دارن با یکی که زیادی زیر دوش بوده دعوا میکنن که چرا آب رو هدر میده. حالا باز این خوبه و طرف شانس آورده که با یه دعوا قال قضیه کنده شده.

امروز خبر رسید که تو سیدنی یه مرد شصت و شیش ساله که داشته باغچه‌اش رو آب میداده، بعد از مشاجره با همسایه‌ سی و شش ساله‌اش سر مصرف آب به قتل میرسه! جریان هم این بوده که عصر دیروز، چهارشنبه ساعت پنج و نیم مقتول داشته باغچه رو آب میداده که قاتل میاد بهش تذکر میده. گزارش شده که مقتول با شیلنگ آب پاشیده به قاتل که احتمالن بگه این فضولی‌ها به تو نیومده.

قاتل رو در حالی گرفتن که مقتول رو زیر ضربات سنگین مشت و لگد گرفته بوده. پلیس و امبولانس میرسن و مقتول رو میفرستن بیمارستان که تو راه میمیره.

حالا جالب اینجاست که بعدن معلوم شده بر اساس محدودیت‌های مصرف آب در سیدنی، آب دادن باغچه روزهای چهارشنبه و شنبه قبل از ده صبح و بعد از چهار بعد از ظهر آزاده و مقتول بنده خدا حواسش به محدودیت‌ بوده.

خلاصه اینکه بعضی‌ها نمیفهمن که فرق هست بین احساس مسئولیت و فضولی. شایدم ستاد امر به معروف و نهی از منکر به استرالیا هم رسیده.

Exam PEriod

2007-10-31T06:27:00.001-07:00

من خیلی باحالم... نه جدن. امروز نشستم خونه مثلا درس بخونم، درسه هم قربونش برم، شکر خدا، مزخرف، چرند، چرت، تا ده قیقه درس میخونم حواسم پرت میشه به facebook و بالاترین و ... خنگم دیگه. فکر کردم چون باید درس بخونم همین که بشینم پای کامپیوتر یعنی درس خوندن. نتیجه اینکه دیگه تو facebook فکر کنم چیزی نمونده که امتحانش نکرده باشم. هر چند یه دور هم جزوه رو زحمت کشیدم خوندم.

من گفتم درس‌های اینجا خوبه و چرند درس نمیدن و به درد میخوره و داریم چیز یاد میگیریم و اینا؟ غلط کردم. یا نمیدونم وقعا خوبه تا وقتی که سر کلاس میری و تمرینش رو حل میکنی ولی درس خوندن برای امتحان متنفرت میکنه از کل قضیه.

فعلا که فکرم به امتحان‌های دو هفته آینده است و تا دیروز که فکر میکردم که آب خوردنه و کاری نداره و نمره عالی میارم از همشون، دارم کم کم نگرانشون میشم. حالا جالبه الان همون دورانیه که آدم میشینه تو اتاق و پشت میز که درس بخونه و فکر میکنه که اگه امتحان نداشت چه کارها که نمیکرد. فکر کنم بد نیست الان که رو این مودم بشینم لیست کنم که چه کارهایی رو دلم میخواد بکنم و به خاطر درس خوندن (!)‌ نمیکنم و بعد از امتحانا نمونم که خب حالا چی...

Lady Vegeance

2007-10-28T02:02:00.000-07:00

تم محوری سه فیلم اخیر چان-ووک پارک، کارگردان کره‌ای، انتقامه. از بین این سه فیلم (آقای انتقام، پیر پسر، بانوی انتقام) فیلم پیر پسر یا Oldboy توجه بیشتری جلب کرد. به طوری که علاوه بر جایزه ویژه هیئت داوران کن و جوایز دیگه‌ای که برد، تونست جاش رو تو لیست هزار و یک فیلمی که باید قبل از مرگ دید هم باز کنه.

هزار و یک فیلمی که باید قبل از مرگ دید

پیر پسر داستان یه مرد معمولیه که یه روز دزدیده و به مدت پانزده سال در اتاق حبس میشه. بعد از پونزده سال، یه روز لباس و تلفن بهش میدن و آزادش میکنن و حالا ماموریت داره از کسی که این بلا رو سرش آورده انتقام بگیره. همینطور که داستان جلو تر میره ، معلوم میشه که کسی که این پونزده سال حبسش کرده بوده برنامه‌های دیگه‌ای هم براش داره. تو این مسیر انتقام گرفتن، کم کم دیگه تشخیص دوست و دشمن و انتقام جو و قربانی سخت میشه تا اینکه معلوم میشه این همه بلایی که سر قهرمان داستان اومده و باهاش تا حالا همذات پنداری کردیم و دل سوزوندیم، خودش جزو برنامه انتقامی بوده که کس دیگه‌ای براش ریخته و ...

پیر پسر به هر لحاظ فیلم متفاوت و عجیبیه، چه از لحاظ گره‌های داستانیش و چه جنبه‌های بصری. جالبه که با وجود خشونت جاری در فیلم، برعکس فیلم‌های هالیوودی، تمام صحنه‌های حشونت خارج از کادر اتفاق می‌افته و فقط تاثیر و نتیجه‌ اون به تماشاگر نشون داده میشه.

فیلم بعدی این کارگردان، یا بانوی انتقام، هم تم مشابهی داره. دختری که به قتل پسر بچه‌ای اعتراف میکنه مجبور میشه سیزده سال رو در زندان بگذرونه و اونجا به دختر فرشته صفت معروف میشه. بعد از سیزده سال میاد بیرون و میخواد انتقام جرم نکرده‌اش رو از مقصر اصلی بگیره. این بار دیگه داستان خیلی سر راست تره و معلوم ه که هر کسی چکاره بوده و چه گناهی کرده و داستان خیلی درونی تره و بیشتر روی مفهوم انتقام حرکت میکنه.

در واقع این فیلم سه قسمت مجزاست، اول آشنایی با دختر و هدفش از انتقام، دوم برنامه ریزی و آماده شدنش برای گرفتن انتقام و سوم انتقام. قسمت سوم کمی به داستان «قتل در قطار سریع السیر» اثر آگاتا کریستی شبیه میشه، اماخیلی سر راست تر و بسیار شخصی و درونی. یعنی به جای طرح معما گونه داستان، یا روحیات انتقام جو و تبدیلش از یه موجود بی‌ازار و معصوم به قاتل خونسرد سر و کار داره.

دروغش) از این سه فیلم، فقط دو فیلم آخر رو دیدم. پیر پسر رو خیلی وقت پیش و بانوی انتقام رو دیشب. بانوی انتقام برنده شیر طلای جشنواره ونیز شده و خود فیلم و بازیگر نقش اول زن، هم جایزه‌های زیاد دیگه‌ بردن. دلم میخواست بعد از فیلم پیر پسر که یکی از بهترین و یدترین فیلم‌هاییه که تا حالا دیدم (بهترین از این نظر که موقع دیدنش خرت رو میچسبه و بعد تا مدتها بعد از دیدنش ولت نمیکنه و بدترین از این نظر که در تمام این مدت اعصابت رو دیوانه وار خورد میکنه) دلم میخواست بقیه فیلم‌های این مجموعه رو هم ببینم.

سه گانه انتقام

راستش) راستش... بازیگر نقش یانگوم، یا لی یونگ-آئه، بازیگر نقش اول فیلم بانوی انتقام ه و من میخواستم به خاطر یانگوم فیلم رو ببینم. وقتی داشتم دانلودش میکردم، رفتم درباره‌اش بخونم دیدم اه، این که فیلم بعدیه کارگردان پیر پسر ه که! چه بهتر! ولی در هر حال، وقتی داشتم دانلودش میکردم خبر نداشتم خودم و فقط به خاطر خود یانگوم میخواستم فیلم رو ببینم!!!

نقش یانگوم تو این فیلم، خیلی شبیه چیزیه که تو سریال میبینیم. یه دختر معصوم و مهربون و فرشته صفت ولی قوی و با اراده! ولی جدن فیلم بانوی انتقام، قوی و آبرو منده و ربطی به اون سریال نداره و یانگوم هم نقشش رو عالی دراورده. جانم!

Ethics

2007-10-25T06:20:00.000-07:00

وقتی ایران بودیم، خب، برای خیلی چیزا واقعا چاره‌ دیگه‌ای نبود و بیشتر اجبار بود تا اراده. حالا این مجبور بودنه گاهی خیلی بد بود، و گاهی خیلی خوب. یکی از مواقع خیلی خوبش سر همین قضیه مالکیت معنوی (copy right) ه. باور کردنی نیست که ماها جدید ترین و بهترین و قوی ترین نرم افزار‌ها رو در دستمون با کمترین قیمت داشتیم. موسیقی و فیلم هم که دیگه هیچ. یه دی وی دی کپی میکردیم، بهترین و جدید ترین فیلم‌ها و موسیقی و نرم افزار‌ها، به قیمت مفت.

اما خوب، بعدن که آدم پاش رو از چهار دیواری ایران میذاره بیرون میبینه که ملتی دارن سر همین چیزایی که ما خیلی شیک کپی میکنیم و استفاده میکنیم نون میخورن. بعدن پای انتخاب میاد وسط و تمام چیزهایی ممنوعه‌ای که اون موقع چاره ای جز دانلود کردن و کپی کردنشون نبود، حالا آزاد و قانونی دم دسته و میشه خرید. اما، هنوزم که میرم تو خیابون و مغازه‌ها رو میبینم باورم نمیشه که باید برای این چیزایی که میبینم پول هم بدم... مثال ها رو داشته باشید:

- مغازه کامپیوتر و نرم افزار و سخت افزار. nero که جزو ضروریات روزمره است، ۹۰ دلار. photo shop سیصد دلار. microsoft office که دیگه قیمت خون بابای جناب گیتس.

- مغازه موسیقی و قیلم. هر آلبوم موسیقی نسبت به تاریخ انتشارش از ده دلار (که شامل البوم‌های عهد عتیق میشه) تا بیست و سی دلار (آلبوم‌های روز) (یعنی سی دلار بدی فقط یه آلبوم از یه خواننده بگیری که احتمالن از همه تِرَک‌هاشم خوشت نمیاد)

- دکه روزنامه فروشی (که دیگه پاتوقم بود تو ایران) مجله فیلم خودشون ده دلار (ده هزار تومن بدم مجله فیلم انگلیسی بخرم؟ بعدن تو کتابخونه یه شماره قدیمیش رو دیدم که چقدر هم مزخرف بود. همش عکس و دریغ از یه نقد و یه تحلیل درست حسابی. مجله فیلم خودمون خیلی بهتره)

فیلم و دی وی دی هم همین ماجرا. چه خریدنش چه کرایه کردنش باید آدم کلی پول بده. جدن جا افتادن این مسئله هنوزم خیلی سخته که برای تمام این چیزها آدم باید واقعن پول بده. خب... بهانه همیشه هست. فعلن که من دانشجو‌ام و پول ندارم و اینترنت پر سرعت هم که هست. اخلاق باشه برای وقتی پول دار شدیم.

Waltzing Matilda

2007-10-21T07:20:00.000-07:00

چند وقت پیش صحبت سرود ملی و این جور چیزها بود. داشتیم تعریف میکردیم که سرود ملی ایران تو این سی سال اخیر چند بار عوض شده و الان یه سرود ملی رسمی داریم یه سرود ملی غیر رسمی و ...

اما استرالیایی‌ها هم همچین برنامه ای دارن با سرود ملیشون. سال ۱۹۸۴ یه رای گیری گذاشتن برای انتخاب سرود ملی. قبل از اون سرود پادشاهی «خداوند ملکه را حفظ کند» که سرود کشور‌های مشترک المنافع بریتانیا مثل نیوزلند، استرالیا و کانادا و ... بوده استفاده میشده. اما سال ۱۹۸۴ برای انتخاب سرود ملی جدید یه رای گیری برگزار کردن و این آهنگ بین پنج آهنگ دیگه با چهل درصد آرا انتخاب شده. جالبه که سرود قبلی یا «خداوند ملکه را حفظ کند» بین پنج آهنگ کمترین رای رو آورده.

اما شعر سرود ملی استرالیا خیلی جالبه که میگه: «استرالیایی‌ها همه خوشحال باشید، چون ما جوان و آزادیم. خاکی از طلا داریم و سخت کوشیم. سرزمینمون بین دریاهاست و هدیه‌های طبیعی داریم و پیشرفت میکنیم و در هر برگ از تاریخ بذار پیشرفت ما ثبت بشه. برای کسانی از اونطرف دریا‌ها میان زمین‌های بیکران داریم که باهاشون قسمت کنیم، همه با هم متحد ششیم برای پیشرفت استرالیای زیبا ...»

اما سرودی که ملت دلشون میخواسته انتخاب بشه و تو رای گیری دوم شده و از اون به بعد بارها خواستن که جایگزین سرود ملی بشه اسمش هست «Waltzing Matilda». برعکس سرود قبلی که همچین سوسولیه و خوشحاله و از سرمایه ملی و این جور چیزا حرف میزنه، این سرود داستان یه دزد ولگرد ه که داشته رد میشده میرسه به یه گله گوسفند و چون گشنه‌اش بوده یه گوسفند میدزده و میخوره. بعد که صاحب گوسفند‌ها با پلیس میان دستگیرش کنن، برای اینکه دستگیر نشه خودش رو میندازه تو رودخونه!

ملت استرالیا هم این رو خیلی بیشتر از سرود ملی قبول دارن به چند دلیل. یکی تمایلش به زندگی و ایده‌های زندگی رعیتی و کشاورزیه و دیگه اینکه روحیه یاغی گری توش موج میزنه. در ضمن یه ریشه‌هایی هم در جریان‌های حرکت‌ها و اعتصاب‌های کارگری داره. در متن ترانه هم از کلمه‌های به شدت استرالیایی استفاده شده که بقیه انگلیسی زبان‌ها هم نمیفهمن.

جالبه که بارها هم تو برنامه‌ها و مسابقه‌های ورزشی این سرود به جای سرود ملی پخش شده.

پی نوشت: حالا که صحبت سرود ملی شد. سرود ملی فرانسه‌ خیلی خشنه. میگه که: «دشمن وحشی حمله کرده گلوی زن و بچه ما رو ببره، حمله کنید که خون ما زمین‌های سرزمینمون رو آبیاری کنه. این برده‌ها و پادشاهشون چی میخوان از سرزمین ما و .... بزنید بکشید و بذار دشمن در آخرین نفس‌هاش پیروزی ما رو ببینه!» بابا بیخیال چی خبره مگه...

پی نوشت ۲: اینم لیست سرود ملی‌های کشور‌های مختلف.

پی نوشت ۳: ای ایران در ویکی پدیا.

where did i come from

2007-10-19T09:49:00.000-07:00

بازی) درس خوندن من به همه چی شبیهه غیر از درس خوندن. یه ربع میشینم سر درس، یه ربع بازی میکنم، دوباره ده دقیقه درس، یه ربع وب چرخی و ... برای همین هم تو کتاب خونه درس خوندن عذابه برام. در هر حال، معمولن اگه درس نداشته باشم، بازی هم نمیکنم، ولی وقتی مجبورم مدت طولانی پای کامپیوتر باشم می‌افتم به جون این بازی‌های اینترنتی اعتیاد آور. این بازی‌ها هم جون میدن برای دوره امتحانا.

این بازی، جریانش اینه که باید تمام صفحه رو یک رنگ کنیم. از خونه گوشه پایین سمت چپ شروع میشه و باید همه خونه‌ها آخر سر همرنگ باشن. تعداد حرکت‌ها هم نباید از یه مقدار مشخصی بیشتر بشه که هر مرحله این مقدار کمتر میشه. اسم بازی هست ویروس (احتمالن چون رنگ خونه‌ها مثل ویروس گسترش پیدا میکنه)

این یکی هم که امروز معتادش شدم جریانش اینه که باید با خونه‌هایی که کنار همند کلمه معنی دار بسازیم. بازی خیلی جذابی نیست منتها چون آنلاین ه و بقیه همزمان بازی میکنن، کرم رقابت می‌افته به جون آدم و تا چند دست بازی نکنم نمیتونم ازش دست بکشم. جالبه که آدم فکر میکنه که خوب زبانش چون خوب نیست و طبیعیه که نتونه خیلی کلمه‌ها رو حدس بزنه. ولی بعد که بهت نشون میده چه کلمه‌هایی رو از دست د ادی میبینی که چقدر کلمه‌های آشنایی بودند و میشد با یه کمی دقت پیداشون کرد. برای همین بازم بازی میکنی و ...

خوشگلی) از وقتی اومدم اینجا، یه اصطلاح جدید شنیدم. دفعه اول که یکی بهم گفت فکر کردم داره تعارف میکنه ولی بعد فهیدم که اصلن یه اصطلاحه. میگن: «ایران، کشوری که مردم زیبا ازش میان.» (Iran, Where all the beautiful come from). عجب. خوشگل بودیم خبر نداشتیم. حالا بدبختی فهمیدیم که ایرانیا خوشگلن، هر کی منو میبینه میگه are you spanish؟ شانس نداریم که.

ایران) نشستم عکس ایران نگاه میکنم. این سایت رو پیدا کردم چند وقت پیش. خیلی عکس‌های خوبی از تهران و ایران داره. اینم سری عکس‌های مدل‌های ایرانی. خوشگلیم دیگه!

این تیکه از کنسرت گوگوش هم ببینید خیلی باحاله. آهنگ I Will Survive رو میخونه. اینطوریشو دیگه ندیده بودیم...

خواب) ساعت خوابمم خدا رو شکر تنظیم شد. اولا که رسیده بودم، بد خواب شده بودم، شبا نه و ده خوابم میبرد تا هفت صبح. الان خدا رو شکر درست شده دیگه. سه و چهار میخوابم تا یازده صبح. منتها بدیش اینه که اینجا، دیر که میخوابم پرنده‌ها بیدار میشن و سر و صدا راه میندازن و مجبور میشم پنجره رو ببندم.

حالا جالبه که پرنده‌های محل ما شیفتی کار میکنن. یه جونوری هست که ساعت یک و نیم دو صبح شروع میکنه به سر و صدا کردن. طرفای سه و سه نیم ساکت میشه، ساعت چهار کلاغا غار غارشون شروع میشه و پنج هم پرنده‌های دیگه... بهترین ساعت برای خواب همین موقع بین دو تا شیفت این پرنده هاست. تقریبن همین الانا! شب به خیر.

عقل) منم انگار حالم زیادی خوشه. میخواستم ادامه زندگی در استرالیا رو بنویسم ، یا بازی متنفر‌ها که ندا دعوتم کرده. سر از کجا دراوردم. شاید وقتی دیگر...

English

2007-10-16T06:19:00.000-07:00

خارجه) خارجه کلن خیلی خوبه. منتها بدیش اینه که به آدم انقدر کار میدن که به کار دیگه‌ای نمیرسی. امروز بالاخره بعد از یک هفته سر و کله زدن، کار گزارش نوشتن تموم شد و اومدم خونه، خسته و کوفته و یه چرت زدم و الان پاشدم که برای امتحان فردا درس بخونم و اونو که بدم (اینا میگن taking the exam و ما میگیم امتحان دادن) خیالم راحت میشه و میتونم با فکر باز به پروژه هفته بعدم فکر کنم.

زبان) قدیم میگفتن اینا که میرن آمریکا و کانادا و جاهای دیگه دو ماهه راه می‌افته زبانشون. دلم میخواست منم کاملن روون بشم بعد بیام درباره پروسه زبان یاد گرفتنم بنویسم ولی هنوز نشدم.

نکته جالب اینجاست که من زبانم برعکس چیزی که همه میگن، از وقتی اومدم خیلی بدتر شده و پسرفت کرده. اولا که رسیده بودم خیلی با شجاعت میرفتم و با همه حرف میزدم و هر چی هم میخواستم میگفتم. بعد جالبه که بهترم میفهمیدم که ملت چی میگن بهم.

بعد که یه کم گذشت، زبانم کم کم بد تر شد، بیشتر تته پته میکنم و تپق میزنم. این سکوت‌های مسخره و فکر کردن هام هم بیشتر شده. کمتر هم حرف مردم و میفهمم و بدفهمی هام بیشتر شده! جان خودم. البته وقتی با خارجی‌ها حرف میزنم خیلی اوضاع بهتره، چون معمولن زبان من از اونا بهتره (حتا اونایی که ده ساله اینجان) ولی به خود اوزی‌ها که میرسم اوضاع ناجور میشه.

البته بازم دو حالته. اوزی‌هایی که رسمی حرف میزنن، مثل فروشگاه و اداره و جاهای دیگه، و اونایی که دوستانه حرف میزنن. که این دسته دوم صد برابر بدتر از دسته اولن.حالا دارم مشکوک میشم به اینکه شاید قبلن بیشتر موقع حرف زدن و گوش کردن دقت میکردم و الان زیاد دقت نمیکنم. ولی هر چی باشه، فعلن اوضاع انگلیسیم خراب تر از اولاس.

یه مشکل دیگه هم که هست اینه که هنوز انگلیسی برام حس نداره. تازه یاد گرفتم یه خورده شوخی کنم‌(قبلن همه چیز رو خیلی جدی میگرفتم. شوخی رو تازه یاد گرفتم! چه فاجعه‌ای زندگی قبلش) ولی هنوز حس نداره. یعنی ممکنه با یکی بشینم یکساعت حرف بزنم و بفهمم همه چی رو ولی بعد یادم میره. بعضی وقتا حرصم میگیره که چرا اینا زبون اولشون انگلیسیه. اه...

Aussie Salute

2007-10-14T07:01:00.000-07:00

کانگورو) فکر کنم یکسال پیش، شاید حالا یه خورده بیشتر، به آخرین چیزی که فکر میکردم این بود که یه روز میرم استرالیا زندگی کنم. ولی خب، شد و اومدم. اوایل که رسیده بودم، قبل از اینکه راه و چاه دستم بیاد، هنوز نمیتونستم بگم که استرالیا زندگی کردم. بیشتر خودم شبیه یه توریست بودم، تا کسی که داره اینجا زندگی میکنه. یه مدت طول کشید تا راه و چاه دستم بیاد، مسیر‌یابی کنم، جاها رو یاد بگیرم، دوست پیدا کنم، و ...

یه چند باری که به ملت تو خیابون آدرس دادم و مسیر نشون دادم هم کافی نبود که بگم اینجا زندگی کردم. تا چند وقت پیش که خونه یکی از دوستان کباب کانگورو خوردیم! دیگه این کار رو هیچ وقت دیگه هیچ جای دیگه‌ای نمیشه کرد. کانگورو کباب! بر خلاف تصورم خیلی هم خوشمزه و نرم و شیرین بود. وقتی از صاحبخونه پرسیدم که کباب کوالا هم میخورید یا نه، گفت میتونی، ولی احتمالن غذای بعدیت رو تو زندان باید بخوری.

در ضمن کوالا رو نه تنها نمیشه خورد، بلکه از استرالیا خارج هم نمیشه کرد. چون مثل اینکه روی کوالا به عنوان یکی از جاذبه‌های توریسیتیشون حساب میکنن و اگه بره بیرون دیگه منحصر به استرالیا نیست و لوث میشه جریان!!! حالا جالبه که من هنوز نه کوالا دیدم نه کانگورو! فقط خوردم یکیشونو...

مگس) استرالیا، کلن جک و جونور زیاد داره. انواع و اقسام حشره و مارمولک‌های گنده و خفاش و چیزای دیگه. خیلی داهاته اینجا. بدبختی بزرگ هم اینجاس که حیوون‌ها، که شامل حشرات هم میشه از آدما نمیترسن. مثلن اگه بیرون غذا میخوری پرنده هه ممکنه بیاد خیلی شیک از بشقابت چیز برداره و بره.

باری. هوا که گرم میشه، یه معضل بزرگ زندگی ملت میشه مگس. اینا مگس دارن، قیافه و اندازه و همه چی عین مگس‌های خودمون، منتها صد برابر سمج تر. راه که میری دنبالت راه می‌افتن میان. می پرونیشون، یا نمیرن یامیرن و برمیگردن. این روزا که تو خیابون‌ راه بری میبینی ملت همینطوری دارن از سر و صورتشون مگس میپرونن. انقدر مگس پرونی شایعه که اسمش رو گذاشتن «دست تکون دادن استرالیایی» (Australian Wave). یا Aussie salute : brushing away flies with the hand

استرالیا) قبل از اینکه بیام اینجا، با خودم میگفتم رسیدم استرالیا، همه چیز رو در مورد زندگی اینجا مینویسم. بس که خودم دنبال یه وبلاگ میگشتم که روزمره بنویسه از زندگی تو یه همچین جایی. ولی همچین که پات میرسه اینجا، انقدر همه چیز عادیه که یادت میره. حالا سعی میکنم از این به بعد بیشتر از روزمره‌هام تو استرالیا بنویسم. اگه شد... و یادم بود.

No..., please don't

2007-10-11T08:25:00.000-07:00

جریان از این قراره که چند هفته پیش من با قاطعیت و تصمیم گرفته بودم که برای تابستون برگردم ایران. اونم به خاطر اینکه چند روز هوا به شدت گرم شده بود و تازه چند ماهی مونده تا تابستون و شنیده بودم که تابستون گرم تر هم میشه، با این تفاوت که درصد رطوبت هوا هم میره بالاتر. و تمام آدمایی که دور و برم میشناسم برای تابستون دارن میرن سر خونه زندگیشون. چه اونایی که از اروپا اومدن و چه اونایی که خونشون همین بغل مغلا، چین و مالزی و این جور جاهاست. دوستای ایرانی هم که هیچ کدوم نمیمونن برای تابستون (غیر از هادی) و خلاصه همین شد که گفتم من صد در صد تابستون برمیگردم ایران.

ولی، از یه طرف ایران آدم رسمن هیچ کاری نداره بکنه و سه ماه بیکاری آدم رو خل میکنه. (شنیدم مامانم اینا ماهواره شون هم جمع کردن و دیگه تلویزیون هم خبری نیست.) اینترنت هم که ... و دلیل مهمتری که باعث شد نظر عوض شه هم این بود که این همه خداحافظی کردم از ملت و هنوز سه چهار ماه هم نشده و ترسیدم برگردم بشه جریان آرش. یا شیما! که نفهمیدیم کی رفتن و کی برگشتن.

خلاصه تصمیم بر این شد که بمونم همینجا و یا کلاس بگیرم یا برم سراغ تحقیق و پروژه. برای همین با چند نفر از استاد‌ها حرف زدم و حالا اینا منتظر من نشستن که جواب بدم ببینم با کدوم میخوام کار کنم!! (اهم) درست برعکس ایران که تو دانشگاه شدید احساس خنگ بودن میکردم و تک تک آدمای موجود در دانشگاه هم ابایی در تشدید این حس نداشتن. طبقه اساتید هم فقط برای گرفتن نمره پیدام میشد و این اواخر برای توصیه نامه گرفتن. حالا برعکس اینجا... دو سه نفر هستن که بهم گفتن برم براشون کار کنم و توصیه نامه گرفتن هم که تو ایران مصیبتی بود برای خودش، از دو تا از استادای همینجا گرفتم و برنامه تابستونم این طوری شد.

یه استادی هست که باهاش در مورد کارش حرف زدم، و داره روی سیستم‌های مالتی مدیا کار میکنه و یکی از اعضای تیمیه که دارن سعی میکنن Tivo که الان تو آمریکا هست و بیارن استرالیا و خلاصه بیشتر پروژه هاش با کانال‌های تلویزیونی استرالیاست و ... کلی هم ابراز علاقه کرد که برم باهاش کار کنم و تو همون مدت کوتاهی ک حرف زدیم کلیل رفیق شدیم با هم. بعد گفتم یه کتاب بهم بده که بخونم و بیشتر در جریان کارش قرار بگیرم. آقا هم گفت یه کتاب مقدماتی بهت میدم که بفهمی چطوریاس و چقدر به گرایش تو نزدیکه کار من!!!

دیروز نشستم این کتاب رو خوندم و چشمتون روز بد نبینه... تمام اون سال‌های نحس شریف برگشت جلو چشمم. از انتگرال دوگانه تا مومان و لاپلاسین و فرمول‌های گاوسی و سری‌های فوریه و ... دیروز نشسته بودم تو کتابخونه و عرق کرده بودم و هی ورق میزدم برسم به جاهای خوبش که دیدم این فرمول‌ها پیچیده تر میشن که آسون تر نمیشن. بعد جالبه که یه فرمول گنده خفن عجیب غریب مینویسه بعد صفحه بعد ربطشون میده به دو تا عکس.

حالا فکر میکنم دیده پیش زمینه من ریاضیه خواسته علاقمندم کنه، نمیدونسته بدتر زده میشم ازش. دیشب که این کتاب رو خوندم تا صبحش کابوس میدیدم و الان دو روزه که افسردگی گرفتم و نمیتونم از جام بلند شم. این ریاضی لعنتی بدجور سایه انداخته رو سرم. میخوام از این به بعد که جایی رزومه میدم حرفی از رشته ریاضیم نزنم، چون تا میپرسن لیسانس چی داری و میگم ریاضی کلی علاقمند میشن و مشتاق که بگیرنت و باهات کار کنن چون احتمالن هیچ آدم نرمالی یا نمیره ریاضی بخونه، یا اگه بخونه عوض نمیکنه رشته‌اش رو به چیز دیگه و خلاصه آدم ریاضی دون غنیمیتیه. از این به بعد میخوام بگم دبیرستانم که تموم شد چهار سال ماشین میشستم و حالا اومدم میخوام کار IT کنم... هر کاری بگین میکنم غیر از ریاضی!! تو رو خدا...

فردا باید برم بشینم با این استاد گرامی حرف بزنم ببینم واقعا کارش همیناس یا میخواسته جذبم کنه.

پی نوشت: خودش بهم گفت که من هیچی ریاضی بلد نیستم و دنبال یه آدم میگردم که ریاضی دون باشه. ولی فکر نمیکردم تا این حد! حالا اگه واقعن خودش ریاضی نمیدونه و کارش همینه شاید هنوزم امیدی باشه ... . ولی خوندن این کتابه هم تجربه جالبی بود برای خودش. همیشه ما این فرمول های عظیم الجثه رو میدیدیم و میساختیم و اثبات میکردیم، و همیشه هم برامون سوال بود که آخه تو رو خدا اینا که میین یعنی چه و تو این چهار سال و اندی یک نفر نشد بیاد بگه عزیز دلم اینی که الان خوندی تو فلان جا به درد میخوره. هر بدی داشته باشه این پروژه هه دست کم فهمیدم که اون کثافت کاری‌هایی که میخوندم چطوریه کاربردش.

پی نوشت ۲: اگه این کاره رو بگیرم یه خوبی که داره اینه که ممکنه دیگه خیلی فکر نکنم این چهار سال عمرم خیلی هدر رفته. ممکنه البته...

Cheating

2007-10-07T08:34:00.000-07:00

ما ایران، دانشگاه که میرفتیم از دم در جناب حراست تا خود رئیس دانشگاه جوری با آدم برخورد میکردن که انگار یه انگل جامعه اومده تو و میخواد انگل جامعه از اینجا بره بیرون. استادم داشتیم تا استاد. بعضی‌ها بودن که کلاسشون خوب خیلی بالاتر از این بود که وقت با ارزششون رو تلف دانشجو کنن و اگه درس داشتن که درسشونو میدادن و خداحافظ. خودتون یه خاکی به سرتون بریزین. فهمیدین فهمیدین. نفهمیدین هم ...

یا اینکه (بلا نسبت بعضی‌ها) اینقدر بی سواد و پر مدعا و بلکه عقده‌ای تشریف داشتن که سعی میکردن این بی سوادی رو تو پیچیده کردن چیزای ساده و سخت گرفتن تمرین و امتحان بپوشونن. خلاصه وضعی بود که من عاشق ریاضی و با هزار امید و آرزو وارد دانشگاه لعنتی شدم و متنفر و سرخورده در حالی که فکر میکردم چه موجود کودن ابلهی هستم از اون دانشگاه اومدم بیرون. اونم با زور تقلب و کپی تمرین و کپ دسته جمعی و کلاس دودر کردن و امتحان دادن به شیوه پیام نور (اینطوری که در طول ترم سر کلاس نمیرفتیم و آخر ترم میرفتیم همه جزوه‌ها رو کپی میکردیم. فقط هم ما نبودیما! تو اتاق کپی صفی میشد اواخر ترم) .

یکی دو بار هم سعی کردم یه چیزی از این چهار سال دربیارم که خیلی باهام برخورد خوبی شد و پشت دستم رو داغ کردم. (نمونه اش یکی از مشهور ترین اساتیدمون دکتر م. که چهار تا مقاله بهم داد و از سرش باز کرد و یا اون یکی که ... بماند)

در هر حال... گذشت. گذشت و اومدیم اینجا و تازه فهمیدیم که درس خوندن که میگن یعنی چه. (داشته باشید که حالا دانشگاه هم همچین تحفه‌ای نیست و دیدید که چطور دانشجو گدایی میکنه.) اینجا استاد که درس میده، تا فردا صبح هم ازش سوال بپرسی مسئولیت و وظیفه خودش میدونه که بهت درس رو بفهمونه. پروژه که بهت میدن، به امون خدا ولت نمیکنه که برو دو ماه دیگه آماده تحویل بده. روزی هزار بار اطلاعیه میده و راهنمایی میکنه و قدم قدم باهات میاد. اینطوری هم یاد میگیری هم کارتو انجام میدی. استاده کلی آدم حسابی و مسن، اصرار میکنه که با اسم کوچیک صداش کنی که نکنه یه وقت کارش داشته باشی و معذب شی از پرسیدن سوالت.

رفتم برای گرفتن پروژه، با ترس و لرز و اینکه هیچی بلد نیستم و الان طرف با لگد پرتم میکنه از اتاقش بیرون... دوست شدیم با طرف!

یادمه تو همون دانشگاه لعنتی کثیف یه درس داشتیم، فکر میکنم پاسکال بود که تو ده هفته‌ای که قرار بود کلاس داشته باشیم هفت جلسه درباره تفاوت‌های بیت و بایت حرف میزد و چند هفته هم نحوه تبدیل اعشار به باینری. و بعد پروژه داد که برنامه یک بازی کامپیوتری بنویسید. کلن اغلب کلاس‌های دانشگاه ما همینطور بود. اگه از بیرون اطلاعات داشتی که داشتی، نداشتی میرفتی از یکی که داشت میپرسیدی. معموان کسی از کلاس دانشگاه چیزی یاد نمیگرفت. حالا تازه اینجا بعد از چند سال اولین باره که حس میکنم در وقع دارم چیزی یاد میگیرم.

دیگه خلاصه خیلی رو میخواد اینجا درس نخوندن و دودره بازی کردن. تو ایران تقلب که میکردیم و کپی، یه حسی مثل انتقام بهم دست میداد. انگار که دارم موقع تقلب انتقام بی سوادی و بی اهمیتی استاد رو میگیرم. هر چند راه دیگه‌ای هم برای پاس کردن درس نداشتم خیلی وقتا!

منتها اینجا معمولن کسی تقلب و کپی نمیکنه. نه به خاطر اینکه تنبیه‌های عحیب و غریب گذاشته باشن. بیشتر انگار یه معذوریت اخلاقیه. شایدم خوب چون دارن پول میدن برای درساشون، سعی میکنن به جای تقلب کردن خودشون یاد بگیرنش. حالا جالبه که یه پسر هندیه هست اینجا، همونقدر که بقیه تلاش میکنن برای حل تمرین‌ها و انجام پروژه ها این وقت میذاره برای گدایی جواب‌ها از اینطرف اونطرف. خوشم میاد که هیچ کسم محلش نمیذاره دیگه و سر امتحانا که میشه چهار صندلی اطرافش خالی خالیه.

خلاصه اساتید عزیزی که از تقلب کردن دانشجو‌هاتون گله دارید، ریشه‌اش رو تو روش تدریس خودتون بگردید لطفن.

My School

2007-10-04T07:43:00.000-07:00

یه خورده از مدرسه‌مون بگم. تو رتبه بندی دویست دانشگاه برتر دنیا، از نظر The times higher education دانشگاه QUT در رتبه یکصد و هیجدهمه. تو خود استرالیا بعد از دانشگاه ملی استرالیا، دانشگاه سیدنی، دانشگاه نیو ساوت ولز و دانشگاه کوئینزلند ه.

اما مدرسه IT بر اساس رتبه بندی Thompson Scientific تو دانشگاه‌های استرالیا در جایگاه اوله. و همچنین سال گذشته در مقالات علوم کامپیوتر، QUT بیشترین ارجاع به مقالاتش رو داشته. در ضمن یکی از معدود مراکز تحقیقاتی ماکروسافت در خارج از آمریکا، تو بریزبن ه و با مدرسه IT دانشگاه ما تو زمینه‌هایی مثل e-research و system science کار میکنه.

گفتن برای دانشگاهتون تبلیغ کنین، ملت رو جذب کنین بیان. فکر کنم به پیسی خورده مدرسه‌مون. منم فعلن دارم در به در دنبال پروژه میگردم برای تابستون. ببینم میتونم یه پروژه انجام بدم، یا نه. دارم با اعتماد به نفس تمام میرم مخ استاد میزنم و آبروی خودم رو تو تمام دانشکده میبرم بلکه یکی بهم کار بده.

میخواستم برای تعطیلات تابستون برم خونه. الان فعلن معلوم نیست برم یا نه. اگه بتونم برم تو یه گروه تحقیقاتی که احتمالن مجبورم همینجا بمونم. راستی حرف موسیقی و تابستون شد، تو ژانویه هم Spice Girls قراره در ادامه تور بازگشتشون، یه سر بیان استرالیا. البته فعلن فقط برنامه کنسرت تو سیدنی گذاشتن. بعد از ده سال اولین بار ه که دوباره دور هم جمع شدن و برنامه دارن. بلیط‌های کنسرت لندنشون، فقط سی و هشت ثانیه طول کشیده تا فروش بره... که بعد چند تا تاریخ جدید هم اضافه کردن. اگه بودم اینجا و قیمت بلیطش معقول بود شاید منم برم. (مثل اینکه قیمت بلیط‌های لندن چند صد پوند بوده)

Under Orange Trees

2007-10-01T07:52:00.000-07:00

خاله‌جان، خاله مامانم یه خونه قدیمی داشت، تو شیراز، نزدیک خونه مامانی اینا. عید‌ها و تابستون که میرفتیم شیراز، بیشتر وقتمون با خاله‌جان و بچه هاش میگذشت. بیشتر بچه‌های این خونه هنرمند و موسیقیدان بودن. تو خونه‌شون که میرفتی از تار و سه تار و کمونچه و سنتور میدی تا ویولن و پیانو و دف و دنبک. بعد این بچه‌ها هم با آدمایی شبیه خودشون جور شدن و ازواج کردن و جمعیت موسیقیدان خونواده بیشتر هم شد.

طبقه بالا که جای نشستن بود و مهمون خونه، مرتب بود، ولی پایین ملغمه‌ای بود از آلات و ادوات موسیقی و صفحه‌ها و نوار‌ و ضبط. کتاب و نت و عکس و پوستر. به هم ریخته و نا مرتب و دوست داشتنی. میتونستی بری پایین و ساعت‌ها موسیقی گوش کنی و پشت پیانو بشینی و بداهه نوازی کنی یا اگه خوش شانس باشی، موقعی برسی که دوستاشون دور هم جمعن و ساز میزنن و خوشن. همین موقعیت های سالی یکی دو بار بود که ما رو هم عاشق موسیقی کرد.

گذشت و بچه‌ها پراکنده شدن و هر کدوم رفتن یه سر دنیا، یه سری هلند و اروپا و آمریکا و خونه هه رو هم فروختند و مامانی هم از شیراز رفت و دیگه ما نه رنگ شیراز و دیدیم نه خونه خاله جان رو. کوروش که قرار بود سه هفته بره اروپا رو ببینه و بیاد، رفت و دیگه بر نگشت. تا صدای گروه تلفیقیش از هلند به گوشمون برسه.

سوسن هم که وقتی پشت پیانو مینشست انگار جادو میکرد و میخوند و انگشت‌های کشیده‌اش روی دکمه‌های پیانو میرقصید رو هم دیگه ندیدیم. مگر بعد از ده دوازده سال، توی دوربین ویدیوی یه نفر که رفته بود خونشون و از سوسن موقع پیانو زدن فیلم گرفته بود. همون فیلمی که یهو سوسن برگشت و دیدیم دخترشه، و خودش یه گوشه نشسته و داره نگاه میکنه.

عشق ما به موسیقی هم لای برگه‌های کاغذ و کتاب‌های تست‌های طبقه بندی شده گم شد و دیگه نفهمیدیم که سر تار آزاده چه بلایی اومد و اخرین باری که صدای پیانوی من بلند شد کی بود.

دیشب، مهمونی رفتیم خونه دوست یکی از دوستان. وارد که شدیم نفسم بند اومد. خونه به هم ریخته و پر از وسیله و شلوغ، و یه اتاق گنده موسیقی. چندین پیانوی باز و گیتار و درام و ضبط و سی دی و ویولن سل و ویولن. هر کدوم یه طرف. بعد از خوردن و خندیدن و نوشیدن، یکی یکی جمع شدن و شروع کردن به بداهه نوازی. دو نفر پشت پیانو و دو نفر ویولن به دست یکی هم ریتم میگرفت و یکی هم شروع کرد به خوندن. بعد از ده سال، انگار دوباره برگشته بودم به همون خونه قدیمی تو شیراز. همون آدما، نیکول با موهای مشکی و لختش همون سوسن بود، کوروش هم همونجا بود، فقط با ریش و موی بلند بور.

میفهمیدن که ایرانیم، از صدای خوش دف تعریف میکردن و گیتار باریک (تار). توی کتابخونه، حافظ انگلیسی بود و اشعار رومی. چراغ ها رو کم نور میکردن و شمع روشن میکردن و هر کس سازی دست میگرفت و میزد. و من، فقط یه گوشه نشسته بودم و فکر میکردم یه چند سالی که پیانو میزدم و سر زدن‌های ناگهانی کوروش و پیانو زدن‌های سوسن و تمرین‌های خونه محسن میر جلیلی و خونه قدیمی خاله جان. به همون اتاقی که کوروش نوار‌هاش رو نگه میداشت، یه پیانو بود و ویولن و مترونوم و یه پنجره گنده پشت سرش که به باغ نارنج باز میشد.

پی نوشت: کوروش تو هلند یه گروه داره. اینجا میتونین پیداش کنین.

پی نوشت ۲: از اون خونه اومدم بیرون. تو فکر بی سوادی خودم بودم، که نه حافظ میخونم نه مولوی رو میشناسم. موسیقی رو هم که دوست دارم فقط لذت میبرم ازش. پیانوم هم که فقط باهاش عکس دارم. از اون خونه اومدم بیرون، خوابیدم، رفتم مدرسه و تمرین هامو مثل همیشه تحویل دادم و اومدم خونه. نشستم الان، دارم آهنگ‌های مونیکا جلیلی رو گوش میدم، همون دختر امریکایی که آهنگ‌های فولکور ایرانی میخونه. دوباره همه اینا برگشتن تو ذهنم.

روز اول بیست و چهار سالگیم. بعد از چهار سال نوشتن «تو کی هستی» هنوز دنبال جوابم. ده سال دیگه، امیدوارم جایی باشم که به همین شب فکر کنم و خوشحال باشم از راهی که رفتم. و فهمیده باشم جواب سوال رو.

پی نوشت ۳: نمیخواستم تو بازی که رویا دعوتم کرده شرکت کنم. حس کردم خیلی شخصی ه سوال‌ها و انتخاب‌ها سختند و بیجا. حالا که نشستم و اینو نوشتم، همین رو میکنم جواب همه اون سوال‌ها. فکر میکنم جواب بیشترشون تو متن هست.

Blessed

2007-09-29T08:02:00.000-07:00

برداشت اول: دیشب بود. زنگ زدم بهش که امشب برنامه‌ات چیه. گفت امشب تولد هم خونه ایمه قراره شام دور هم باشیم. گفتم اه تولد منم هست گفتم شام بریم بیرون! دعوتمون کرد شام خونه‌اش، رفتیم یه تولد برای دو نفر گرفتیم.

برداشت دوم: امروز بعد از ناهار اینطرف اونطرف گروه گروه داشتیم حرف میزدیم و شوخی میکردیم که هادی گفت پژواک، پشت سرتو نگاه کن... برگشتم دیدم ده نفر آدم وایسادن دارن برام تولدت مبارک میخونن، یه کیک گنده هم دست صاحب خونه است!

این همون جاست که دیشب میخواستم خودمو لوس کنم و به همه بگم تولدمه. فکر نمیکردم کسی بخواد ذوق زده‌ام کنه.

برداشت سوم: آخر شبه. اومدم خونه و رو تختم نشسته بودم داشتم چت میکردم. خونه بغلی هم انگار مهمونیه و سر و صدای مهمونا یک ساعتی بود که میومد. یهو دیدم دسته جمعی شروع کردن به خوندن تولدت مبارک. این دیگه برای من نبود ولی خیلی عجیب بود.

فلاش بک: رفته بودیم کافه. سفارش که دادیم یه شماره گنده بهمون دادن که بذاریم رو میز بتونن پیدامون کنن. روی یه کاغذ گنده، روی میز من نوشته بود ۲۴

فلاش فوروارد: تولد بیست و چهار سالگیم شد اولین تولدم تو خارجه. فکر کنم آدم خیلی خوش شانسیم که تونستم دوستای خیلی خوبی پیدا کنم. به آینده امیدوار شدم... I feel blessed. عصری هم که تلفن دوستای قدیمی و شنیدن صداشون از راه دور. خدا رو شکر با این همه تکنولوژی و اینترنت و تلفن آدم اصلن احساس نمیکنه فاصله رو.

پی نوشت: یه دختر تایوانی بهم تولدم رو تبریک گفت. به چینی ازش تشکر کردم یه دفعه یه جیغ بنفش کشید که تو الان چینی حرف زدی با من!!! گفتم آره، اشتباه گفتم؟ گفت نه، درسته. ولی خیلی عجیب بود!!! ها ها ها!

Happy Birthday to Me

2007-09-28T10:10:00.001-07:00

ببین دوستام برام چی درست کردن:

یادش به خیر. اون موقع‌ها که ایران بودیم (همه) اینجور موقع‌ها بهانه‌ای میشد برای اینکه دوباره دور هم جمع شیم برای دلقک بازی. به احتمال خیلی زیاد خونه نیما به صرف کیک و شام و خنده. اینم از اولین ساگرد تولد ما در غربت! خدا رو شکر دوست‌های خوب اینجا دارم که شبم رو برام بسازن.

حالا جالبه که فردا یه مهمونی به صرف ناهار دعوتیم با بر و بچ دانشگاه. برنامه‌ام هم فعلن اینه که اونجا کلی خودمو لوس کنم. هر چند یه سریشون همین الان تولدم رو تبریک گفتن ولی خب...

راستی... مامانم اینا برام مجله فیلم مشترک شدن و دو سه روز پیش اولین شماره‌اش به دستم رسید. جالبه که بهم هم نگفته بودن و رفتم صندوق پست رو چک کردم و پاکت قهوه‌ای با آرم آبی فیلم کلی ذوق زده ام کرد. بعضی وقتا اینجا پیش میاد که تو موقعیتم که حس میکنم که انگار تو اتاق خودم تو تهران نشستم. مثلن گاهی که با دوستام چت میکنم یا بهم زنگ میزنن. این مجله فیلم خوندن آخر شب هم از همونا بود. چند ماه بود که رنگش رو ندیده بودم و خیلی چسبید. مرسی.

We Deserve More

2007-09-25T06:57:00.000-07:00

امروز نشستم سخنرانی احمدی نژاد رو دیدم. من از وقتی اومدم اینجا نمیدونم چرا اینقدر علاقمند مملکت شدم و برعکس اون موقع‌ها که همش غر میزدم و فحش میدادم، حالا هی دارم دفاع میکنم. شاید به خاطر اینکه ایران خیلی بیچاره مظلوم واقع شده، و در ضمن همونقدر که تلویزیون خودمون دروغ دونگ تحویل ملت میده از آمریکا و غرب (!) رسانه‌های غربی هم همون قدر ملت رو از ایران میترسونن.

خلاصه که هی مجبوری بشینی اینور اونور عکس‌های ایران و نشون بدی بلکه یه خورده ذهنیت منفی ملت از ایران بهتر بشه. امروزم که نشستم سخنرانی احمدی نژاد رو دیدم. جدا بعضی وقتا آدم میمونه از حاضر جوابی این بشر. و واقعن حرفایی میزنه که اون کله پوک‌های آمریکایی میمونن. یادتونه که تو برنامه 60 Minutes چه بلایی سر مایک والاس آورد.

حالا جریان سخنرانی دیروز هم همینطور بود. رئیس دانشگاه کلمبیا اول اومد و یه تو یه سخنرانی ده دقیقه‌ای هر چی بد و بیراه بود به احمدی نژاد گفت. از احمق و بی سواد تا دیکتاتور و تروریست! که احمدی نژاد هم خوب جوابش رو داد که آدم مهمون دعوت میکنه خودش بلند نمیشه قبل از مهمون، بهش تهمت بزنه و بد و بیراه بگه. (خوب راستم میگه!) که دانشجو‌ها هم براش دست زدن.

بعد هم هر سوالی ازش میپرسیدن به شیوه خاص خودش با سوال جواب میداد. مثلن میگفتن چرا گیر دادی به هولوکاست؟ میگفت چرا شما میگین نباید تحقیق کرد؟ یا گفتن چرا اعدام دارین تو ایران، گفت خوب شما به کسی که قاچاق میکنه و قتل جایزه میدین مگه؟ شمام اعدام دارید. یا درباره برنامه هسته‌ای، خیلی جالب گفت، که آمریکا که هنوز داره بمب هسته‌ای آزمایش میکنه و میسازه در جایگاهی نیست که بخواد برنامه هسته‌ای ایران رو زیر سوال ببره. و البته تمام این حرفا هم با استقبال دانشجو‌ها روبرو میشد. در مورد حمایت از تروریسم که دیگه شاهکار کرد. ازش پرسیدن چرا از تروریسم حمایت میکنین که جواب داد ما قربانی تروریسم هستیم و گروه مجاهدین خلق که گروه تروریستی ه رو آمریکا داره حمایت میکنه. و ما اولین کشوری بودیم که جنگ علیه تروریسم رو شروع کردیم. (بازم تشویق) یه جا هم که عملن به بوش گفت عقب مانده ذهنی ( تشویق حضار).

بهترین قسمت هم اینجا بود که میگفت ایران میتونه بهترین دوست دولت آمریکا باشه!!! (این یکی دیگه خیلی جدید بود)

ولی سوتی خیلی ناجوری که داد سر اعدام همنجسگرایان در ایران بود. خیلی راحت میتونست بگه مجازات اعدام نداریم، نه اینکه همجنسباز نداریم! کاملن مشخص بود که انتظار این سوال رو نداشته و جا خورده. بدیش هم اینه که حالا همین شد بهانه برای تیتر کردن و مسخره کردن حرفاش.

در هر حال، اشکال این آمریکایی ها (غربی‌ها) اینه که دروغ زیاد تو عمرشون نشنیدن و هر چی بهشون بگی باور میکنن. مثلن وقتی رئیس دانشگاه حرف میزد برای اون دست میزدن، وقتی احمدی‌نژاد حرف میزد برای این! برای همین، فکر نمیکنم زیاد مهم باشه جلسه پرسش و پاسخ دانشجو‌های دانشگاه کلمبیا. چون یه چیزایی از مدیا شنیدن، که خوب جوابش معلومه. مثل برنامه هسته‌ای و نمیدونم حمایت از حزب الله و حقوق بشر و چیزای دیگه. ولی اگه میتونه بیاد به همین حاضر جوابی‌ای به سوالای یه ایرانی که تو ایران زندگی کرده و از اوضاع روز خبر داره جواب بده. یا به جای برگزاری رفراندوم تو فسطین، همین کار تو ایران بکنه. (از یه تیکه حرفای رئیس دانشگاه خیلی خوشم اومد که گفت ملت ایران خیلی بافرهنگ و با شعورند و شما به چه حقی اونا رو اینطوری در معرض آسیب قرار میدین)

در هر حال، انگار هر بار که احمدی‌نژاد اینطوری با رسانه‌های آمریکایی حرف میزنه بازی رو خوب به نفع خودش میکنه. با کسانی هم که مخالف حرف زدن احمدی‌نژاد هستن و میگن خودش رو مسخره کرده مخالفم. اتفاقن الان که اینطوری آمریکا داره ایران رو تهدید میکنه، خیلی خوب و منطقی حرف زد و همه سوال‌ها رو هم جواب داد. از خاتمی هم خیلی بهتر حرف زد (یادتونه که جمله‌های تکراری خاتمی رو! گفتگوی تمدن ها و ملت بزرگ و متمدن ...)

کلن من از وقتی اومدم بیرون و با ملیت‌های دیگه آشنا شدم، خیلی بیشتر از ایران و ملت خودمون خوشم اومده. نه جدی میگم. ماها ایرانی‌ها خیلی خیلی ملت با شعور و با فرهنگی هستیم. یعنی همین که همش داریم غر میزنیم و به دولت گیر میدیم و تو همه چیز اظهار نظر میکنیم نشون میده که چقدر انتظارمون از زندگی بالاست و لیاقت چه چیزهای خوبی رو داریم.

باور کنید کشور‌های دیگه که اوضاع سیاسی و اجتماعی و فرهنگیشون خیلی خیلی از ایران بدتره، ملتش خیلی هم خوشحال و راضی زندگی و شکر خدا میکنن. جدن خیلی امیدوار شدم به خودمون.

اینم فیلم کامل سخنرانی رئیس جمهور. این هم صفحه مربوط به همین جریان در بالاترین.

Adios

2007-09-22T09:56:00.000-07:00

بعضی وقتا، بعضی مطلبا یه جورین که آدم میمونه از اون به بعد چی باید بنویسه. میدونید که... مثل همین مطلب قبلی. یعنی خونسرد بیایم روزمره تعریف کنیم و بخندیم یا هنوز از دکتر نجومی یاد کنیم. به هر حال دکتر نجومی اونقدر تو زندگی همه کسایی که باهاش کلاس داشتند اثر گذار بود که یکی از معدود کسانی باشه که خیلی ‌ها مدتها بعد از اینکه درسشون تموم شده و جاهای محتلف دنیا پراکنده شدن، چه همون موقع که حالشون رو به وخامت گذاشت و چه بعدش، پی گیر و جویای حالش باشند.

در هر حال، نمی‌دونم واقعن این مطلب رو چطوری ادامه بدم. که سه بار نوشتم در سه جهت و هر سه بار رو پاک کردم. یه بار از تعریف‌های دکتر، که چطور اومد و شد آخرین امید ریاضی برای کسانی که دیگه حالشون از هر چی تابع و آمار بود به هم میخورد. کسی که برای اولین بار حس میکردی داری از سر کلاسش نشستن لذت میبری. کسی که برای خودت و زحمتی که میکشیدی ارزش قایل بود و شاید یکی از معدود کسانی که میدونست داره چیکار میکنه و استاد بودن رو بلد بود.

یه جهت دیگه نوشتم میرفت سمت یه سری خاطرات از دکتر و اینکه چقدر ازش فحش خوردیم و دعوامون کرد. نه اصلن بذارین اینو بگم... سریال جواهری در قصر رو دیدید که! عالیجناب و ملکه و یانگوم. این یانگوم هی خدمت میکنه و همه کارها رو درست انجام میده، و به ازای هر باری که یه کار خوب تو زندگیش کرده، دست بسته میندازنش تو انبار و دستور اعدامش رو صادر میکنن. دکتر نجومی هم همینطوری مثل عالیجناب بود! خدا نکنه اشتباهی میکردی، چه زمانی که دانشجوش بودی یا بعد که دیگه فقط دوست بودین.میدونید که، یه روز دوست بودین و فرداش ممکن بود یه ایمیل حاوی حکم اعدامتون به دستتون برسه. ای بابا. حالا برو باز منت کشی! (البته بستگی داشت دختر باشید یا پسر. حکم های اعدام پسر‌ها به مراتب بیشتر از دختر‌ها صادر میشد و حکم بخشیدنشون به مراتب کمتر)

فکر کنم به خاطر دقت خیلی زیادش بود. (برگه‌های صحیح شده تمرین‌ها رو که یادتونه. از خود آدم بیشتر مطلب توش مینوشت. ما هم اصلن کم چیز ننوشته بودیم. برای همین هم اصلن عجیب نبود اینکه چهار صفحه تمرین تحویل بدی هشت صفحه تحویل بگیری) یا به خاطر انتظار بالاش از هر چیزی.

جهت سوم نوشته‌ام هم داشت میرفت سمت خاطرات کلی دانشکده و اساتید و طبقه چهارم. کلن خاطره خوبی از دانشکده و استاداش ندارم (شرمنده) غیر از همین چند تا خاطره از دکتر نجومی و (البته اگه مایل باشید بدونین استاد محبوبم کیه) دکتر زنگنه (خدا حفظش کنه). نمیدونم والا، ترجیح میدم درباره دانشکده چیزی ننویسم دیگه. نه مجالش هست و نه فرصتش. (ولی جدن چند بار با دوستان نشستیم یکی یکی اطاق‌های دو طبقه آخر رو مرور کردیم ببینیم چند نفرشون رو فردا تو خیابون ببینیم خوشحال میشیم. به تعداد انگشت‌های یک دست هم نرسید) البته قطعن دکتر نجومی جزو همون‌ها بود، چون بعد‌ها خیلی پیش اومد که همدیگه رو تو خیابون دیدیم و خوشحال هم شدیم.

ندا حرف آخر و زده که : ...می دونید از معدود استادای این دانشکده بود که برای دانشجو اهمیت قائل بود. دانشجو رو آدم حساب می کرد. می دونید که چی می گم؟؟ اگه شریفی باشید حتما می دونید چی می گم...

البته جهت چهارمی هست. زندگی ادامه داره، و ما شاگرد‌های تنبل دکتر نجومی بشنیم با خودمون فکر کنیم که چی یاد گرفتیم، یاد دست بلند کردن‌های سر کلاس دکتر بیا‌فتیم (ارتفاع دست هم مهمه) و یاد «یک نمره»‌هایی که فقط با دقت زیاد و زحمت و یکی یکی به دست میاوردیم، یا «تمرین دموکراسی»، «ریسک سیستماتیک» و یا اطلاعیه‌هاش «راهپیمایی و تظاهرات وجشنواره دلیل موجه برای غیبت محسوب نمیشود». یا نظم خدشه ناپذیرش که هیچ بهانه‌ای برای توجیه و عذر باقی نمیذاشت.

در هر حال... برای ماها که دیگه شاید رنگ اجر‌های قهوه‌ای دانشکده رو هرگز نبینیم، دکتر نجومی همیشه همون جا، اتاق یکی مونده به آخر، سمت راست طبقه چهارم دانشکده پشت کامپیوترش نشسته، بر خلاف بقیه در اتاقش هم بازه و هر لحظه ممکنه برامون ای میل بفرسته. تمرین یا شاید هم توبیخ.

Hassan Nojumi (1959 - 2007)

2007-09-17T07:57:00.000-07:00

دکتر حسن نجومی دیشب فوت کرد. چند وقت پیش از ندا شنیدم که حالش بد شده بود و امروزم شنیدم که دیشب فوت شده. هنوز باورم نمیشه و بهش فکر میکنم میرم تو حال و هوای دانشکده و بدو بدو‌های کلاس و بعد هم بیرون رفتن‌ها و اخلاق خاصش و طبقه چهارم و دفترش و بعد هم یاد بیمارستان آتیه می‌افتم و اتاقش و آخرین باری که دیدیمش.

هر چند با پسرا زیاد خوب نبود و همیشه هوای دخترا رو بیشتر داشت ولی یکی از بهترین و مدرن‌ترین و با سوادترین (شاید در بعضی از این موارد «یکی از ...» زاید باشه) اساتید دانشکده ریاضی بود. هنوز خیلی نمیتونم باور کنم که دکتر نجومی دیگه نیست، برای همین مطلب احساسی نوشتنم نمیاد. شایدم اینطوری بهتره، امشب با دوستان که میچتیدیم یاد خاطره‌هامون با نجومی می آفتادیم و میخندیدیم.

بعد از همه اون خاطره‌هایی که از کلاسش و دفترش و زندگی آکادمیکش دارم، یاد اون شب ماه کامل می‌افتم تو پارک جنگلی لویزان و بعد هم یاد بلندي‌های دار‌اباد، اون شبی که ماه کامل بود و نشستیم و هر کس از آرزو‌هاش میگفت. اینکه اگه دوباره به دنیا میومدیم چیکار میکردیم. فکر کنم ما خود نجومی موسیقی بود یا زبان شناسی. یادمه که کلی هم خندیدیم به اینکه یکی از اعضای هیئت علمی دانشکده ریاضی میگه اگه دوباره به دنیا میومد ریاضی رو ادامه نمیداد.

یادمه هر بار که میرفتیم چیزی بخوریم به سفارش‌های من حسودی میکرد و میگفت یه روزی ازم انتقام میگیره. اینم تابلوی شام آخر دکتر نجومی! مام در نقش حواریون. محل چلوکباب نایب ولیعصر.

من چه جوون بودم اون موقع‌ها! هی... امروز که رفتم دنبال این عکس‌ها بگردم، رفتم تو folder عکس‌های My Document و فهمیدم که چه فولدر غم انگیزی شده این. اولین سری که عکس های علیرضاست، بعد یه سری عکس‌های خونه و دوستان و خونه نیما و پارتی‌ها و بعد سری‌ عکس‌های نجومی و یه کم پایینتر عکس‌های بی بی و آقا نور (سرایدار خونه مون که چند سال پیش مرد ).

هر چند یه سری هم دایرکتوری جدید اضافه شده با آدم‌های جدید و جاهای جدید، ولی باز نمودار خوبیه از گذر غافله عمر! آدم‌هایی که این زیرن رو بخوای تو دنیا رد یابی کنی چیزجالبی از آب درمیاد. از آمریکا و کانادا تا اروپا و ایران و استرالیا و بریزبن و سیدنی!

هی دکتر نجومی... یادمه همیشه آنلاین میشد و اگه یه مدت باهاش چت نمیکردیم قهر میکرد و آی دی رو پاک میکرد از مسنجرش و دوباره که حرف میزدیم دوباره اد میکرد!‌ این اواخر مثل اینکه حالش بهتر شده بود یا چی بیشتر آنلاین میشد ولی جرات نکردم بهش سلام کنم. فکر کردم حالش خوب شده که انگار اشتباه میکردم.

هی... من هی روضه میخونم شما گریه کنین، ماه رمضونه ثواب داره. خنیدیدین هم خندیدین. شادی روح اون مرحوم.

Impossible is Nothing

2007-09-12T07:04:00.000-07:00

این و ببینین حتمن. از این مسابقه هاس که آدم‌های معمولی میان و هنر نمایی میکنن (مثل آمریکن آیدول) و در موارد خاص گه گاه چیز خوبی ازشون درمیاد، ولی بیشتر معروفیت برنامه به خاطر ضایع بودن بیش از حد شرکت کننده‌هاست. (ویلیام هانگ آمریکن آیدول رو که یادتون هست!)

حالا اینم فیلم پاول ه. با اون هیکل گنده‌اش و شغلش که موبایل فروشیه و با دندون‌های درب و داغون و قیافه‌اش که داد میزنه الان میزنه زیر گریه، میاد رو صحنه‌ای که داورش «سایمون کاول» ه و میگه میخوام اپرا بخونم. (سایمون که هم معرف حضور هست. دارو آمریکن آیدول و یکی از بد اخلاق ترین و به شدت ضایع کننده ترین آدم های روی کره زمین که از هیچ گونه تحقیر کردنی روی گردان نیست) ملت هم منتظر نشستن که قاه قاه به طرف بخندن. نتیجه رو خودتون ببینین...

چند بار اول که این فیلم رو دیدم تمام تنم مور مور میشد. حالا هر از گاهی که اعصابم خرابه نگاهش میکنم و هنوزم به وجد میام. از اون چیزاس که به آدم دو نوع احساس متفاوت میده. یکی اینکه فکر میکنی هیچ چیز غیر ممکن نیست و به زندگی امیدوار میشی، و یکی دیگه اینکه دلت میخواد همین الان بری بالای پل بریزبن و خودتو پرت کنی پایین!

تو بالاترین یکی به این فیلم لینک داده بود با عناون جوجه اردک زشت رو... واقعن عنوان برازنده‌ایه.

Being Iranian

2007-09-10T11:06:00.000-07:00

من اون موقع که ایران بودم خیلی رابطه چندانی نه با مردم داشتم و نه با فرهنگ و هنر ایرانی. پیش خودمم فکر میکردم خب حالا من که برم، احتمالن دلم برای چیزی تنگ نمیشه چون نه غذاهای ایرانی خیلی دوست دارم نه شعر و نه تلویزیون و نه هیچی...

خلاصه... گذشت و اومدیم این جزیره آخر دنیا. یه مدتی گذشت و هی انگلیسی حرف زدیم و هی زور زدیم عادت کنیم و هی غذاهای عجیب غریب خوردیم و هی بی مامانی کشیدیم، هی گفتیم خوب حالا عادت میکنیم هی نشد. رسید به جایی که له له میزدم برای غذای ایرانی و دانلود‌هام که قدیم سریال‌های آمریکایی بود، تبدیل شد به دانلود «جواهری در قصر» دوبله فارسی!

حالا مشکل زبون و نداشتن هم زبون یه طرف، که کم کم زبون یاد میگیری و حل میشه بالاخره بعد از یه مدت، (هر چند من شانس آوردم و هادی رو پیدا کردم و دیگه زندگی خیلی شیرین شد) ولی این غذا دردسری شده برای خودش. دیگه هر چقدر هم برای امتحان کردن چیزای جدید مشتاق باشی، بالاخره دلت برای قورمه سبزی و قیمه و باقالی پلو تنگ میشه که... حالا هی بگرد دنبال فروشگاه ایرانی.

هفته پیش یه فروشگاه ایرانی پیدا کردم. همچین حالی داد اینکه بری تو مغازه و با مغازه دار فارسی حرف بزنی و جنس‌های «یک و یک» ببینی و تن ماهی شیلان بخری و لیمو امانی (درسته که؟) قیمت کنی. یه قوطی حلیم آماده هم گرفتم و دو روز صبحونه خوردم. حالا امروز شنیدم که یه فروشگاه دیگه هم نزدیک خونه، اون طرف رودخونه باز شده که هنوز وقت نکردم برم ببینم.

مثل اینکه کولونی ایرانی به بریزبنن نرسیده بود که انشالله تعالی با مجاهدت‌های دولت فخیمه و آبرو و اعتباری که برای ایران و ایرانی تو دنیا بوجود اومده، به زودی آسیایی‌ها رو از اکثریت خارج میکنیم.

راستی صحبت آبرو و اعتبار شد، ببینید این دوست استرالیایی من امروز چه مقاله‌ای برای من فرستاده:‌ «جاسوس‌های ایرانی به دانشگاه‌های استرالیا نفوذ کرده‌اند» متن مقاله هم از دانشجو‌هایی که با بورس دولت ایران میان استرالیا و جاسوسی بقیه دانشجو‌ها رو میکنن حرف زده. نوشته هر چند که بیشتر دانشجو‌هایی که میان خیلی باهوشن و از خانواده‌های خوبی میان ولی عده‌ای با بورس دولت ایران میان اینجا برای جاسوسی... حالا هر وقت حرف ایران میشه بعد از احمدی نژاد و انرژی هسته‌ای ملت یاد جاسوس‌های ایرانی می‌افتن و مسلمن فقط چند تا کلید واژه از مقاله یادشون میمونه مثل ایران و دانشجو و جاسوس!

خلاصه اینکه همین هر از گاهی هم که -زبونم لال- میخواد دلم تنگ بشه، این چیزا رو میشنوم. نگاه کنا، نمیذارن آدم یه کم حس نوستالوژی بگیره. نخواستیم بابا. غذای ایرانی تو قوطی میخوریم.

Departedِ

2007-09-07T05:37:00.000-07:00

اون اوایل که آزاده تازه رفته بود آمریکا و جاش یهو خالی شده بود، یامه هر وقت صحبت ازش میشد میگفتم «خدا بیامرز» یا «مرحومه مغفوره» یا به قول امیرعباس «اون سفر کرده»! گذشت و بزرگ شدیم و زمانی رسید که خودمون داشتیم تلاش میکردیم برای رفتن و دوستامون داشتن یکی یکی میرفتن و میگفتیم که کاش یه روزی برسه که ما برای کسایی که تو ایرانن خدا بیامرز بشیم. که البته منظورمون همون رفتن از ایران بود!

یادمه وقتی که خودم داشتم از ایران میرفتم و داشتم خدافظی میکردم حس خیلی خیلی بدی بود. همون موقع‌ها نوشتم که: حس رفتن و دلکندن نبود، حس مردن بود. حس کسی که داره برای یه عده میمیره و اونا به خاطر همین گریه میکنن. نه کسی که واقعن به خاطر رفتنش هیجان زده و خوشحاله...

خلاصه هر چی بود فرار مغز‌ها کردیم و اومدیم و مدتی گذشت تا رسیدم به امروز. امروز باز دو بار صحبت مردن شد! یه بار وقتی نیما داشت از وقتی که رفته خونه مون تعریف میکرد یه بار دیگه هم وقتی ندا گفت تو مردی رفتی بهشت!!! که یهو شصتم خبر دار شد که این همون موقع‌ است که منتظرش بودم...

مرحوم شدنم زیاد بد نیست! به خصوص اگه بعدش بتونی دوباره متولد بشی. فعلن که اینجا در حال متولد شدن و تاتی تاتی کردنم.

جالبه که مرجان ساتراپی هم تو کتاب پرسپولیس وقتی داره از ایران میره از رفتنش به همین مردن تعبیر میکنه... ایناهاش.

Being Busy

2007-09-06T06:55:00.000-07:00

یادش به خیر، ما اونجا یه دکتر نجومی داشتیم، که تنها استاد و کلاسش تنها کلاسی بود که مجبور بودیم برای اینکه به کلاس برسیم بدوییم و همیشه خدا هم تمرینی پروژه‌ای چیزی داشتیم. اینجا همه همینطورن. البته خدا رو شکر تا حالا کلاسام عصر بوده و مجبور نشدم زیاد بدوم (غیر از کلاس چهارشنبه‌ها صبح که چون خیلی زود شروع میشه، ساعت ده، مجبورم دنبال اتوبوس بدوم!)

خلاصه اینکه برای هفته دیگه غیر از دو تا امتحان و دو تا پروژه‌ای که داریم، باید یه گزارش درمورد یه شرکت بنویسیم و راهکارشون برای حل یه مشکل تجاری رو نقد کنیم. منم یه هم گروه دارم که میخواد همه چی عالی و بی نقص باشه و تمام پیشنهاد‌های من مربوط به اینکه یه چیز حاضر و آماده رو ارائه کنیم رد کرده و نشستیم یکی یکی مقاله جمع کردیم خوندیم و باید حالا فردا و پس فردا بشینیم گزارش بنویسیم و اسلاید درست کنیم. ما اونجا از این دانشجو‌ها نداشتیم زیاد، برای همین تازه فهمیدم که بدتر از استاد خوب، همگروهی و دانشجوی (پی)گیر ه!

پی نوشت)

پاواروتی مرد... امروز کنه خبر رو خوندم یه لحظه شوکه شدم و اصلن باورم نمیشد، در واقع انقدر صدا و حضورش قوی بود که حتا به ذهنمم خطور نمیکرد که همچین کسی ممکنه یه روزی بمیره حتا اگه یه پیرمرد چاق هفتاد و یک ساله باشه. در هر حال... خداحافظ پیرمرد.

Riverfire 2007

2007-09-02T02:04:00.000-07:00

آتیش بازی دیشب معرکه بود... بعد از نمایش هواپیما‌ها آتیش بازی شروع شد و تا یکساعت ادامه داشت. شانس آوردیم یه جا نزدیک یکی از محل‌های اصلی آتیش بازی گیرمون اومد. از همه جای شهر فقط آدم میدید که داشتن میومدن طرف South bank و کنار رودخونه خیلی‌ها بساط پهن کرده بودن و بلندگو‌ها هم موسیقی پخش میکردن.

رادیو اعلام کرد که چند زوج هم اومدن و میخوان کنار رودخونه عروسی کنن، که بعدن که خواستن عکس‌های عروسیشون رو نشون بدن بتونن ادعا کنن که این آتیش بازی‌ها برای عروسی اونا بوده.

ما چون سال اولی بود که این برنامه رو میدیدیم همینطوری خیلی شیک دیر پاشدیم رفتیم و بعد که رسیدیم فهمیدیم باید زود میرفتیم که جا بگیریم. ملت با خودشون صندلی و زیر انداز و کلی خوراکی آورده بودن. مام زنگ زدیم به یکی از بچه‌ها که هنوز نرسیده بود بهش زنگ زدیم که سر راه خوراکی بگیره بیاره چون صف‌های خوراکی فروشی غلغله بود.

برای اجرای برنامه آهنگ‌های مختلف رو میکس کرده بودن و آتیش بازی هم کاملن هماهنگ با ریتم و نوع موسیقی بود. مثلن وقتی آهنگ هاللویا پخش میشد یه آبشاری از نور زیر پل درست شد یا سر آهنگ Accidentaly in Love قلب‌های قرمز تو آسمون درست میشد. سه تا آهنگ از Pink پخش کردن و یه آهنگ از Evanescence. و کلی آهنگ دیگه.

اول و آخر آتیش بازی دو تا جت F11 نیروی هوایی با سوختشون تو آسمون رد آتش درست کردن. مثل اینکه این برنامه همیشگی نیست و ما شانس آوردیم که امسال این کارو کردن. آخر برنامه هم که همه چی تموم شد بصورت زنده با یکی از خلبان‌ها حرف زدن و آخر حرفاش به دوست دخترش پیشنهاد ازدواج داد و دختره هم گفت : Yes!!! of course

پی نوشت ۱: کلی ها با دوربین و لنز‌های خفن اومده بودن عکس بگیرن. منم خوب چون دوربین نداشتم فقط از نمایش لذت بردم و الان دارم فیلم‌ها و عکس‌ها رو از یوتیوب و فلیکر نگاه میکنم. فقط الان که میخوام عکس بذارم دارم رسمن دزدی میکنم ولی خب چاره دیگه‌ای هم نیست. فلیکر تو ایران فیلتره. اینم لینک آرشیو عکس‌های دیشب تو فلیکر. دوستم تمام برنامه رو با دوربینش ضبط کرد، حالا هر وقت ازش گرفتم تو سه تا تیکه میذارم اینجا، غیر دزدی!

پی نوشت ۲: دیشب ما شانس اوردیم یه جا پیدا کردیم که درست کنار یکی از قایق‌های محل پرتاب بود و این شکل‌ها درست بالا سرمون درست میشد به علاوه اینکه کنارمون هم پل بود. لعنتی وسطای برنامه که موسیقی داشت با صدای بلند پخش میشد و این اتیش بازی ها هم با اوج و فرود‌های آهنگ هماهنگ بودن همش یاد کسایی بودم که دوست داشتم کنارم باشن. آخر برنامه هم که آهنگ Evanescence گذاشتن و دیگه رو ابرا بودم.

پی نوشت ۳: همچین حال میکنم به هر بهانه‌ای ملت رو شاد میکنن. مناسبت این آتیش بازی هم شروع همین فستیوال رودخونه بود. فکر کنم برنامه آتیش بازی بعدی سر سال نو باشه (که گویا چون بریزبن شرقی ترین نقطه دنیای متمدنه یکی از اولین جاهاییه که سالال توش نو میشه!) دیگه اینجا ته خارجه‌ها...

2007-09-02T01:19:00.000-07:00

Goodwill Bridge

2007-08-31T07:42:00.000-07:00

بیشتر روزا پیاده میرم مدرسه و پیاده هم برمیگردم. QUT درست کنار رودخونه بریزبن ه و برای رسیدن بهش باید از روی پل Goodwill Bridge رد شم. همین پله که عکسش این زیره.

بهترین موقع روز برای من موقع‌هایی که دارم از روی پل رد میشم، چه وقتی که امتحانی چیزی دارم یا صبح زوده و نمی‌خوام برم مدرسه چه وقتی نصف شب خسته و کوفته دارم برمیگردم برم خونه. هر دفعه که به این پله میرسم انگار بال درمیارم و خیلی وقتها گشتگی و دیر رسیدن رو فراموش میکنم و یه چند دقیقه‌ای وایمیسم رو پل و منظره رو تماشا میکنم. یا گاهی که یادم میره اومدم خارج (!) یه خورده رو این پله میمونم و رودخونه و پارک و ساختمون‌ها و مردم و این قایق‌ها (بهشون میگن فری) رو تماشا میکنم و کیف میکنم.

به خصوص شب‌ها که هوا عالیه و چراغ‌های شهر روشنه و همه جا خلوت و آرومه و سطح آبم به خاطر نبودن قایق‌ها صافه یه حس و حال دیگه‌ای داره. همیشه هم تو گوشم موسیقی هست، و اگه خیلی خوش شانس باشم مثل چند روز پیش Somewhere Over the Rainbow پخش بشه، دیگه خر کیف میشم. (این ساختمونه که لای اون شاخ و برگا میبینین QUT ه)

چند شب پیش از روی همین پل رد میشدم که دیدم ماه قرمز شده و همه ملت هم جمع شده بودن و آسمون رو نگاه میکردن. بعدن معلوم شد که خسوف بوده. از فردا هم یه فستیوالی قراره به مدت یک هفته تو بریزبن برگزار بشه به اسم River Festival. یعنی فردا از ساعت سه و نیم تا ساعت هشت شب این پل رو میبندن و قراره روش آتیش بازی کنن.

امروز هم از این جنگنده‌های فانتوم تو آسمون تمرین میکردن. از این و اون شنیدم که فردا برنامه اصلیه و یکی از برنامه‌ها اینه که هواپیما‌ها بعد از برنامه اجرا کردن میان از زیر همین پله رد میشن و میرن تو آسمون چرخ میزنن. خلاصه مام قرار گذاشتیم با بر و بچ که بریم تماشا. دوربین ندارم عکس بگیرم شرمنده.

پی نوشت: دیشب اومدم مختصر بنویسم درباره فیلم La Vie en Rose منتها طولانی شد و گذاشتمش تو سینما پژواک.

La vie en Rose

2007-08-27T07:57:00.000-07:00

یه سری چیزا تو زندگی آدم هست که هر کاری بکنه و هر جا بره، انگار باهاش هست و هیچ کاریش هم نمیشه کرد. قضیه سینما رفتن منو که یادتونه؟ حالا اصولن اگه منو بشناسید میدونید که این اولین بار نبوده تو زندگیم و من همیشه سر فیلم دیدن اونم تو سینما بدبختی کشیدم و ریاضت بوده برای خودش و همیشه هم مسئله فیلم دیدن تو سینما بیشتر از اینکه به خاطر دیدن خود اون فیلمه باشه آخرش حیثیتی شده.

در هر حال... میگفتم. به خاطر این جریانی که الان میخوام تعریف کنم، فهمیدم این نفرینه از اون چیزاس که هر جا برم و هر کاری کنم، همیشه باهامه. اون موقع‌ها که تازه رسیده بودم اینجا چیزی که تو ایستگاه‌های اتوبوس و قطار خیلی توجهم رو جلب میکرد تبلیغات فیلم La Vie En Rose بود. این فیلمه بر اساس زندگی edith piaf ساخته شده و انگار فیلم خوبی هم بوده. ادیت پیاف هم که یادتونه که. همون خواننده بدبخته که تو بچگی کور کچل شد و تو فاحشه خونه بزرگ شد و بعد تبدیل شد به نماد ملت فرانسه. همون...

همون موقع من تصمیم گرفتم که برم اینو ببینم و خوبیش هم این بود که سینمای نزدیک مدرسه نشونش میداد و بلیطش هم خیلی ارزون بود و ساعتش هم خیلی خوب بود و همه شرایط هم فراهم. گذشت تا اینکه یه کم جا بیافتم و انقدر بیکار باشم که بخوام برم فیلم ببینم که به جاش رفتیم هری پاتر دیدیم. هفته بعدش که قرار بود آزاده بیاد و نرفتیم دیگه. بعدش هم که رفت دیگه از اون سینما برش داشته بودن و رفته بود یه سینمای خیلی دوتر از خونه.

باز من نا امید نشدم و مسیریابی کردم و خط اتوبوس پیدا کردم که یه روز پاشم برم، ولی خب هفته پیش سه چهار تا پروژه داشتم واینا نشد. جمعه بیکار بودم. دیگه شال و کلاه و کفش و شیک و پیک راه افتادم برم سینما! حتا بارون شدید هم مانعم نمیشد و وقتی رسیدم ایستگاه اتوبوس مثل موش آبکشیده شده بودم و همینطوری شر شر از کله و لباسام آب میریخت. شاد و خوشحال به موقع هم رسیدم به ایستگاه و منتظر اتوبوس شدم، که دیدم اومد ولی بالاش نوشته بود Sorry, Bus is Full!!! اتوبوس بعدی هم نیم ساعت دیگه میومد و دیگه به فیلم نمیرسیدم.

شنبه اومدم برم که این دوستمون گفت منم میخوام ببینم فیلم و صبر کن باهم بریم. گفتیم اوکی! بشین درستو بخون فردا میریم. فرداش دوباره شیک و پیک و شال و کلاه کردیم و داشتیم راه می‌افتادیم که گفتم صبر کن من یه نگاهی به برنامه اتوبوس‌ها بندازم ببینم کی میان که دیدم بله! یکشنبه‌ها اتوبوس فقط تا ساعت هشت هست و اگه بریم مجبوریم کل شهر رو پیاده برگردیم. که خب معلومه دیگه کنسل شد برنامه!

دیگه اینجا بود که دین فیلم حیثیتی و ناموسی شد و این دوستمون هم فهمید که من شوخی ندارم با کسی و با کتک و چک و لقد هم که شده باید بیاد، حتا اگه مجبور شه موقع برگشتن کل شهر رو سینه خیز برگرده،... حالا جالب اینجاست که من مسیر اتوبوس رو اشتباه دیده بودم و مجبورم شدیم که حدود یک و نیم کیلومتر برگردیم و من داشتم کم کم نگران میشدم که نرسیم به سانس فیلم (البته قبلش هم نگران این بودم که برسیم هم بگن فقط شما ابله‌ها برای دیدن فیلم فرانسوی لنگ ظهر دوشنبه اومدین و شرمنده، فیلم و نشون نمیدیم).

بالاخره طلسم شکست و دیدمش... اینم La Vie en Rose

History

2007-08-23T09:14:00.000-07:00

این استرالیایی‌های بیچاره از طرفی خودشون رو انگلیسی میدونن و خیلی احساس اروپایی بودن بهشون دست داده، از طرف دیگه دویست سال بیشتر تاریخ ندارن. به علاوه مدیا و رادیو و تلویزیونشون به شدت تحت تاثیر رسانه‌های آمریکاییه و خلاصه موندن این وسط. حالا بدبختی خودشون کمه، افتادن تو یه جزیره‌ای که از همه دنیا (به خصوص دنیای متدن و شیک غرب) دوره ولی دورشون پره از این کشور‌های گره گوری و جزیره‌های فسقلی. خلاصه اینکه ملت این دیار به دو دلیل عمده خیلی عقده‌ای شدن. یکی همین دور موندنشون از جامعه متمدن و دیگه نداشتن تاریخ.

این عقده رو میشه جاهای مختلف حس کرد، مثلن یه چیزی که آزاده کشف کرد این بود که خیلی علاقه دارن که به همه ثابت کنن که کشورشون خیلی خیلی پیشرفته و متمدن ه. و انقدر هم اصرار دارن به این مسئله که آدم اعصابش خورد میشه. یا مثلن چند وقت پیش که یه مظنون به عملیات تروریستی لندن رو گرفته بودن انقدر خوشحال شده بودن که روزی ده میلیون بار خبرش رو پخش میکردن (میخواستن بگن مام تروریست داریم و مثل آمریکا شدیم!). که آخرشم معلوم شد طرف هیچ کاره بوده. در هر حال...

چند وقت پیش رفته بودیم یکی از پارک‌های شهر. داشتیم رد میشدیم که دیدیم یه بنای عجیب و غریب به سبک خونه‌های آسیایی اون وسط هست که با معماری کلی پارک جور در نمیاد. یکی هم اونجا سیخ وایساده بود به عنوان راهنما که تا ما رو دید خرمون رو چسبید و تا تمام چیزهایی که با بدبختی حفظ کرده بود رو توضیح نداد ولمون نکرد. حالا این هی توضیح میداد مام هی به زور خنده مون رو جمع میکردیم.

جریان از این قرار بود که نوزده سال پیش یه جشنواره‌ای تو بریزبن بوده که از کشور‌های مختلف اومدن شرکت کردن و خودشون رو معرفی کردن و رفتن. از قرار کشور نپال این بنا رو که ساخته هدیه کرده به شهر و دیگه جمع نکرده با خودش ببره! بعد حالا این شده نماد تاریخ بریزبن و یه مامور گذاشتن اونجا که این تاریخ رو به ملت توضیح بده.

آقاهه میگفت که نوزده سال پیش این جشنواره برگزار شد و خیلی خیلی موفق بود و ما خیلی خیلی بهش افتخار میکنیم و سال دیگه قراره به مناسبت بیستمین سالگرد این جشنواره خیلی خیلی موفق دوباره جشن بگیریم و این پارکی هم که میبینید به خاطر همون جشنواره ساخته شده و مونده از همون موقع و ما خیلی خیلی به این تاریخمون افتخار میکنیم! بعد که دید ما ساکتیم پرسید که کجاهای استرالیا رو دیدید تا حالا که گفتیم هیچ جا! بعد گفت تو فلان شهر هم یه بنای دیگه هست که نمیدونم فلان سال قدمت داره و تو یونسکو تونستیم ثبتش کنیم و خیلی خیلی بهش افتخار میکنیم و خوشحالیم از این مسئله!

بعد ما مونده بودیم که بزنیم تو ذوقش یا نه (با این فرهنگ چند هزار ساله و بناهای چندین هزار ساله و اشتیم به این فکر میکردیم که اگه از بناهای ایران و مثلن ارگ بم تعریف کنیم اینا رو بیشتر تحقیر کردیم یا خودمونو) که یهو خودش پرسید از کجا میایید. بعد گفت من به هفت زبان تسلط کامل دارم اسپانیایی و فرانسه و روسی و ژاپنی و نمیدونم چی و چی. ولی حیف که استرالیا خیلی دوره از همه جا... و وقتی اینو میگفت میشد واقعن غم و تو چهره‌اش دید که چقدر اینا واقعن ناراحتن از این مسئله. بمیرم الهی.

ما تاریخ اضافه داریم. میخرید؟

پی نوشت: اینم مقاله مربوط به همین جشنواره از ویکی پدیا!!! سال دیگه رو بگو که جشن بیستمین سالگردشه!

Days like these

2007-08-22T09:26:00.000-07:00

امروز که از مدرسه برمیگشتم خیلی شاد و شنگول بودم. از روی پل روی رودخونه رد میشدم و یه باد خوبی هم میومد و آی پادم هم تو گوشم و خلاصه حالی بود. از همه بهتر اینکه این هفته مزخرف رد شد و پرزنتیشن دیروز به خیر و خوشی گذشت و کامنت‌های خوبی هم گرفتیم و تمرین‌هام رو هم تحویل دادم و امتحان امروزمم خوب شد و خلاصه همه چی خوبه.

تو راه داشتم یه سری به این فکر میکردم که برسم خونه و بگیرم بخوابم (جان عمم! الان ساعت دو صبحه و چشمام نیمه بسته است اصلن نمیفهمم چی دارم تایپ میکنم) و یه سری به اینکه بیام بعد از مدتها یه سری به وبلاگ بزنم.

جالبه تا روزی که آزاده اینجا بود هوا عین بهار، خنک و عالی بود. حالا از دقیقن همون موقع که رفت سوار هواپیما شد داره بارون میاد و توفان شده. حالا نکته اینجاست که این استرالیایی‌ها همش میگن که منابع ابمون کمه و میرین حموم چهار دقیقه بیشتر طول ندین و داریم از خشکسالی میمیریم، الان سه چهار روزه داره یه بند بارون میاد و تازه مثل اینکه قراره تا آخر هفته هم اوضاع همینطوری باشه. بعد من یه سرچ کردم دیدم این خنگا تو تابستونشون بیشتر بارون دارن تا زمستون و بهار! من که عاشق بارونم، شکایتی ندارم. بذار بباره.

بدبختی اینجاس که تا هفته پیش هوا کلی گرم شده بود و بخاری‌ها و لباس گرم ‌ها رو همه جمع کرده بودن حالا دوباره هوا انگار یادش افتاده که زمستونه انگار و دوباره سرد شده. خلاصه برنامه ای داریم. الان فعلن تمام هوش و حواسم پرت رختخواب گرم و نرمه و به هر چی فکر میکنم ختم به خواب میشه!

این عکسه هم مال هفته پیشه که رفته بودیم یه جزیره نزدیک بریزبن به اسم استرادی! خوبیش این بود که خیلی خیلی خلوت بود و ساحل فوق العاده ای داشت و جنگل و طبیعتش خیلی خیلی زیبا بود و هوا هم که دیگه تعریف نداشت. ولی از همه بهتر این بود که وقتی از کنار صخره‌های کنار آب قدم میزدیم کلی دلفین دیدیم که رو آب بالا پایین میپریدن، این عقابه هم که تو عکس میبینید یهو بدون مقدمه زرت اومد نشست جلوی ما شروع کرد به خوردن ماهی‌ای که گرفته بود! اینا جونوراشون خیلی عجیببن. نمیدونم چرا از ادما نمیترسن. حالا اینا که وحشین هیچی، تو شهرم که راه میری کبوترا از سر راهت قدم زنان کنار میرن. بر عکس تهران که از ده کیلومتری که نگاهشون میکنی سکته ناقص میکنن و می پرن میرن.

I believe I Can Fly

2007-08-19T00:33:00.000-07:00

believe I can fly
I believe I can touch the sky
I think about it every night and day
Spread my wings and fly away
I believe I can soar
I see me running through that open door
I believe I can fly

پی نوشت: دو هفته آزاده (آبجی محترمه) از ممالک متحده اومده بود پيش من. کلن اين مدت خونه نبودم، غير از آخر شب برای خواب. درس هم که خب معلومه، نخوندم اين مدت. امروز صبح برگشت رفت خونه و من هنوز تو کفش موندم که اين دو هفته تو خواب بود يا بيداری. صبح يه مقدارش تو گيجی گذشت و هر لحظه منتظر بودم از يه گوشه‌ای صداش بياد و بعد که خونه رو جمع و جور کردم و آخرين آثار بجا مونده ازش هم پاک شد داره کم کم باورم ميشه که دوره خوشی گذشته و برگشتم به زندگی خودم.

فعلن اين چند تا عکس رو داشته باشيد تا يه مقداری حواسم سر جاش برگرده و ببينم دنيا دست کيه.

ارتفاع ما تو اون عکس اولی که میبینید حدود پنجاه متره و تا اون پایین سقوط آزاد کردیم و اگه میبینید داریم میخندیم برای اینه که دو سه بار تاب خوردیم و سرعتمون و ارتفاعمون کم شده وگرنه دو سه بار اولش که قیافه‌هامون به این خوشحالی نبود.

Depth

2007-08-04T02:34:00.001-07:00

الان من اومدم اینجا نشستم که یه سری فحش و بد وبیراه به خودم بدم و برم. هر بار لِک و لِک پامیشم میام مدرسه که مثلا درس بخونم و آخر، سر از بالاترین و وبلاگ‌ و چت درمیارم. جالبه که حالا یه سری وبلاگ جدیدی پیدا کردم که تا حالا اسمشونم به گوشم نخورده بود و هر روز آرشیوشون رو بالا پایین نکنم، روزم شب نمیشه!
بیرون از مدرسه هم که همش تفریح و خوشیه و خونه هم که میرم کی دستش طرف کتاب درسی میره وقتی هری پاتر هست! حالا هر چقدر من دارم ول میچرخم، برعکس این دوستای هندیم. سر کلاس که درس رو میقاپن هیچ، بعد هم که درس رو میخورن و هزار تا تمرین حل میکنن و با استاد رفع اشکال میکنن و تازه اینا در حالیه که کار نیمه وقت و تمام وقت هم دارن. باعث شرمندگی من!
حالا اینا بماند... دیروز با یکی از دوستان قدیمی میچتیدیم که الان انگلیسه و به نتایج جالبی در مورد تفاوت بین دانشجو‌های ایرانی و خارجی رسیدیم. از این قرار:
دانشجو تو ایران، به نسبت فعالیت‌های سیاسی و بینش سیاسیش تعریف میشه. گروه بندی‌ها هم که رسمن بر مبنای عقیده و جناح بندی‌های سیاسی انجام میشه و بحث‌ها هم تمام دور محور سیاست میچرخه. در عرصه هنر و ادبیات هم که نباید چیزی کم داشته باشه و از تاریخ هنر و تاریخ ادبیات و نقد ادبی و چیزای دیگه هم سررشته تام و تمام داشته باشه. در کنار همه اینها و اگه وقتی بود و شد، نیم نگاهی هم به درس میشه انداخته اونم به خاطر اینکه ببینی از دختر همکلاسیت چه جزوه ای میتونی بگیری.
خلاصه دانشجوی ایرانی یک پکیج کاملی از هنر و ادبیات و سیاست و مهندسی و پزشکی و کامپیوتره به علاوه مقدار کمی هم رشته تخصصی خودش.
حالا این اجنبی‌ها، هر کی برای خودش یه هابی و سرگرمی داره و گهگاه، اگه بیکار بود، بهش میپردازه و بقیه موقع ها (منظورم موقع هایی که تو دانشگاهه و قراره درس بخونه است) هم مشغول درس و تحقیق در مورد رشته‌ خودشه.
به قول یکی که یادم نیست کدوم وبلاگ بود و کجا خوندم، دانشجوی ایرانی مثل یه اقیانوس ه به عمق یه بند انگشت، در حالی که سیستم اینا آدم پرورش میده به وسعت یه برکه ولی به عمق ده متر!
شاید هم دلیلش سیستم تحصیلیمون باشه که آدم به طور کاملن تصادفی و از روی اجبار، (چون کار دیگه ای نداره بکنه ) تو یه رشته دانشگاهی که هیچ علاقه و شناختی ازش نداره قبول میشه و مجبوره کلی عمرش رو صرف اون بکنه و برای اینکه این دوره قابل تحمل بشه خوب مجبوره که به کارهای جنبی پناه ببره. در حالی که اینا، وقتی وارد دانشگاه میشن، واقعن میخوان تو اون رشته ای که اومدن چیز یاد بگیرن و هدف دارن و معمولن هم برای کارشون همون لیسانس کفایت میکنه و دیگه خیلی باید عاشق و علاقمند و شیفته علم و دانش باشن که تو دوره‌های بعد از لیسانس هم شرکت کنن.
خلاصه اینکه بدبختی ما جهان سومی‌ها هم اینه که مجبوریم! آقا میفهمی؟ مجبورییم!

Campaign

2007-08-02T06:07:00.001-07:00

ندا دعوتم کرده به حرکت جمعی وبلاگ نویس‌های ایرانی... یا هر چیزی که هست:

«...این یک فراخوان است. برای همه ی وبلاگ نویس ها. می خواهیم روز 14 مرداد 86 همگی برای همبستگی با دانشجویان دربند نام وبلاگ هایمان را تغییر دهیم به:

"14 مرداد روز همبستگی وبلاگ نویسان با دانشجویان دربند"

برای این که کار با سرعت بیشتری پیش برود پیشنهاد می کنم به جز تبلیغ هایی که در سایت ها و وبلاگ های پرخواننده می کنیم هر کس حداقل ۱۰ نفر از دوستانش را برای پیوستن به این حرکت جمعی دنیای مجازی و همبستگی با دانشجویان دعوت کند... »

ولی من برعکس ندا و بقیه کسانی به این فراخوان دعوت شدن و این دعوت رو اجابت کردن امید چندانی بهش ندارم. میدونین چند درصد مردم ایران به اینترنت دسترسی دارن، و چند درصد این جمعیت قلیل وبلاگ میخونن، و تو همین چند درصد چند درصد کوچولو چند نفر براشون مهمه و اهمیت میدن به این موضوع. و همینایی هم که اهمیت میدن چقدر تاثیر داره تغییر نام چند تا وبلاگ به نام همبستگی یا حالا هر چی.

خلاصه اینکه فکر میکنم این حرکت و حرکت‌های مشابه وبلاگی، حتا کمپین‌ها و پتیشن‌ها بخصوص پتیشن‌های فارسی کوچکترین تاثیری در هیچ روندی ندارند. در هر حال به حرکتی که بقیه کردن احترام میذارم و دعوت رو اجابت میکنم و متن رو کپی میکنم. به امید آزادی تمام کسانی که به جرم عقیده اشون دارن زجر میکشن.

اینا رو نمیگم چون سرنوشت کسانی که تو زندانن برام مهم نیست یا وقتی خبراشون رو میخونم خوشحال میشم و اعدام‌های دسته جمعی رو نمیبینم. اتفاقن مهمه، خبر تاکستان، اولین چیزی بود که بعد از چند روز بی اینترنتی درباره ایران شنیدم. تا چند روز فقط تو شوک بودم و کابوس میدیدم. الانم مدام که اخبار زندانی شدن بچه‌های دانشگاه پلی تکنیک رو میبینم و دنبال میکنم.

ولی من اگه خیلی اهل مبارزه بودم و میخواستم بیافتم دنبال این برنامه‌ها الان ایران بودم و دنبال آزادی دوستای دربندم. یا داشتم برای حقوق بشر مبارزه میکردم یا حالا هر چی. آدم بالاخره باید تکلیف خودش رو یه جایی روشن کنه و من این توانایی یا جسارت یا جرات یا هر چی که اسمش رو میذارید تو خودم نمیدیدم که بخوام بمونم و با نظام درگیر شم و قاطی جریان‌های سیاسی باشم. اونم به این دلیله که من سیاست رو نمیفهمم. حالم رو به هم میزنه، وقتی میبینم قاطی هر جریانی باشی، (فرقی نمیکنه کدوم طرف) آخرش بازیچه دست یه عده دیگه هستی و تمام عقیده و مرامی که داشتی در خدمت اهداف یه عده گنده تر از تو بوده.

خلاصه اگه عوض کردن اسم یه وبلاگ بی نام و نشان که تازه خرابم هست و درست حسابی لود نمیشه چیزی رو عوض میکنه، خیلی خوب! چهارده مرداد اسمش رو میذارم همبستگی با دانشجویان در بند. ولی نه از کسی دعوت میکنم نه میخوام اسم وبلاگم تو لیست حامی‌ها ثبت بشه.

آقا ولمون کنید تو رو خدا، تازه از شر این برنامه‌ها راحت شدیم. خودمون تازه از زندان (ایران) درومدیم، اومدیم یه گوشه زندگیمون رو بکنیم، تو رو خدا اینجا دیگه راحتمون بذارین.

ّIT with Tea

2007-07-27T02:39:00.000-07:00

چند روز پیش دکتر کمبل وب اومده بود دانشکده و چند تا سخنرانی داشت. قضیه این آقاهه خیلی جالبه. ایشون یکی از فارغ التحصیل های دانشگاه خودمونه که الان داره برای اوراکل کار میکنه (حدود سیزده چهارده ساله) و جالبه که هنوز چهل سالش هم نشده.

البته سمینار ها رو که من نرفتم ولی یه برنامه داشت برای گفتگو با دانشجو ها (کلن بیست نفر هم نیومده بودن) که دور هم بشینیم به صرف چای و شیرینی و سوالی چیزی اگه داریم بپرسیم. حالا من هنوز دو تا کلاس رفتم و از آی تی هم چت کردن بلتم پاشدم رفتم ببینم چه خبره. البته چه خوبم شد که رفتم چون کلی اطلاعات خوب میشد گرفت و کلی حسرت خورد به زندگی خارجی ها که بماند...

این آقا از قرار روابط نزدیکی هم با Larry Ellison داره و مثلن یکی دوبار رفته خونش و گاهی تلفنی حرف میزنن. Larry Ellison هم که صاحب شرکته و کمبل میگفت که هر هفته میرن با Steve Jobs تنیس بازی میکنن و تازه خود همین آقای وب، آی فون هم داشت و خلاصه تو دنیای آی تی برای خودش ادم مشهوریه انگار.

ازش درباره کارایی که تو دنیای آی تی مورد تقاضاس پرسیدیم و کلی حرف زد درمورد اینکه معمولن تو پیدا کردن نیرو ها دنبال چی هستن. جالبه که این آقا لیسانس حسابداری داره و بعدن رفته سراغ آی تی. (هر چند خودش میگفت که لیسانسش به هیچ دردش نخورده تا حالا)

یکی دیگه هم که داشت همزمان هنر و آی تی میخوند درباره خودش پرسید و اینجا بود که آقا iPhone ش رو رو کرد و گفت ببین اینو، قبلن هیچ کس همچین چیزی نساخته بود. کار شماهاس طراحی اینا. .

خلاصه تجربه خیلی جالبی بود و کلی امیدوار شدم به رشته ای که دارم میخونم.

پی نوشت: هنوز به سیستم اینا هم عادت نکردم که همدیگه رو به اسم کوچیک صدا میکنن و انگار پسر خاله اند. طرف کله گنده و آدم حسابی و کلی مشهور میاد میگه به من بگین دیوید!

یا مثلن اون روز از یکی یه چیزی پرسیدم و یک ساعت پاشد اومده به من کمک کرده و کارمو راه انداخته و بعدن فهمیدم که طرف رئیس بوده و اگه ایران بود عمرن قیافه اش رو میتونستی ببینی. خلاصه سیستم باحالی دارن.

Friday Nightّ

2007-07-27T00:45:00.000-07:00

من امروز کلاس نداشتم و برای همین تصمیم گرفتم تمام صبح رو بگیرم بخوابم. قضیه خوابیدن من هم جریانی داره برای خودش. اوایل که رسیده بودم اینجا، شب ساعت ده یازده میخوابیدم و صبح ساعت هفت و هشت سرحال و قبراق بیدار میشدم و اون موقع ها فکر میکردم که آره دیگه مثلن من خیلی زندگیم تغییر کرده و قراره از این به بعد مثلن زرنگ بشیم آدم شیم و صبح زود پاشیم و این حرفا. خلاصه یه مدت گذشت و سرگرمی های دیگه پیدا شد و دوست پیدا کردیم و اینا، حالا دوباره ساعت خوابم تنظیم شده رو سه، چهار صبح تا یازده صبح!

در هر حال... امروز هم گرفتم تمام صبح رو خوابیدم و ساعت دوازده بلند شدم و تصمیم داشتم با اینکه امروز کلاس ندارم بلند شم برم کتابخونه که گوش شیطون کر شروع کنم به درس خوندن. تا Oprah ببینم و یه غذایی بخورم و راه بیافتم شد 2. اتوبوسی که از خونه میاد مرکز شهر، یه خیابون بالاتر از Queen Street نگه میداره و منم که عاشق این خیابون. باید یه سری بزنم بهش همیشه. حالا خرید که یکی از کاراییه که میشه تو این خیابون کرد به کنار، یه محلی داره که هر رو گروه های مختلف میان و اجرای زنده مجانی دارن. امروزم اینا برنامه داشتن.

بعد پاشدم اومدم مدرسه و عین بچه آدم نشستن تو کتابخونه که درس بخونم. منتها قبلش مگه میشه ایمیل چک نکرد. دو باری هم کل بالاترین رو مرور کردم، تمام اکانت های میل و نت ورک و تک تک وبلاگ ها رو هم سر زدم و خلاصه بعد که خیالم راحت شد که دیگه هیچ کاری جز درس خوندن ندارم، خیلی هنر کردم رفتم کتاب های درسی رو از طبقه بالا امانت گرفتم.

حالا تازه یاد گرفتم که کتاب چطوری میشه امانت گرفت و نشستم به سرچ کردن کتاب های رمان و ادبیات و ... دیگه خواستم واقعن بشینم درس بخونم که نمیدونم چطوری جل الخالق سر از وبلاگ دراوردم.

تازه خیلی هنر کردم دو تا پیشنهاد رو برای بیرون رفتم امشبم رد کردم که مثلن من درس و تمرین دارم و باشه برای شنبه و یکشنبه (که فستیوال رقصه و مگه میشه نرفت)! خلاصه... دیگه الان میخوام بشینم سر درسم، ولی حیف که احتمالن خیلی نمیتونم اینجا بمونم چون باید کم کم راه بیافتم برم وگرنه اتوبوس رو از دست میدم و مجبور میشم پیاده برگردم خونه.

ماها تو ایران که بودیم کلی ذوق پنجشنبه مون رو میکردیم و خیلی حال میداد پنجشنبه ها و مخصوصن شبش و جمعه هم که تعطیل بود و جمعه شب ملت میریختن تو خیابون و ترافیک و مهمونی و اینا. تازه کلی هم غر میشنیدیم که ایران تعطیلی زیاده و غلط کردین پنجشنبه ها زود میرین خونه و همینه که کلی از دنیا عقب افتادیم. این خارجی ها سیستمشون فرق میکنه انگار. اون حس و حال پنجشنبه ما رو اینا روز جمعه تجربه میکنن. یعنی جمعه ها زود میرن خونه و عصرش میرن خرید و ول گردی و اینا. فرداش که شنبه است و من تا حالا فکر میکردم مثل پنجشنبه خودمونه، در واقع جمعه شونه و صبحش میگیرن میخوابن و شب میرن پارتی! اونوقت حالا این هیچی، یه یکشنبه هم تعطیلن که دیگه واقعن همه چی تعطیله. هنوز نفهمیدم که یکشنبه ها چیکار میکنن ملت، چون همه جا تعطیله و خیابون ها هم خلوته و پارتی هم معلومه که نمیرن. فکر کنم خونه میمونن یا میرن خارج شهر،... نمیدونم والا. البته احتمالن به زودی میفهمم. بابا دو هفته است رسیدم تازه.

برم سر درس دیگه!

Life goes on

2007-07-24T03:30:00.000-07:00

این پرشین بلاگ انگار قصد و تصمیمی برای درست شدن نداره. بده‌ها آدم مبنای ارتباطاتش رو وبلاگ باشه، اونم سرویس وطنی. قبل از این حدس میزدنم ممکنه همچین روزی پیش بیاد. قصد داشتم کلن یه وبلاگ جدید باز کنم و جور دیگه و چیز دیگه بنویسم، ولی هنوز فکرش رو نکردم و احتمالن به زودی هم وقت فکر کردن بهش رو ندارم. بنابراین میرم به این یکی آدرس، برگشتن یا برنگشتن هم بستگی به پرشین بلاگ و شرایط بعدش داره. خلاصه اینکه تشریف بیارید اونجا در خدمت باشیم.

کلاسام هم بالاخره به سلامتی شروع شد و الان دو روزه که میریم سر کلاس. دیروز یه کلاس Database Systems داشتیم که به نظر نمیاد چیز خیلی سختی باشه. این همونه که برای هفته دیگه تمرین داده استاده و باید بشینیم حل کنیم و تحویل بدیم. نمیدونم سیاستش در مورد کپ زدن چطوریه، ولی گفت اگه میخواید با کس دیگه کار کنید فقط یه کاغذ تحویل بدین و اسم هر دوتا رو روش بنویسین! هر چند هنوز کس دیگه‌ایی پیدا نکردم... ولی انگار بقیه دارن رسمن خر میزنن. امروز که بقیه رو دیدم، داشتن در مورد اینکه سخت بوده تمرینا حرف میزدن، و گویا در تمام اون ساعات خوشی که من خیلی شیک داشتم آخرین قسمت هری پاتر رو میخوندم، اینا نشستن رو مسایل فکر کرده‌اند!

امروزم یه درس دیگه داشتیم به اسم Enterprise Architecture که از قرار معلوم هم بیزینسه و هم IT و آدمایی هم این درس رو دارن، هم اکثرن دارن فول‌تایم کار میکنن و کلی آدم بزرگ سر کلاس هست. قربون استاد هم برم که همین اول کار گفتن که یه همگروه پیدا کنین و هفته پنجم باید یه پرزنتیشن سر کلاس ارائه کنیم درمورد ساختار تجاری یه شرکت. خلاصه بد وضعیه انگار.

ولی فکر کنم رشته خوبی اومدم، احتمالن هم لذت بخشه و هم اینکه تقاضا براش زیاده و ملتی که ازش فارغ میشن پول خوب درمیارن. خلاصه دارم سعی میکنم این سختی اولش رو یه جوری تحمل کنم برسم به جاهای خوبش.

کم کم زندگی داره روی روتین و سختش رو نشون میده. غذا درست کردن مکافاتیه برای خودش. از اون بدتر تصمیم گرفتن برای چی درست کردن، حالا فعلن که مشارکتی کار میکنیم و هر کی یه چیزی تو قابلمه میریزه. اگه من بذارم دست خودشون باشه که اینا انقدر ادویه به غدا اضافه میکنن که حال ادم به هم میخوره. ماشالله محبتشونم زیاده، عین خودمون ایرانی ها اهل تعارف، که تا با چوب غذاشونو نچشی ول کن نیستن. خلاصه همین شد که ابتکار عمل رو به دست گرفتم و اعلام کردم که ادویه مدویه ممنوع! یه شب هم مرغ پختم براشون با پیاز و نمک و چرب و چیلی دستشون بیاد غذای بدون ادویه یعنی چی. هر چند امشب چون تا دیر وقت دانشگاه بودم، الان جاناتن زنگ زد که اگه غذا نخوردی برات بذاریم کنار...

تیم فوتبالمون هم که حذف شد. با چند تا از دوستان میرفتیم یه رستورانی فوتبال تماشا میکردیم، که تمام کره‌ای های بریزبن اونجا جمع میشدن. اینم عکسش. تمام کله‌هایی که میبینید کره‌ای اند و با ضرب تشویق تماشاچی‌های تو استودیو، ضرب میگرفتن و شعار میدادن. فکر کنم دعا‌های صاحب رستوران بود که کره ببره که بتونه چند شب دیگه‌ هم ملت رو اینطوری سیر کنه.

هر بارم که ایران موقعین به دست میاورد و من خوشحال میشدم ملت برمیگشتن نگاه میکردم که کیه این دیوونه که اومده تو لونه زنبور. حالا من که هیچی. این هم خونه‌ای بیچاره‌ام که آسیایی و اینام که همه شبیه هم، طرفدار ایران بود و اگه من متجاوز بودم، این خائن محسوب میشد. البته به خیر و خوشی گذشت و سالم و سلامت برگشتیم خونه. (باخته بودیم خب!)

هوا هم بهاریه، منتها من فکر کنم دارم سرما میخورم. حالا جالبه من که از کشور چهار فصل اومدم و زمستون سرد دیدم و برف و کولاک، اینجا کلی سردم میشه و کلی کاپشن میپوشم و لباس گرم، اونوقت خود این استرالیایی‌ها که کشورشون مثلن گرمسیره، لخت و پتی میان برون. البته بازم بستگی داره، چون هم لباس گرم میشه دید، هم لباس کاملن تابستونی. حالا خدا میدونه تابستون که بشه چی میخوان بپوشن...

فکر کنم دارم سرما میخورم! ای بابا. آخه الان چه وقت مریض شدنه. اه

یادآوری: لطفن از این به بعد، تشریق بیارید اینجا:

http://myextremes.blogspot.com

پی نوشت: امروز با کیوان حرف میزدیم به این نتیجه رسیدیم که ایران بهترین جای دنیاست، (به خدا اینو ایندفعه جدی میگم) فقط یه مشکل بزرگ داره و اونم اینه که نمیشه توش زندگی کرد. حالا بعدن یادم باشه بیشتر توضیح میدم درباره اش

Long Week

2007-07-14T23:38:00.000-07:00

طولانی ترین یک هفته عمرم رو گذروندم. اصلن باورم نمیشه که این همه مدت فقط یک هفته بوده. به نظرم خیلی بیشتر میرسه، یک ماه مثلن.

میگن آدما که تازه میرن جای دیگه زندگی کنن، اول یه مدتی هیجان زده‌اند و به نظرشون همه چی خوب میاد. بعد کم کم دلتنگ خونه زندگیشون میشن و آخر سر بعد از چند ماه تازه عادت میکنن. نمیدونم والا، شاید مرحله اولم الان ولی فعلن این ده دوازده روزه که خوب بوده و کلی هم خوش گذشته.

دیگه الان خونه دارم و یه حساب بانکی و کارت اعتباری و خط تلفن و ... اولین نامه‌ام رو گرفتم و دیگه یادم نمیاد اولین مکالمه تلفنیم با کی بوده. این چیزا به نظر خیلی بااهمیت نیستن و خیلی هم روزمره‌اند، ولی به من یه حس خوبی میده. یه حسی مثل یه دونه‌ای که تازه داره تو خاک ریشه میزنه. یه چند تایی دوست پیدا کردم و میریم میگردیم و خلاصه احساس خوبیه.

هفته پیش بعد از خرید وسایل خونه، رفتیم به گشت و گذار. این دوستامون یه دوستایی دارن که اون دوستاشون ماشین دارن و اومدن دنبالمون و رفتیم دیدن شهر. شب اول رفتیم دیدن بام بریزبین! یه تپه ای بود که هی از جنگل گذشتیم و رفتیم بالا تا رسیدیم به بلند ترین نقطه و از اونجا کل شهر زیر پا بود. بریزبین خیلی بزرگتر از اونیه که فکرش رو میکردم، در واقع از نظر مساحت شهر خیلی بزرگیه، ولی برج و ساختمون بلند فقط تو مرکز شهر پیدا میشه و بقیه فقط خونه‌های کوچیک یک یا دو طبقه اند.

در ضمن بر خلاف چیزی که من فکر میکردم که دارم میرم شهر ساحلی، تا حالا کوچکترین اثری نه از ساحل دیدم و نه دریا! حتی از دور هم ندیدمش!!! بیشتر جنگله و درخت. هر چند فعلن که زمستونه و فصل ساحل رفتنم نیست، ولی دیدن دریا از دور هم کلی آرامش بخشه! من دریا میخوام!!!!

دیروزم رفتیم یه بازار میوه و گوشت و این جور چیزا که فقط روزهای شنبه و یکشنبه هستن و میوه و سبزی رو به قیمت خیلی خیلی ارزون میفروشن. حالا جالب بود که من تو خونه از میوه و سبزی خریدن فراری‌ بودم، دیروز زنبیل گرفته بودم دستم و تو شنبه بازار داشتم میوه سوا میکردم. هر چند که قیمت‌هاش واقعن ارزون تر از فروشگاه‌های دور و بر خونه بود ولی خیلی شلوغ و پر سر و صداست. من که فکر نکنم دیگه گذرم اون دور و برا بیافته.

راستی اونجا کلی هم ایرانی دیدم. دو تا خانواده بودن فکر کنم. مردها ریش و پشم و زن ها هم محجبه. خلاصه منم با این دوستای آسیاییم بودم و هیچ به روی مبارک خودم نیاوردم. جالبه که ما از دست شماها فرار کردیم اومدیم ته دنیا، شماها دیگه چرا مملکت اسلامی رو ول کردین. آدم میونه چی بگه این وسط...

حالا بماند... چند روز پیشم با یه عده ای رفتیم یه جا که میگفتن ناهاراش خوبه. گروه رو هم داشته باشید تا دستتون بیاد زندگی اینترنشنال و دهکده جهانی و اینا یعنی چی. من که ایرانی بودم و دوستم سنگاپوری. یه زن و شوهر هندی که البته همسن خودمون بودن هر دو و یه دختر تایلندی! همه با هم پاشدیم رفتیم یه رستوران چینی وسط استرالیا به صرف پولو و کباب! واقعن هم خوش گذشت و کلی گفتیم و خندیدیم. همون قدر که دونستن از ایران براشون جالبه، چیزی هم ازش نمیدونن و من پدرم در میاد تا با انگلیسی مزخرفم هی سوالاشونو جواب بدم.

کلن ایرانی بودن خیلی جالبه و تا میگی ایرانی یهو کنجکاوی همه تحریک میشه. اون روز کلی با یه راننده تاکسی کلنجار رفتم سر اینکه بهش بقبولونم ایران خیلی جای وحشتناکی نیست (طرف فکر میکرد یکی از مجازات های معمول قطع دسته!) هر چند خدا رو شکر که خبر سنگسار به گوشش نرسیده بود، ولی کلن تونستم قانعش کنم که اخبار زیاد گوش نکنه چون همش یه مشت مزخرفه!

یه مدت قبلش هم داشتم سعی میکردم حال یک استرالیایی رو بگیرم. ازم پرسید که خوب بوده استرالیا تا حالا، گفتم آره بد نیست. بعد پرسید ایران خیلی فرق میکنه با اینجا و لابد انتظار داشت من بپرم بگم آره، شماها خیلی خوبید و من از دست رژیم وحشی ایران و طالبان اومدم اینجا. منم خیلی خونسرد برگشتم گفتم آره خب خیلی فرق داره. میدونی، اینجا خیلی کوچیکه، من احساس میکنم اومدم دهات. تهران خیلی بزرگه و پره از ساختمون ‌های بلند و این موقع روز اصلن انقدر خلوت نیست! بعد گفت نه منظورم در مورد زندگی روزمره مردمه. مثلن ایران بودی الان چی کار میکردی. گفتم هیچی، زندگی روزمره همینه. و زیاد فرقی نمیکنه و اگه ایران بودم الان میرفتم پارتی. در مورد حمله نیروی انتظامی به پارتی‌ها و حجاب دخترا هم مسلمه که صدام در نیومد! والا! حالا باید یه سری عکس از تهران هم بریزم تو گوشیم و نشون ملت بدم. بیچاره‌ها خیلی تصویر بدی از ایران تو ذهنشون هست. (هر چند حق هم دارن خب)

مشکل اصلیم هنوز زبانه. خیلی عادت نکردم به انگلیسی حرف زدن، اونم تمام مدت و با همه. گاهی یادم میره و وقتی برمیگردم خونه فکر میکنم الان با دوستام باید فارسی حرف بزنیم ولی بعد یادم میافته که هنوز نه! فقط دو سه شب پیش که یکی از دوستان دانشگاه رو دیدم و رفتیم شام خوردیم تونستیم یه دل سیر فارسی حرف بزنیم. اونم میگفت که تو این مدت خیلی ایرانی ندیده اینجا و دوست ایرانی نداره و خلاصه دلی از عزا دراوردیم.

ولی چون با دو تا از همخونه‌ای هاش اومده بود، مجبور بودیم رعایت اونا رو بکنیم و انگلیسی حرف بزنیم. در واقع تا سوئیچ میکردیم به فارسی یهو سر و صداشون درمیومد. ولی غیر از مسئله زبان، که خب مسلمن به مرور حل میشه، مشکل دیگه‌ای نیست جز دوری شما.

به خدا خارجه خیلی خوبه! ایشالله خدا قسمت همه کنه پاشید بیاید خارج...

اینم من و مینگ! ببینین چقدر شادیم!

Malaria

2007-07-14T22:35:00.000-07:00

دیروز بالاخره رفتم خونه جدیدم... روز مصیبتی بود. صبح خیلی زود بیدار شدم و آخر شب دیگه سرم رسید به بالش خوابم برد. الانم که فکرش رو میکنم باورم نمیشه که دیروز بوده همه اینا.

صبح زود بیدار شدم که وسایل رو جمع کنم و از هتل بیام بیرون و برم قرار داد خونه رو امضا کنم و ... خدا رو شکر هم خونه‌ای هام رو که تا دیدم شناختمشون. (با اینکه لباساشون رو عوض کرده بودن) اسم یکیشون هست لی و اون یکی هم مینگ! باهم دیگه میشن مینگ لی!!! (امیرعباس نکته رو میگیره!) بعد هم که خونه رو تحویل گرفتیم، رفتیم دنبال خرید وسایل مثل کتری برقی و بخاری و ظرف و ظروف و خوراکی و این جور چیزا.

یه سری همسایه داریم که اونام مثل خودمون دانشجو ان و چهار نفر با هم زندگی میکنن و فهمیدیم که هر چهار تاشون هم مالزیایین!!!! خدا به داد برسه. فکر کنم تا من بخوام چیزی بشم لهجه‌ مالزیایی میگیرم. (نمیدونم اومدم استرالیا یا مالزی!!!)

ماشالله این آسیایی‌ها چه جونی دارن. وقتی برگشتیم خونه من داشتم میمردم و رو پا بند نبودم و اینا تازه شروع کردن به تمیز کردن خونه. تیکه تیکه هر چی تو اتاقاشون بود دراوردن و بردن شستن و گذاشتن سر جاش. تمام پنجره‌ها و کشو ‌ها و توری‌ها و همه چی. حالا من، خیلی هنر کردم یه جارو زدم و یه دستمال کشیدم و وسایل رو جابه‌جا کردم و اومدم بیرون شام بخورم دیدم تو هال و آشپزخونه محشری به پاست. خلاصه از هشت تا دوازده شب اینا داشتن میشستن و میسابیدن.

جالبه که انگار اینا کلی زندگی تنهایی رو بلدن و خیلی شیک با شرایط کنار میان. فکرشون یه جاهایی میره که من عمرن حدسشم نمیزنم. مثلن با خودشون دستمال آورده بودن برای زمین شستن! یا تند تند کله سحر پاشدن لباس شستن که تا آفتاب نره پهن کنن خشک شه چیزاشون. حساب بانکیشونم که همون روز اول باز کرده بودن و تا الان کارتاشونم گرفتن. در حالی که من تازه امروز رفتم دنبال این کارا. خلاصه صحبت هول شدن بود، این آسیایی‌ها انگار از ما هول ترن. بعد همه این کارا رو هم جوری میکنن انگار که خیلی کارای عادی‌ایه و من که هی میگم حالا چه عجله ای دارین و کلی وقت داریم براشون عجیبه.

فکر کنم حالا با داشتن خونه، زندگیم یه خورده روتین تر شه و خیالم راحت تر. فعلن یک هفته بیکارم تا دانشگاه شروع شه. گاهی فکر میکنم که خیلی زود اومدم و کاش هفته دیگه میومدم. نمیدونم کی بود و کجا خوندم که آدم باید دو هفته قبل از شروع کلاساش بیاد. کاش گوش نکرده بودم.

آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟

2007-07-08T02:20:00.002-07:00

الان دیگه سه چهار روزی میشه که من اومدم خارج (!) و میخوام بشینم در مورد خارج صحبت کنم یه خورده... یه سری جمله میگم و بعد میگم که درسته یا غلط!

یک) آسمون همه جا همین رنگه: غلط! اینجا آبیش خوش رنگ تره. تازه درختاشم سبز ترن!

دو) زندگی تو خارجه راحت تره: بازم غلط! تو ایران که هستی برای هر کاری یه سری گزینه داری که مجبوری از همونا استفاده کنی و زیاد مجبور نیستی فکر و انتخاب کنی. منتها خارجه که میای از هر چیزی هزار تا هست و هیچ کدومم به هم هیچ ربطی ندارن. البته میگن آدم عادت میکنه ولی خب بالاخره این حقیقت که آدم انتخاب های بیشتری داره و مجبوره تعداد تصمیم گیری هاش رو به شدت افزاش بده همیشه هست.

سه) خوش به حال خارجی ها. همه چی دارن: درست! اینا همه چیز دارن و هر سرویسی که فکرش رو بکنی براشون فراهمه. ولی در عوض برای هر کاری که بخوای بکنی ازت کلی پول میگیرن و یهو میبینی عملن خیلی کارا رو نمیتونی بکنی!

چهار) تو خارج آدما مثل حیوون میمونن (!!!!) (به خدا من اینو نمیگم ولی از خیلی از این آدمای سنتی شنیدم!) : درست!!!! منتها معنیش اینه که حیوون ها هم کلی عزت و احترام دارن. دیگه چه برسه به آدما.

حالا جالبه که اینا حیووناشون از آدما نمیترسن. دیروز تو فضای باز نشسته بودم و چت میکردم یه پرنده زرت اومد نشست رو لپ تاپ!!! کلن از کنارشونم که رد میشی شیک یه خورده میرن کنار وایمیسن. راست میگن دیگه حیووناشونم مثل آدمان!

پنجم) پیر شدیم رفت: غلط! اینا خیلی باحالن. تازه سی سالشون که میشه پامشین میان دانشگاه لیسانس بگیرن و چهل پنجاه سالشون که میشه تازه میرن دنبال پول دراوردن. نمیدونم بچه های ایرانی چرا اینقدر عجله دارن و چرا تو اوایل دهه بیست زندگی همه اینقدر احساس پیری میکنن. اینجا آدم میبینی که فکر میکنی بیست و خورده ای سالشه و نزدیک که میشه میبینی که کلی پیره!

ششم) تو خارج حتا اگه خیلی عجیب و غریب هم که باشی کسی نگات نمیکنه: غلط! والا تا اونجا که من دیدم ملت خیلی هم به هم زیاد نگاه میکنن. من نمیدونم چرا همیشه فکر میکردم که کسی، کسی رو نگاه نمیکنه و فقط ایرانه که همه به هم زل میزنن.

فعلن همینا رو داشته باشید تا من یه کم بیشتر راه و چاه دستم بیاد و بعد نکات بیشتری رو اضافه میکنم و شایدم نظرم در مورد خیلی از اینا عوض شد. ولی یه نکته مهم اینه که ملتی که خارج زندگی میکنن، مهم هم نیست که چقدر جایی که زندگی میکنن دور افتاده و جزیره باشه و تیم فوتبالش رده چندم فیفا باشه و چند هزار سال تاریخ تمدن داشته باشه، ولی از مظاهر تمدن همه چیز رو بلدن و فرقی نمیکنه که کجا میرن، کلی جلو تر از کسی هستن که از ایران اومده. چون معمولن یه خط تلفی بین اللملی دارن و حساب بانکی اینترنتی و ... خلاصه اینکه اون مطلبه در مورد ایران که دورش یه حصاره با کلی نگهبان که کسی از بیرون خبر نداره و کسی هم از اون تو، هنوزم به شدت روش تاکید میکنم.

امروز رفته بودم شهر رو بگردم. خط های اتوبوس رو پیدا کردم و با اتوبوس رفتم دم در خونه ام که قراره فردا تحویلش بگیرم و از این جور کارا. یه خورده گم شدم و چند تا ایستگاه رو پیاده برگشتم ولی تجربه جالبی بود. مخصوصن تو اون هیر و ویر، یه ماتیز قهوه ای هم از کنارم رد شد و دلم کلی غش رفت براش... هیی....

Home

2007-07-08T02:20:00.001-07:00

این دو روز پدرم درومد. دنبال خونه میگشتم و انگار به اون سادگی هم که فکرش رو میکردم نبود. دیروز یه سری خونه رفتیم دیدیم که کلی آدم همه جور و همه رنگ توش زندگی میکردن و قیافه هاشونم خیلی دوستانه نبود. دو تا پا داشتیم دو تا دیگه هم قرض کردیم و فرار!

امروز ولی نشستم و یه سری سایت رو سر زدم و یه سری خونه دراوردم و شروع کردم به زنگ زدن بهشون. مسخره است خیلی، ولی اکثرن دنبال همخونه ای دختر میگردن. حالا نمیدونم از پسرا چی دیدن یا دخترا چی دارن ولی اکثرن ترجیح میدن با دخترا همخونه بشن. خلاصه چند جایی که زنگ زدم یا خیلی دور بودن یا گرون بودن یا اجاره داده شده بودن.

اینجا یه دفتر هست که به دانشجو ها کمک میکنه خونه پیدا کنن و قرارداد ببندن با آژانس ها و کارهایی از این قبیل. مثلن به جات زنگ میزنن و قرار میزارن و میبرن خونه نشونت میدن. منم اون تو نشسته بودم و زنگ میزدم تا اینکه دو تا پسر سنگاپوری و مالزیایی که دیروز با هم رفته بودیم خونه دیدیم اومدن و قرار شد با هم بریم خونه ببینیم. آخرش یه خونه سه خوابه دیدیم که به نسبت از بقیه بهتر بود و اینطوری شد که من همخونه ای های جدیدم رو پیدا کردم.

تا الانم سه تایی تو شهر میگشتیم و اینا رفتن برای خودشون موبایل گرفتن و قرارداد اینترنت بستیم و از این جورکارا! بعد هم من دودرشون کردم و اومدم دانشگاه. کلن بچه های خون گرمین و با اینکه با بدبختی با هم حرف میزنیم ولی تنها نمیذارن آدمو. چون نیم ساعت نشد دوباره پیداشون شد و نشستیم به حرف زدن و هر چی سرم رو بیشتر میکردم تو لپ تاپ اونام حرفشونو میزدن.

حالا بدبختی یکی دو تا نیست که. من اصلن لهجه اینا رو نمیفهمم و پدرم در میاد تا کشف رمز کنم و نصف بقیه رو حدس بزنم تا بفهمم چی میخوان بگن. بدبختی دوم اینه که اینا همه شبیه همن و موندم من دفعه بعد که اینا رو ببینم به جا میارمشون یا از کنارشون رد میشم!! خدا کنه لااقل لباساشونو عوض نکنن تا یه چند روز که میریم خونه جدید. (کاش عکس میگرفتم ازشون!!) بدبختی سوم هم اینه که اینا زبون همدیگه رو میفهمن و یهو با هم شروع میکنن به حرف زدن و من بدبخت میشم این وسط. خلاصه حالا موندم چه خاکی به سرم بریزم!

جالبه از وقتی که اومدم یه ایرانی هم ندیدیم و فارسی نشنیدم. البته امروز یکی میگفت که دیروز یه ایرانی دیده این طرفا!!! فکر کنم بچه های ایرانی اکثرن میرن سیدنی یا ملبورن.

خلاصه اینکه منم از بی خانمانی درومدم. خونه ایده آلم نیست و زیاد خوشحال نیستم از گرفتنش. ولی خب دارم هر شب کلی پول هتل میدم و پیدا کردن همخونه ای هم کلی دردسره و مصاحبه داره و باید مخ طرف رو بزنی و منم که زبون ندارم. فعلن این تنها راه چاره است. فقط بدیش اینه که مجبور شدم قرار داد شش ماهه ببندم و خدا کنه که این وسط پشیمون نشم یهو.

در هر حال دوشنبه میرم سر خونه زندگیم و فکر کنم یه هفته ای هم باید به خونه برسم و بعد هم که دیگه درس و زندگی...

Departed

2007-07-08T02:19:00.000-07:00

من الان اینجام...

من بالاخره فرار مغزها کردم و الان تو این نقطه قرمزه تو این نقشه هه ام! امروز صبح ساعت نه رسیدم هتل! گفتم یه ربعی بخوابم و بعد برم دانشگاه! ولی کل روز خواب بودم. سفری بود برای خودش. بیست ساعت و خورده ای تو راه بودم. همسفرام انگار عادت داشتن و گرفتن خوابیدن تو راه ولی من همینطوری داشتم تعداد کیلومتر های باقی مونده رو میشمردم!!

تو راه همش از رسیدن میترسیدم و فرودگاه و چک بازرسی و کنترل گذرنامه و این جور چیزا. مخصوصن اینکه تو هواپیما هم هی اخبار میخوندن که یکی از مضنونین بمب گذاری‌های لندن رو تو همین فرودگاه گرفتن دیروز و گفتم واویلا. نشون دادن پاسپورت ایرانی همان و بدبخت شدن همان. نمیدونم چرا اصلن مطمئن بودم که دیپورت میشم.

خلاصه بالاخره رسیدیم و یه کارت دادن پر کردیم و هزار و یک بار تاکید کردن که سوالای این کارت خییییلی مهمنا! حتمن صادفانه پر کنین... منم تجربه بدی داشتم هم از فرودگاه قبرس هم دوبی و خلاصه هزار جور مدرک تو کوله ام گذاشته بودم که توضیح بدم که من چیکارم و چرا اومدم. ولی خیلی خوب بود و اصلن از این خبرا نبود. فقط یه چک کوچولو تو کامپیوترش کرد و همین! بازرسی چمدون هم خیلی خوب بود و فقط اصرار داشتن که مواد خواراکی وارد استرالیا نشه که گفتم نیست و تمام. تازه مامور چک گذرنامه و چمدونم هم یه دختر خانم خیلی خوشگل و خیلی باحال بود و کلی گفتیم و خندیدیم. آدم باورش نمیشه (خودمم باورم نمیشد به همین راحتی باشه) ولی به خدا راست میگم!!!

از صبح تا یکی دو ساعت پیش خواب بودم. الانم ده شبه و رفته بودم یه دور بزنم تو شهر ببینم چه خبره. باحاله... خیلی خلوت و تمیزه. فکر میکردم الان باید خیلی سرد باشه چون مثلن وسط زمستونشونه ولی هوا عین بهاره تهرانه. رفتم دانشگاهم رو پیدا کردم که صبح زود که میخوام برم گم نشم. دانشگاه کنار یه پارک خیلی بزرگه و اونطرفش هم رودخونه است و جای باحالی به نظر میرسه. شهر هم تو شب خیلی خلوت ه. حالا نمیدونم به خاطر فوتبال مهمی ه که داره از تلویزیون پخش میشه و ملت جمع شدن تو کافه‌ها نگاه میکنن یا همیشه اینطوریه!

تو راه هم رسیدم به یه خیابونی که پر فروشگاه و اهنگ و رستوران و اینجور چیزا بود. گفتم اه چه خوب... انگار اینجا شهر بزرگیه. دو تا کوچه پایین تر از هتل یه همچنی خیابونی باشه پس حتما بقیه اش هم خیلی بزرگ و باحاله. ولی بعد که پرسیدم فهمیدم خیابون اصلی و مرکز خرید بریزبین همونه!!! اینم عکسش...

تو راه برگشت دیدم از سطل آشغال یه جونوری پرید بیرون و منم خوشحال که آخ جون گربه! فقط تن پشمالوش و دم درازشو میدیدم که یهو برگشت و دیدم یا خدا! پوزه داره و شبیه راکون یا چیزی شبیه به اینه!!! کلی دلم تنگ شد واسه گربه‌های شهرمون!!!!

ملتم خیلی باحالن، جو گیرفتتشون تو خیابون هی انگلیسی حرف میزنن...

فعلن همین دیگه چیز خاصی نیست برای تعریف کردن و نوشتن امروز که همش خواب بودم و فردا برم دانشگاه ببینم چی میشه.

Poison

2007-06-30T17:38:00.000-07:00

امروز بهترین و تلخ ترین روز زندگیم بود. یه روز خیلی عجیب که کلی دوست داشته شدم و کلی خوش به حالم شد. یه روز خیلی خاص تو زندگیم که نوشتن درباره‌اش جاش تو دفتر خاطراته که دارم الان از اونجا میام. از اون حس‌ها که آدم دلش میخواد با خساست تمام فقط برای خودش نگه داره و با هیچ کس قستمش نکنه. ولی خب... وبلاگ رو از اول برای همین درست کردم. خلاصه اینکه این مطلب به شدت شخصیه و احتمالن قراره احساسی بشه. اگه حوصله ندارین نخونینیش.

امروز، روز خداحافظی بود. روزی که با شادی شروع شد و هر چی به آخرش رسیدم تلخ تر و زهر تر شد. شوکران! هنوزم باورم نمیشه چطور از سر گذروندم این تلخی رو. شروعش با دوستان بود و خنده و شادی. با کسایی که بهترین بودن برام تو این یک سال. امروز خوشحال بودم و متعجب از این همه محبت. که هر چی از روز گذشت و آدم‌ها عوض شدند، برام عجیب تر شد و تلخ تر.

درست یکسال پیش همین روزها بود که درخواست ویزام برای تحصیل در آمریکا رد شد. و چند هفته بعدش هم همین اتفاق برای ویزای کانادام افتاد. تمام برنامه‌هام برای آینده و چیزهایی که برای خودم میخواستم جلوی چشمم یکی یکی نابود شدن. و اینطوری این سال نحس من شروع شد. یک سال پر از روزهای شکست. زمین خوردن ‌های محکم و بدتر از اون‌ها، روزهای بیکاری و معلق بودن بعدش.

همین سال بود، که لطف روحیه خوبم و اخلاق خوشم، تبدیل به کتاب راهنمای کاملی شدم از چیزی که نمیخوام باشم. تمام خصوصیات مزخرفی که هیچ وقت دلم نمیخواد تکرارشون کنم. تو این مدت نه دوست جدیدی پیدا کردم و نه در نگهداشتن دوستی‌های قدیم کاری کردم. واقعن دوست خوبی نبودم، فامیل و آشنای خوبی هم نبودم. اگه از خودم میپرسیدی، میگفتم اگه خودم رو بیرون از خودم ببینم، حالم قطعن ازش به هم خواهد خورد. حتا آدم خوبی هم نبودم.

هدفم هنوز بعد از این همه زمین خوردن‌ها و شکست‌ها عوض نشده بود. فقط فکر میکردم دلم نمیخواد چیزی داشته باشم که بعد از گذار از این دوره بخوام حسرتش رو بخورم، فقط بودم، خودم تنها تو اتاقم و یه کامپیوتر و موسیقی و یه وبلاگ. و چند تا دوست (که قطعن همه بهتر از من بودن که اگه نبودن الان جزو اسم‌ها و خاطره‌های قدیم بودن و وابستگی‌های بریده شده) که شدن تنها راه تنفس من بیرون از این چار چوب. روابطی که خیلی بیشتر از چیزی که فکرش رو میکردم محکم بودن و عمیق. چیزی که تا امروز اینطوری نفهمیده بودمشون. (من ذاتن نفهمم آخه)

در هر حال، این یک سال به همون مزخرفی و بدی که فکرش رو میکردم گذشت. قراره به زودی برم دنبال زندگیم و این مرحله رو هم تموم کنم. مدتیه که واقعن تنها حسم از تموم شدن این دوره خوشحالیه و هیجان. به موقع‌هایی فکر میکنم که دیگه گاهی هیچ امیدی نداشتم و روزایی که حتا دلم نمیخواست از تخت بیام پایین. تمام اون روزایی که حرف زدن با بقیه، خود شکنجه بود. این روزها خوشحالم به خاطر تموم شدن تمام اون لحظه‌ها.

امروز روز خداحافظی بود. با تمام این تفصیلات، فکر میکردم تنها واکنشی که رفتن من پیش میاره شادیه و خوشی. تمام فلسفه فکري من تا امروز اين بود که خب اين زندگي خودمه و هر بلايي هم سرش بيارم خودمم و خودم. ولي انگار خيلي اشتباه ميکردم. اینو موقع خداحافظی از کسایی که داشتم چند دقیقه پیش باهاشون میگفتم و میخندیدم و یهو یا یه کلمه خداحافظ بغضشون میترکید فهمیدم. تنها کاری که میتونستم بکنم این بود که بپرم تو آسانسور و فرار کنم از این موقعیت‌های ناراحت کننده. تکرار شدن این صحنه‌ها، گیر کردن بین کسانی که دوستشون دارم و دلم میخواد که به خاطرم شاد باشن و همراهم بخندن و میبینم که دارن گریه میکنن و شاهد تلاش نافرجامشون برای پنهان کردن بغض و بعد اشکشونم سخت ترین موقعیتیه که تا حالا برام پیش اومده بود. باور نکردنی بود برام، و بسیار متاثر کننده.

شب هم طبق معمول آنلاین شدم چت کنم حالم خوب شه، بدتر شد که بهتر نشد... تلخی، زهر شد و موند. امروز روز شديدن احساسي اي بود. ولي حس غالبش حس خوبي نبود و ميتونم بگم گريه ها هم گريه هاي خوبي نبود.

تمام شب حس بدی داشتم. حس کسی که داره از یه جمعی میره بیرون، ترس برم داشت. اصلن حس خوبی نبود. حس رفتن و دلکندن نبود، حس مردن بود. حس کسی که داره برای یه عده میمیره و اونا به خاطر همین گریه میکنن. نه کسی که واقعن به خاطر رفتنش هیجان زده و خوشحاله...

الان از زهرش کم شده، ولی تلخیش مونده هنوز. تلخیش به خاطر فکر کردن به بقیه است و خوبیش به خاطر فکر کردن به خودم. و تمام چیزهایی که از تموم شدن این دوران گفتم. به آینده که فکر میکنم یه چیز خوبی، اون پایین‌ها خوشحالم میکنه و دلگرم. درست مثل یه چایی تلخی که توش شکر ریختی و همش نزدی و حالا رسیدی به تهش.

Crisis

2007-06-30T17:35:00.000-07:00

اوضاع خیلی باحال شده... نشستم و صفحه‌های بالانرین و ورق میزنم و میمیرم از خنده. ساعت نه که اعلام شد از ساعت دوازده امشب بنزین سهمیه بندی میشه حدس میزدیم یه فاجعه‌ای چیزی پیش بیاد، ولی نهایت تصورمون تو همون حدود صف‌های طولانی و قفل شدن بزرگراه و این جور چیزا بود. تصویر‌های تکراری و آشنایی که همیشه قبل از گرون شدن بنزین و اینجور موقع‌ها میبینیم ولی انگار اوضاع خیلی بیخ پیدا کرده...

پمپ بنزین نیایش رو آتیش زدن و عکسش رو هم گرفتن. انگار چند جای دیگه هم اوضاع همینطوره و آشوب به شهرای دیگه هم رسیده. بعد در حالی که کلی از خبرگزاری‌ها دارن از اوضاع قمر در عقرب ایران گزارش میدن، شبکه خبر داره تصاویر گل و بلبل پخش میکنه با موسیقی سنتی...

حالا باز این خوبه، تو این هیر و ویر، بازتاب گزارش داده که از امروز برخورد با بدحجابی‌ها شدید تر میشه. خلاصه نشستم اینجا و بالاترین میخونم و هی میخندم. اوضاعی شده...

میخواستم آپدیت کنم و از زندگی بنویسم و ماجرا تعریف کنم و چیزهای دیگه که این چند روز تنبلی کرده بودم بنویسم، ولی سرم به خوندن این خبر‌ها گرم شد و واقعن حس میکنم نوشتن چیز دیگه‌ای بی معنیه. فقط به سیاق چند مطلب اخیر یه سری نتیجه اخلاقی بگیریم بریم بخوابیم...

یکم) جالبه که با وجود فیلتر بودن تقریبن همه چیز اینترنت در ایران، این قضیه سهمیه بندی شدن بنزین اینطوری تو «بالاترین» پوشش پیدا کرده. بالاترین تو ایران فیلتره و تمام کسانی هم که درباره این قضیه توش مطلب فرستادند هم مسلمن ایران زندگی میکنن.

دوم) نقش سانسور و سکوت خبری روز به روز کمرنگ تر و بی معنی تر میشه. امروز با ابزار‌هایی که وب ۲ در اختیار آدم میذاره هر کسی تبدیل به یه خبرنگار شده که اخباری که قراره کسی نشنوه رو به سرعت به همه جا میرسونن. میگید نه همین بالاترین رو ببنید...

سوم) یک بار بنزین زدن یا نزدن و یا مثلن ذخیره کردن یه دبه بیست لیتری بنزین تاثیر زیادی رو زندگی هیچ کسی نداره مسلمن. ولی جالبه که ملت از همین فرصت چطوری استفاده کردن برای اعتراض. فکر کنم بنزین دیگه آخر آستانه تحمل مردم بوده مخصوصن با اون شعار‌های تبلیغاتی احمدی نژاد درباره سر سفره آوردن نفت...

چهارم) الان چند وقته میخوام درباره کتابی که اخیرن خوندم بنویسم، فرصتش نشد. کتاب «در انتظار بربر‌ها» رو بگیرید بخونید. جالبه! درباره یه حکومته که هی مردم رو از حمله بربر‌ها میترسونه و به بهانه سرکوب بربرها نیروهاشو وارد شهر میکنه و سرباز‌ها نه تنها ملت رو غارت میکنن، بلکه منت هم سرشون میذارن و ...

آقا به من چه خودتون بگیرید بخونید هر نتیجه‌ای هم میخواهید ازش بگیرید... ناشرش هم نشر البرزه.

پنجم) اینم لینک‌های مربوط به سهمیه بندی بنزین در بالاترین.

پی نوشت) حیف که به خودم قول دادم تو سیاست دخالت نکنم و اظهار نظر سیاسی نکنم، وگرنه الان مطلب مفصلی درمورد تظاهرات ملت ایران مینوشتم و ربطش میدادم به کلی چیزای تاریخی و فرهنگی و نقش خاتمی و احمدی نژاد و لابد انقلاب مشروطه و ... فقط حیف که دیگه میخوام سیاسی ننویسم و فکر نکنم و حرف نزنم (سیاسی رو میگم) ... حالا بعدن در مورد این تصمیم باید بنویسم. سر فرصت.

Dubai

2007-06-23T08:42:00.000-07:00

یه یک هفته‌ای نبودم. رفته بودم دوبی، به قول مامور کنترل فرودگاه امام «عشق و حال»! البته تو این مدت مسلمن به اینترنت دسترسی داشتم ولی خب به پول استفاده ازش نه. تو هتلی که بودم اینترنت دقیقه‌ای ناقابل ۵۰۰ تومن بود و تو مراکز خرید خیلی ارزون تر (حدودا ساعتی پنج هزار تومن). برای همینه که یک هفته‌ای هست که خبری ازم نیست.

حوصله سفرنامه نوشتن و تعریف و این جور چیزها ندارم. فقط چند تا نکته به نظرم جالب اومد تو این سفر که بدم نمیاد بگم.

یکم) از فرودگاه امام پرواز کردیم. بعد از خلوتی بیش از اندازه فرودگاه، چیزی که توجه آدم رو شدید جلب میکنه برخورد تحقیر آمیز مامورین فرودگاه با مسافرانه. از گیرهایی که به دخترا میدن و تهدید‌هاشون به اینکه «نمیذارم سوار هواپیما بشی ها!!!» تا «داری میری عشق و حال؟؟؟» و اینجور چیزها.( این عشق و حال رو یادتون باشه بعدن اشاره‌ای بهش میکنم)

دوم) دوبی جای تحفه‌ای نیست. بزرگترین مشخصه‌اش برج‌ها و سازه‌هاشه. انگار این چند ساله ترافیک شدید هم به مشخصه‌هاش تبدیل شده. منتها بزرگترین خصیصه دوبی، تقلید کورکورانه‌اش از کشور‌های غربی، به خصوص آمریکاست. یعنی هر غلطی آمریکا میکنه، اینا باید بهترش رو داشته باشن.

یادمه اون موقع که آمریکا تازه از مسافرا انگشت نگاری میکرد کلی‌ها صداشون درومده بود و یه عده هم از همون فرودگاه برگشته بودن و کلی سر و صدا شده بود. منتها نمیدونم این دوبی که از همه «چشم نگاری» میکنه، نه تنها هیچ کس صداش در نمیاد، که حتا این کارشون به گوشمون هم نخورده بود.

سوم) راستش خیلی شهروند اماراتی ندیدیم. (مگه موارد معدودی که رفتیم تو ساختمون‌های اداری) دوبی یک نمونه عالی از زندگی بین اللملیه. زبان و نژاد و رنگ پوست و کشور و این جور چیزها، تا اونجا که یه آدم عادی (توریست) میبینه تاثیری در روابط اجتماعی آدم‌ها نداره. اگه پنج دقیقه یه گوشه بشینی انواع زبون‌ها و لهجه‌ها رو میبینی که از کنارت رد میشن و با هم صحبت و کار میکنن. ایرانی هم که فراوون.

گاهی که فکرش رو میکنم میبینم ایران شده مثل یه پادگان، با یه دیوار نظامی گنده دورش و نگهبان‌های مسلح هم روی برج‌های اطرافش که نه کسی از بیرون میتونه تو رو ببینه، نه کسی از تو بیرون رو! بعد گوله گوله ملت نشستن افتخارات تاریخیشون رو برای همدیگه میشمرن در حالی که دو متر بیرون دروازه‌های این پادگان، ملت‌های دیگه خونسرد دارن زندگیشون رو میکنن و خیلی چیزهایی که هنوز آدم های اون تو دارن به خاطرش تو سر و کله خودشون میزنن براشون حل شده.

چهارم) تو یه فروشگاه بودیم و عین آدم داشتیم لباس میدیدیم و خرید میکردیم، که یه خانواده تیپیکال حزب اللهی وارد شدن. سه چهار تا زن چادری و مرد‌های کت و شلوار خاکستری و پیرهن سفید و ریش و تسبیح و بند و بساط! حالا محیط هم آروم و موسیقی ملایم از بلند گو ها داره پخش میشه و ملت‌ هم خیلی شیک دارن خرید میکنن. چنان جار و جنجالی همین گروه چادری و مذهبی راه انداختند که بیا و ببین. از دیالوگ‌های برگزیده همین رو از قول یکی از خانم های محترمشون نقل میکنم (با جیغ بفنش بخونین):«حسین آقا، اگه پیرهنه مارکش pierre cardin نیست نگیر»

اگه ممکلت رو اسلامی درست کردین و جلوی ورود جنس خارجی‌هم گرفتید برای حمایت از تولید کننده داخلی، میتونم بپرسم اینجا چه غلطی دارین میکنین؟؟؟ چقدر دلم میخواست حال اون مامور فرودگاه (آقای عشق و حال) رو هم میپرسیدم تو اون حال و هوا.

پنجم) دوبی یه شهر مذهبیه، با مرام‌های اسلامی و مسجد و اینجور چیزها. تو شهر که گردش میکنید گهگاه صدای اذان به گوش میرسه و احتمالن عده‌ای هم میرن نماز میخونن. تو شهر، ولی، از چادر و روبنده و لباس‌های سنتی میبینید تا رکابی و شلوارک. معمولن کسی هم به کسی کاری نداره. (فقط یه بار که یه زوج تو یه رستوران خیلی دیگه با هم صمیمی! شده بودن، بعد از بیست دقیقه که از صمیمیتشون میگذشت، یه نفر اومد و در گوش آقاهه خیلی آروم یه چیزی گفت و همین) کلن ملت خیلی مودبند. حتا اگه بخوان از جایی بیرونت هم کنن با ادب تمام این کارو میکنن. بقیه هم که ازشون خرید میکنی یا خدمت دیگه‌ای میگیری انقدر ازت تشکر میکنن که آدم خودش شک میکنه نکنه واقعن کار خوبی کرده.

اون استرسی هم که تو خیابون‌های تهران موج میزنه و مردمی که انگار تک تک سلول‌های عصبی شون به ویبراتور وصله هم خبری نیست. آرامش رو میشه همه جا حس کرد. در واقع این عصبیت موجود در تهران رو فکر نکنم هیچ جای دیگه‌ای بشه پیدا کرد.

ششم) راننده‌ تاکسی‌های دوبی هم بگم که خیلی باحالن. یه جا ترافیک باشه، خیلی شیک از رفتن به اونجا امتناع و از ماشین پیاده‌ات میکنن. خودم شخصن یه دختر چشم بادومی رو دیدم که پنج تا ماشین سوار شد تا آخر سر ششمی قبول کرد که ببرتش.

راستی اینترنت دوبی هم فیلترینگ داره! رفتم یکی رو که تو فلیکستر ادم کرده بود اکسپت کنم که دیدم بعله، نوشته دسترسی به این سایت امکان پذیر نمی‌باشد!!! جالبه که برای اولین بار با دیدن این پیام خوشحال شدم.

هفتم) همین دیگه... راستی تو نقشه‌های توریستی دوبی‌ هم نوشتن خلیج عربی. نه جان من، شما به عنوان یه آدم بی طرف نگاه کن، از یه طرف ایران که داره تند تند همه دنیا رو تهدید میکنه و کشور از نقشه جهان پاک میکنه رو دارید، با یه کشور دیگه که داره تند تند سرمایه و اعتماد جلب میکنه. قرار باشه دریای وسط این دو تا رو تو نقشه نشون بدین، اسمش رو چی میذارین...

هشتم‌ (پی نوشت)‌) اشتباه نشه، از دوبی هیچ خوشم نمیاد و احتمالن دیگه اگه مجبور نشم نمیرم اونجا، در ضمن غلط میکنن اسم خلیج فارس رو مینویسن خلیج عربی و فلان و بهمان. اون ماشین‌های خوشگل هم کوفتشون بشه، ولی خب، به عنوان یه ناظر بی طرف نظرم رو گفتم فقط.

چهار پنج روز موندن تو یه کشور، مسلمن خیلی کمه برای قضاوت در مورد ملتش. تمام چیزهای گفته شده در این مطلب هم از دید یه توریسته. نه بیشتر نه کمتر.

پی نوشت ۲) ها ها!! من که اینو پست کردم تازه تهدید ندا رو دیدم!!!! خیییییلی بدجنسی تو! اونم شعر کوچه فریدون مشیری!!!! اوه اوه... به خدا دیگه زود به زود می آپم تو رو خدا دیگه از این کارا نکن!

Soraya

2007-06-23T08:25:00.000-07:00

یکی از آخرین چیزهایی که انتظار داشتم ببینم همین فیلمی بود که یکشنبه گذشته از شبکه Dubai one پخش شد. فیلمی به اسم «ثریا» محصول سال 2003 فرانسه و آلمان. داستان هم تاریخ معاصر ایران با نگاهی به زندگی «ثریا اسفندیاری بختیاری»، از بازگشت ثریا به ایران و ازدواجش با شاه شروع میشد تا کودتای بیست و هشت مرداد و بچه دار نشدنش و جدایی این دو و رفتن ثریا به سوییس.

در حالی که دارید اطلاعات بالا رو آنالیز میکنید، اینم بگم که در مدت تماشای فیلم مونده بودم از چی بیشتر تعجب کنم. فیلمی داستانی درباره تاریخ معاصر ایران، یا تولید و ساختار رواییش، یا پخشش از شبکه اول دوبی. آخرین ساختاری هم که برای همچین فیلمی انتظار دارید، داستانی رومانتیک با پایانی غم انگیزه و جالب اینکه چندین سال بعد از ساخته شدن این فیلم هیچ خبر و حرفی درباره‌اش نه تو دنیای واقعی نه مجازی ایرانی نوشته و گفته نشده. خب موقع تماشای فیلم زیاد فرصت تعجب پیدا نمیکنید چون یکی یکی وقایع معاصر ایران به شیوه دراماتیک از جلوی چشمتون رژه میره و ذهنتون درگیر مسائل مهم‌تری مثل مقایسه تاریخ واقعی ایران، با تاریخ دراماتیک ایران میشه.

مصدق و آیت الله کاشانی

داستان با ورود ثریا، و معرفیش به شاه شروع میشه. شاه که از فوزیه جدا شده، دنبال همسر میگرده و به توصیه مصدق (که تو فیلم اینطوری القا میشه از لج انگلیس‌هاست) تصمیم میگیره با ثریا ازدواج کنه. مصدق دنبال ملی کردن نفته، و شاه دنبال بالا بردن سود ایران در صادرات نفت (از پونزده درصد به چیزی بالای پنجاه درصد) و از مصدق برای چانه زنی با غرب استفاده میکنه. این وسط خانواده شاه (مادرش، شمس و اشرف که هنوزم نفهمیدم چرا تو فیلم اسمش و لقبش تبدیل به دختر خاله شاه به نام سمیرا شده!) با مصدق مخالفند و مدام به شاه یادآوری میکنند که یادته که انگلیس ما رو به تاج و تخت رسوند؟ و وقتی تمایل سیاسی ثریا به مصدق رو میبینند در مقابلش جبهه گیری میکنند و دسیسه‌های درباری و این برنامه‌ها. حواستون به دراما که هست...

خانواده شاه، شمس، اشرف (سمیرا!!!!) و مادر شاه

بقیه داستان رو هم همه میدونند... شاه، یک انسان روشن فکر با آرزو‌های بزرگ برای آبادی ایران نشون داده میشه. که البته بعد از قدرت گرفتن به دست آمریکایی‌ها حسابی عوض میشه و شکنجه و کشتار مخالفان و چیزهای اینطوری به نظرش لازم و ضروری میرسه و باعث جدایی فکریش از ثریا.

ثریا یه دختر روشن فکر و مدرن و تحصیل کرده است که اول به شدت با ازدواج با شاه مخالفه ولی بعد شیفته اخلاقش و منشش میشه و باهاش ازدواج میکنه. حامی فکری و معنوی شاه، که باعث حسادت شدید سمیرا (اشرف پهلوی) میشه. در تنهایی ای که بوسیله خانواده شاه براش بوجود میاد حسابی رنج میکشه و در آخر هم که به دلیل فشار‌هایی که به علت بچه دار نشدن روش هست در اوج احساسی فیلم مجبور به طلاق میشه. با اینکه شاه برای تداوم ازدواج بارها به ثریا پیشنهاد میده که با ازدواج موقت (صیغه) شاه بتونه بچه دار بشه، ولی ثریا مخالفت میکنه و طلاق رو ترجیح میده.

ازدواج شاه و ثریا

مصدق و ایت الله کاشانی و رزم آرا و بقیه شخصیت‌های تاریخ ایران هم هستند و کار خودشون رو میکنند. عکس‌های فیلم رو هم که میبینید زیاد خوشحال نشید، چون مردم عادی ایران خیلی کج و کوله نمایش داده شدن، درست نقطه مقابل عظمت و جلال خانواده سلطنتی.

استقبال مردمی از شاه موقع بازگشت به ایران بعد از کودتای بیست و هشت مرداد

شاه از ثریا میپرسه چرا برای مردم دست تکون نمیدی؟ نمیبینی چقدر دوستمون دارن؟ ثریا جواب میده اینا همه نمایشه

خب در واقع انتظار که ندارید فیلمی درباره تاریخ دقیق ایران به علاوه تمام شخصیت‌ها و مکان‌های دقیق ببینید که... پس اگه خودتون رو برای دیدن یک فیلم رومانتیک، دور شخصیت ملکه زیبای ایران، ثریا اسفندیاری آماده کنید احتمالن از دیدن فیلم لذت خواهید برد.

این فیلم تو شبکه دوبی، با دوبله انگلیسی و البته زیر نویس عربی پخش شد، ولی DVD ای که من دارم به زبون فرانسه‌ است و زیر نویس فرانسه و ایتالیایی!!! خیلی خوشحال شدم واقعا از این مسئله. اینم صفحه ثریا در ویکی پدیای انگلیسی.

Legend

2007-06-12T15:34:00.001-07:00

خیلی وقته که میخوام یه مطلب درباره سوسن تسلیمی بنویسم. تقریبن از یک سال و خورده‌ای پیش که کتاب «اسطوره مهر» بیتا ملکوتی رو گرفتم و خوندم، یا حتا خیلی قبل ترش که فیلم «باشو غریبه کوچک» رو بعد از مدتها دوباره دیده بودم. نشد، نه بهانه ای بود نه فرصتی، یا توانی برای ادای احترام به بانوی جاودان سینمای ایران، تا اینکه چند روز پیش بالاخره بعد از مدتها جستجو تونستم فیلم‌های «مرگ یزدگرد»‌و «چریکه تارا»‌ رو گیر بیارم.

جالبه که این قضیه همزمان شد با آگهی‌های سیما درباره تولید دی وی دی‌های مجموعه سربداران. من سریال سربداران رو با دو شخصیت یادمه، یکی «قاضی شارع» با بازی علی نصیریان و دیگه «فاطمه» با بازی سوسن تسلیمی. البته برعکس قاضی شارع که کل بار داستان و تعلیق روی دوشش بود، فاطمه گاهی گذرا عبوری میکرد و رد میشد (که البته بعد‌ها فهمیدم بیشتر صحنه‌های مربوط به سوسن تسلیمی سانسور شده) ولی همون لحظه‌های گذرا، به قدری جذاب و گیرا بود که هنوزم سربداران، با «فاطمه» سوسن تسلیمی برام زنده میشه.

کارنامه سینمایی تسلیمی در ایران خلاصه شده به فقط شش فیلم! که چهار تای اونها رو «بهرام بیضایی» کارگردانی کرده. و با همین شش فیلم و یک سریال، هنوز در نظر سنجی‌ها بهترین بازیگر زن تاریخ سینمایی ایران لقب میگیره.

نمیدونم از کتاب بنویسم یا خلاصه زندگی تسلیمی رو. شایدم هیچ کدوم و فقط یه سری حسرت بنویسم، و شایدم بشینم غرغر و گله و شکایت کنم. از سال‌هایی که تو ایران جلوی کارش گرفته میشد به دلیل اینکه «حضورش زیاد بود». یا از سال‌های بعد از مهاجرتش به سوئد بنویسم. از سختی‌هاش و موفقیت خیره کننده اش. در هر حال همه اینها رو میشه تو زندگی‌نامه‌ها به خصوص کتاب «اسطوره مهر» خوند. شاید بهتر باشه تمام چیزهایی که میخوام بگم رو فقط لیست کنم.

یک) اولین بار در مرگ یزدگرد دیدمش. خیلی بچه بودم و فقط جذبه حضور تسلیمی تو ذهنم حک شد.

دو) باشو غریبه کوچک رو تو سینما دیدم. بعدن فهمیدم که به دلیل مضمون ضد جنگش شش سال توقیف بوده. نمای معروف تسلیمی که فقط چشمهاش پیداست هنوز یکی از نماد‌های سینمای ایرانه. اینکه تسلیمی تو اون فیلم به مادری معنایی فرابشری و اساطیری داد، نمیدونم مدیون کارگردانی بیضاییه، یا فیلم نامه یا بازی و قدرت خود تسلیمی.

سه) جلوی کارهای سوسن تسلیمی درایران گرفته میشد. با فیلم‌ها در صورتی موافقت میشد که نام تسلیمی از فهرست بازیگران خط میخورد. بیشتر فیلم‌های تسلیمی، تا زمانی که تو ایران بود در توقیف موندن. چریکه تارا و مرگ یزدگرد که هیچ وقت فرصت نمایش پیدا نکردن، باشو هم سال‌ها بعد اکران شد.

چهار) با صد دلار پول از ایران خارج شد. مدتی در کمپ پناهندگان زندگی کرد و سوئدی یاد گرفت. قرار بود به شهری دور افتاده نزدیک قطب فرستاده بشه که با لجاجت در گوتبرگ ماند. در تئاتر کار گرفت، از نظافت چی و بلیت فروشی تا منشی و ... در سال ۹۱ مده‌آ رو به تنهایی و با لهجه سوئدی روی صحنه برد. برای اجرای این نمایش از هفت ماسک مختلف برای تمام نقش ها استفاده کرد. هر شب سالن اجرا پر میشد و در مجامع هنری شناخته شد. پس از آن دو سال با یکی از مشهور ترین کارگردانان سوئد در استکهلم کار کرد.

پنج) تو نظر سنجی مجله فیلم، با اختلاف زیاد بهترین بازیگر زن تاریخ سینمای ایران لقب گرفت. موقع اکران گیلانه هم برای قدردانی از درخشش معتمد آریا، با سوسن تسلیمی مقایسه‌اش میکردن.

شش) فیلم‌هایی که چندین ساله دنبالشونم، رو بالاخره گیر آوردم. «مرگ یزدگرد» رو اینطوری تصور کنید که یه فیلم VHS دارید و چندین هزار بار دیدید و بعد که تقریبن نابود شد و رنگ‌ها رفت و تصویر‌ها و صداها گنگ و نامفهوم شد، به CD تبدیلش کرده باشید. اوضاع چریکه تارا هم بهتر از این نیست. باز خدا رو شکر که «باشو...» و «شاید وقتی دیگر» توقیف نبودن و دی وی دی قابل قبولی ازشون مونده هنوز.

هفت) با دوستان که صحبت میکنم یا سوسن تسلیمی رو نمیشناسن یا به یادش نمیارن. تازه اینا متولدین دهه شصتن. از فیلم‌های تسلیمی هم که یا چیزی نمونده، یا مونده و وقتی گیر میاد اوضاعش اینطوریه،... تئاتر‌ها هم که به تاریخ نانوشته پیوسته‌اند. هر چند اوضاع بیشتر فیلم‌های قدیمی ایرانی همینه، اونایی هم که در توقیف موندن بدتر از بقیه.

بر باد رفته رو اما، با اینکه مال حدود صد سال پیشه، همه دیدن و دی وی دیش با کیفیت خیلی خوب در دسترسه. اما فیلم‌های ایرانی ده سال پیش رو باید با کاردک و فرچه‌های باستان شناسی بازیابی کرد.

هشت) از رفتن سوسن تسلیمی از ایران بیشتر از بیست سال میگذره (۱۳۶۵). در سال ۲۰۰۳ نشان افتخار شخصیت فرهنگی سوئد رو میگیره و شایعه‌هایی مبنی بر وزارتش به گوش میرسه (که البته بعدن تکذیب میشه). سال ۱۳۸۶، سال اتحاد ملی در ایران، اوضاع اما چندان بهتر نیست. ایران، هنوزم بهترین‌های خودش رو به تبعید میفرسته. هنوزم انگار ایرانیان ترجیح میدن برای کشور‌های دیگه افتخار آفرینی کنن.

نه) در نامه‌ای خطاب به هیچ کس نوشته:« ... چون امیدی به کار در ایران نداشتم فکر کردم از ایران بیایم بیرون. هم بچه‌ام درس میخواند و هم خودم ادامه تحصیل میدهم. تمام دار و ندارم را دادم دست آقایی که میگفت ویزای مهاجرت درست میکند. موقع سوار شدن به هواپیما پاسپورتم را ازم گرفت و برد و دیگر نیاورد. حالا مهاجر هستم و بدون پاسپورت ایرانی... چون گذرنامه نداشتم به من یک گذرنامه سوئدی داده‌اند به نام گذرنامه بیگانه که با آن به همه جا میشود مسافرت کرد ولی به ایران نمیشود، چون گذرنامه ایرانی نیست.»

ده) پرسونای سوسن تسلیمی در سینمای و تلویزیون، زنی قوی و با اراده و مصمم بود. یه چیزی شبیه چیزی که الان هدیه تهرانی باهاش مشهور شده منتها بیست سال قبل. صحنه‌های سوارکاریش در سربداران و قدرت و مدیریتش تو مادیان و باشو چیزی بود که به مذاق سیاست گذاران سینمای اون دوره خوش نیومد. بعد از خوندن کتاب، فهمیدم این قدرت و حضور فوق العاده از شخصیت قدرتمند خودش میومده.

یازدهم) کتاب «اسطوره مهر» اثر بیتا ملکوتی چاپ نشر ثالث رو بخونید. این مطلب بی. بی. سی رو هم درباره سوسن تسلیمی به همچنین.

Suffering

2007-06-08T08:48:00.000-07:00

میگن زندگی یعنی رنج کشیدن. میگن هر مرحله از زندگی با رنج شروع میشه و با رنج تموم میشه. میگن ریشه زجر، وابستگیه به علاوه نفهمی! وابستگی نه فقط به اشیا و محیط اطراف، که به افکار و روحیات و خلاصه همه چیز و نفهمی ما نسبت به نفهمیدن اینکه به چیزهای غیر پایدار و موقتی وابسته شده ایم. میگن رنج کشیدن تمام شدنیه ولی راه رسیدن به رهایی، رنج کشیدنه!

حالا اینا چیزایی که بقیه میگن، فعلا برای من که دنبال خوشی‌های زودگذر زندگی‌ام زیاد به درد بخور نیستن. ولی چیزی که برام جالبه همین ایده رنج کشیدن بود که خودم مدتی داشتم بهش فکر میکردم. زندگی یعنی رنج کشیدن...

گاهی فکر میکنم که زندگی، مجموعه ایه از تکه های مختلف رنج بار که مسیر تکاملش با وارد شدن و گذشتن از این حلقه‌هاست. حالا اگه از رنج کشیدن بترسی و وارد حلقه نشی، همون جا که هستی میمونی. البته ممکنه اینطوری وارد چرخه رنج نشی هیچ وقت، ولی خب احتمالا وجودت به هیچ دردی نمیخوره و مرگ و زندگی فرق چندانی با هم نخواهند داشت دیگه.

مسلمه که منظورم اصلا سعادت ابدی و آرامش ازلی نیست، اتفاقن دلم میخواد یاد بگیرم چطور زندگی کنم، تو همین دنیای پر از وابستگی و دلخوشی‌های لحظه‌ای. برای همین از زندگی خودم مثال میزنم. گاهی از بیرون که به کاری نگاه میکنم، با خودم میگم من اگه واردش بشم، میتونم توش بهترین باشم. ولی همین ترس از رنج کشیدن تو این راه باعث میشه که حتا واردش هم نشم، و معلومه که هیچ وقت نمیفهمم که واقعا میتونستم بهترین باشم یا نه.

ترس از رنج‌‌هایی مثل رد شدن، پذیرفته نشدن، مسخره شدن، گند زدن، و چیزایی از این قبیل، تو زندگی روزمره چقدر باعث میشه که آدم از چه موقعیت‌ها و کارهایی صرف نظر کنه. ترس از رنج کشیدن و از دست دادن چقدر آدمها رو تو چرخه روزمرگی میندازه و به تکرار وامیداره، بدون اینکه خودشون بفهمن. چقدر آدمها که به خاطر نداشتن جسارت، دارن هر روز میپوسن و از بین میرن بدون اینکه خودشون بفهمن...

چیزی که امروز یاد گرفتم اینه که رنج‌ها گذراند و موقتی. راه رسیدن به نهایتش هم عبور از رنجه. کاش یکی زودتر بود که بهم میگفت از رنج کشیدن نترس. چقدر فرهنگمون ما رو ترسو بار آورده (آسته برو آسته بیا که گربه شاخت نزنه!) (خودمو میگما! بقیه که هزار ماشالا همه جسورن)

پی نوشت: میگن بازنده‌ها اونایین که از ترس اینکه ببازن، حتا امتحان هم نمیکنن.

پی نوشت ۲: اگه دنبال نمونه‌های بارز ترس از رنج میگردید، نگاهی به جامعه امروز ایران بیندازید. فکر میکنید این همه سنبل کاری تو تمام کارا برای چیه، حوصله انجام کاری رو نداره و گند میزنه بهش و بعد توجیه میکنه که امکانات نبود و شرایط مناسب نبود و وسعمون در همین حده.

Memoir

2007-06-04T15:48:00.000-07:00

نمیدونم باد کولر، اونم کولر آبی که یه روز اواسط خرداد باید برس سرویسش کنی و پوشالش رو عوض کنی و پمپ و موتورش رو روغن بزنی، توش چی داره و با خودش چی میاره. وقتی روشن میشه، لای بوی خاک و بوی پوشال، خیلی چیزای دیگه هم از دریچه‌اش میاد تو اتاق که هر بار مطمئنت میکنه که باد کولر آبی رو فقط به خاطر خنکیش دوست نداری.

اگه به خاطر فاصله زیاد تا کولر، صدای آبی که میریزه رو پوشال‌ها یا سر و صدای چرخیدن پره‌ها رو هم نشنوی، ولی بازم یه بوی مخصوص، یه نم، یه رطوبت دوست داشتنی کولر آبی، وادارت میکنه جلوی باد کولر لم بدی و ذهنت رو آزاد کنی به هر جا که میخواد پرواز کنه.

اون روزایی رو میبینی که امتحان‌های ثلث سوم تموم شده و تنها چیزی که ذهنت رو مشغول میکنه اینه که سه ماه تمام تعطیلی رو چطوری بگذرونی. بحث سر اینکه چه بازی‌های جدیدی اومده و آیا میتونی پدر مادرت رو راضی کنی بهت پول بدن عصرا با دوستت بری فروشگاه کوروش پلی استیشن بازی کنی یا نه. یا تو راه برگشت، کتاب جدید و خوبی اومده که بخری و بگیری ببری تو روزای دراز و گرم تابستون دراز بکشی جلوی باد کولر و بخونی.

عجیبه، باد کولر، غیر از بوی نم و پوشال و خاک، بوی هندوانه هم میده، بوی زرد آلو و هلو! بوی روزای آخر مدرسه و امتحان. بوی تمام آشناهای قدیم، بوی تمام جاها و آدمایی که دیگه نمیبینیشون. بوی برنامه کودک شبکه دو، ساعت ده صبح و شبکه یک ساعت پنج بعد از ظهر. شب دیر خوابیدن‌ها و لنگ ظهر بیدار شدن‌های روز بعد.

این بوها و حس‌ها همون موقع‌ها هم بود، میموند تا آخرای تابستون (اواسط پاییز) که دوباره دریچه‌ها بسته میشد و روکش‌ها کشیده و خرید کیف و کتاب جدید و بوهای جدید دیگه که هیچ وقت به خوبی بوهای باد کولر آبی نبود. نمیدونم خاصیت سنتی این کولر هاست یا یه چیزی تو پوشالشونه یا تو آبشون، ولی این کولر‌های برقی و گازی جدید اصلا از این بو‌ها و حس‌ها ندارن. وقتی میری سراغش که روشنش کنی، نه خوشحال میشی نه یاد چیزی می‌افتی و نه بویی میده، فقط خنکت میکنه.

پی نوشت: تمام حقوق متن برای نویسنده محفوظ است. استفاده از تمام یا بخشی از آن برای تبلیغات کولر‌های آبی تمام شرکت‌های کولر سازی (آبسال، سپهر الکتریک و ...) فقط با اجازه کتبی نویسنده مجاز است!

Time of my life

2007-06-01T14:39:00.000-07:00

مفهوم خوشبختی، تو مرحله‌های مختلف زندگیم، شکل‌های مختلفی داشته. تا حالا بارها هم شکلش عوض شده و حتا بیشترشون هم به همدیگه به شدت بی ربط بودن و فکر میکنم (لااقل امیدوارم) که این مفهوم در گذر زمان تکامل پیدا کرده باشه.

مثلا اون چیزی که تو پنج سالگی خوشبختی میدونستم، همونی بوده که تو ده سالگی پیداش کردم، ولی اون موقع خوشبختی مفهومش چیزی بود که تو پونزده سالگی تجربه‌اش کردم. در حالی که تو پونزده سالگی آرزوی چیز دیگه ای رو داشتم، چیزی شبیه همون زندگی‌ای که تو بیست سالگی میکردم. (حالا نه لزومن به این دقت). همینه که گاهی آدم که به گذشته نگاه میکنه میبینه که بعضی روزها چه خوشبخت بوده و یا چه آرزو‌هایی ساده‌ای داشته. گاهی احساس غرور میکنه از راهی که اومده و گاهی هم حسرت از چیزایی که میتونست داشته باشه و نداره.

ولی حالا مدتیه که یه آرزو یا بهتر بگم، یه هدف بیشتر از بقیه تو زندگیم خودنمایی میکنه. چیز خاصی نیست، جز اینکه بتونم زندگی کنم. دلم میخواد بتونم بهترین چیزی که میتونم بشم. یه زندگی پر، سرشار از تمام چیزهایی که من، با تمام توانایی‌ها و ناتوانی هام میتونم بهش برسم. یه زندگی که وقتی به آخرش میرسم بتونم بگم، من زندگی کردم. یه چیزی تو مایه‌های آهنگ فرانک سیناترا که میخونه I did it my way .

ولی یه حقیقت تلخ اینجا هست، اینکه هیچ معیاری برای این نوع خوشبختی وجود نداره، فقط آخر عمر، همون پرده آخر، که تمام زندگیت از جلوی چشمت رد میشه میتونی بفهمی که واقعا زندگی کردی یا فقط داشتی ادای زنده‌ها رو در می‌‌آوردی.

پی نوشت ۱: دیشب فیلم De-Lovely رو میدیدم، درباره یکی از ترانه سرا‌های مشهور آمریکایی دهه پنجاه و شصت به نام Cole Porter. فیلم موزیکال بود و ترانه‌های فیلم رو خواننده‌های مشهور اجرا میکردن. در واقع موقع دیدن فیلم نصف حواسم به دیدن خود فیلم بود، نصف دیگه‌اش به هیجان اینکه ببینم خواننده بعدی کی میتونه باشه.

اول Robbie Williams اومد و چند دقیقه بعد Elvis Costelo. یه کم دیگه Lemar و بعد Alanis Morrissette ... کمی بعد Sheryl Corw و Natalie Cole و آخر سر که دیگه فکر میکردم آستین کارگردان از خواننده خوب خالی شده، یک آس رو کرد که اصلا انتظارش رو نداشتم و دیگه عیشم کامل شد! اونم تو نقطه اوج احساسی فیلم. Lara Fabian !